ตอนที่ 2 เมียประมูล

 

เสียงค้อนเคาะปิดการประมูลดังก้องกังวาน ทำลายศักดิ์ศรีของวริศราให้ตายลงในวินาทีนั้น ร่างบางถูกพาออกไปผ่านโถงทางเดินมืดมิดที่ตัดขาดจากโลกภายนอก บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนขนาบข้างเธอราวกับกลัวว่า สินค้าราคา 30 ล้านของเจ้านาย จะสูญหายหรือชำรุดก่อนถึงมือ จนกระทั่งประตูรถตู้ VIP สีดำถูกเปิดออก

วริศราจำต้องก้าวขึ้นไปในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศและกลิ่นน้ำหอม ที่แสนคุ้นเคย... กลิ่นที่เธอเคยหลงรัก แต่บัดนี้กลับทำให้เธออยากจะอาเจียนด้วยความหวาดกลัว

“มานั่งตรงนี้สิ...มายด์!!” คีรินทร์นั่งไขว่ห้างเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับมือที่ตบเบาะหนังเบา ๆ ท่าทางสง่างามและอันตรายราวกับเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อ วริศราเม้มปากแน่นก่อนจะขยับตัวไปนั่งข้าง ๆ อดีตแฟนหนุ่ม และพยายามให้ไกลจากเขาให้มากที่สุด

“ผมบอกให้มานั่ง ใกล้ๆ คุณไม่ได้ยินหรือยังไง...” คีรินทร์ย้ำคำ กดเสียงต่ำจนน่าขนลุก

คนตัวเล็กจำต้องขยับกายไปนั่งข้าง ๆ จนตัวเธอแนบชิดกับไหล่ของเขา ลมหายใจของวริศราติดขัดเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสถานที่ประมูลมุ่งหน้าไปตามท้องถนน ความเงียบในรถสร้างความอึดอัดให้เธออยู่ไม่น้อย จนกระทั่งฝ่ามือหนาเอื้อมมาเชยคางเธอให้หันไปสบตา

“ทำไมดูเหมือนคุณไม่ดีใจเลยที่คนประมูลได้...คือผม”

“คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร...คีรินทร์”

“ตัวคุณยังหอมเหมือนเดิมเลยนะ...มายด์ ผมคิดถึงกลิ่นตัวของคุณที่สุดเลย” เขาพึมพำและไม่สนใจที่จะตอบคำถามของเธอ สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่วงหน้าซีดเซียวลงมาจนถึงเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ

 “อยากรู้จังว่า...ข้างในนั้น มันจะยังหอมหวานเหมือนวันเก่า ๆ ของเราหรือเปล่านะ”

“คุณคีรินทร์!!!...คุณต้องการอะไรกันแน่!” วริศราตัดสินใจถามตรง ๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง

“ก็ผู้ชายที่ประมูลผู้หญิงกัน เค้าเอาไปทำอะไรล่ะ แค่นี้คุณคิดไม่ออกหรือไง”

“ก็ในเมื่อคุณก็รู้ว่าฉัน... ฉันไม่ได้บริสุทธิ์ แล้วคุณ..”

“คุณน่าจะภูมิใจนะ...มายด์ ที่ผมหลงใหลคุณถึงขนาดนี้”

“อย่างห่วงเรื่องนั้นเลย.... ผมคงไม่โง่ชื้อของใช้แล้ว ตั้ง 30 ล้านมาหรอก ถ้าผมไม่ถึงความคุ้มค่าของมัน”

“บอกหน่อยได้มั้ย คุณซื้อฉันมาทำไม” คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่เย็นเยียบไปถึงกระดูกสันหลัง เขาโน้มตัวเข้าหาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“คุณอยากรู้จริง ๆ เหรอ...มายด์” เขากระซิบถาม วริศรารีบพยักหน้าทันที

“งั้นก็ลองให้ผม...อื๊บคุณอีกสักครั้งก็แล้วกัน แล้วผมจะบอกให้...”

“หยาบคาย!!!” คีรินทร์แค่นยิ้มมุมปาก มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างช้าๆ ท่าทางนั้นดูคุกคามจนวริศราต้องถดกายหนี แต่ก็ถูกมือหนาอีกข้างโอบร่างบางเอาไว้ไม่ให้ขยับออก

“สามสิบล้านที่ผมเสียไป คืนนี้ผมจะเอาคืนกับเรือนร่างของคุณให้คุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์” เขาพูดพร้อมประคองใบหน้าเธอให้หันมาสบตาคมกริบก่อนจะพลางมองริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอด้วยสายตาหิวกระหาย

“คืนนี้!!!... คุณเตรียมตัวรับบทเมียประมูลของผมได้เลย...วริศรา!!!”

“แค่นั้นเองเหรอที่คุณต้องการ ถ้าแค่อยากนอนกับฉัน มาบอกกันดี ๆ ก็ได้” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงท้าทายอย่างไม่มีอะไรจะเสีย

“ผมไม่ได้ต้องการแค่นั้นหรอก...มายด์ แต่ผมอยากเห็นสภาพของคุณ อดีตคุณหนูผู้สู่งส่ง จะทำหน้ายังไงเมื่ออยู่บนเตียงกับผัวเก่าที่พ่อคุณเคยดูถูก” เขาใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากสั่นระริกของเธออย่างจาบจ้วง

“เสียใจด้วย พ่อฉันไม่ได้อยู่ดูความล้มเหลวของฉันหรอก”

“ไม่ต้องห่วงพ่อคุณจะได้เห็นลูกรักอย่างคุณเป็นเมียผมแน่นอน และผมก็ไม่เสียดายเลย สามสิบล้านสำหรับผมมันก็แค่เศษเงิน แลกกับการได้เห็นคุณคลานเข่าอ้อนวอนผม... มันคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม”

“คุณมันบ้าไปแล้ว! คีรินทร์ที่ฉันรู้จักต้องไม่ใช่แบบนี้!” วริศราพยายามผลักแผงอกแกร่งออก แต่กลับกลายเป็นเปิดโอกาสให้เขาตวัดแขนรัดเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายทุกส่วนบดเบียดกันไร้ช่องว่าง

“ใช่! ผมมันบ้า และคนที่ทำให้ผมบ้า...ก็คือคุณไง!” คีรินทร์ตะคอกชิดริมฝีปาก ก่อนจะฝังใบหน้าลงที่ซอกคอขาวผ่องอย่างดุดัน เขาสูดดมกลิ่นกายที่โหยหามาตลอดหลายปีอย่างตะกรุมตะกราม มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ วริศราสะอื้นฮัก ความทรงจำเร่าร้อนในอดีตพุ่งพล่านกลับมาจนเธอสับสนไปหมด ร่างกายเจ้ากรรมดันทรยศสั่นสะท้านตามสัมผัสรุกรานนั้น

“ปล่อยนะ... ฮึก...นี่มันในรถ...”

“ทำไม? ตอนรักกันใหม่ๆ ในรถคุณก็เคยบอกว่าเร้าใจดีไม่ใช่เหรอ...แสดงความร่านของคุณออกมาสิมายด์ ผมอยากเห็น!!” เขาผละออกมาสบตาเธอด้วยแววตาหิวกระหายและเต็มไปด้วยเพลิงแค้น

“จำใส่สมองของคุณเอาไว้นะ...มายด์!!! ว่าตอนนี้คุณไม่ใช่คุณหนูวริศราผู้สูงส่ง แต่คุณคือนางบำเรอของผม... นางบำเรอที่ผมประมูลมา คุณต้องทำตัวให้คุ้มค่าเงินทุกบาทที่ผมเสียไป...รู้เอาไว้ซะ!”

เขากดริมฝีปากลงมาบดขยี้อย่างรุนแรง เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความโหยหาที่ผสมปนเปไปกับความแค้นที่สุมอกมานานหลายปี...