ตอนที่ 7 คลั่งรักแฟนเก่า

วริศราหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าพวกคนคุมงานประมูลโหดร้ายแค่ไหน ถ้าคีรินทร์แฉเรื่องที่เธอเคยมีความสัมพันธ์กับเขามาก่อนที่เมืองนอก เธอคงไม่เหลือชีวิตรอด

“โอเค... งั้นคุณจะเอายังไงก็ว่ามา” เธอตอบเสียงแผ่ว พ่ายแพ้ต่ออำนาจที่เหนือกว่า

“เซ็นสัญญาการกู้ยืมนี่ซะ” คีรินทร์โยนปากกาลงบนเอกสาร

“ในนี้ระบุว่าคุณเป็นหนี้ผมสามสิบล้าน และคุณต้องชดใช้ด้วยการเป็นผู้หญิงของผมจนกว่าเงินต้นและดอกเบี้ยจะหมด... ซึ่งผมบอกเลยว่า ถ้าคุณทำแค่หน้าที่บนเตียงอย่างเดียวล่ะก็ คุณคงต้องนอนกับผมไปอีกหลายสิบปีเลยล่ะ!” พูดจบเขาก็ยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

คีรินทร์สาวเท้าเข้ามาใกล้ สองมือเท้าลงบนเตียงคร่อมร่างเธอไว้ กลิ่นบุหรี่และกลิ่นกายบุรุษเพศที่แสนเร่าร้อนทำให้ออกซิเจนในอากาศเบาบางลง วริศราหลับตาลงอย่างจำยอม ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาทาสฉบับนั้น คีรินทร์หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เขาโน้มลงมากระซิบข้างหูที่สั่นระริก

“ดีมาก พูดง่าย ๆ แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย” พูดจบ เขาก็กระชากผ้าห่มออกจากร่างเธอ แล้วกดร่างบางลงกับเตียงกว้างอีกครั้ง คราวนี้บทเรียนของเขาไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มันคือการทวงคืนความโหยหาที่เขาเก็บกดมาตลอดห้าปีอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง!

บทเพลงแห่งความใคร่ที่คีรินทร์จงใจบรรเลงเพื่อทวงคืนความแค้น บนเรือนร่างที่มีร่องรอยแห่งความชอกช้ำ ผิวขาวจัดและกลิ่นคาวรักที่อบอวลไปทั่วเตียงกว้าง วริศรานอนหอบหายใจโรยริน ดวงตาเลื่อนลอยมองเพดานอย่างคนหมดแรงจะต่อต้าน

ตั่บ... ตั่บ... ตั่บ!

เสียงกระทบกันของผิวกายดังสนั่นไปทั่วห้อง สอดประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่า วริศรานอนแผ่หราอยู่บนเตียงยับยู่ยี่ เรือนร่างของคุณหนูไฮโซที่ดูแลมาเป็นอย่างดีบัดนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงและรอยขบเม้มที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง

“เป็นอะไรไปคุณหนูวริศรา... หมดแรงแล้วเหรอ?” คีรินทร์คำรามข้างใบหู พลางกระแทกกระทั้นกายแกร่งเข้าหาถี่รัวอย่างจงใจ ความยิ่งใหญ่ของเขาสำแดงอานุภาพครั้งแล้วครั้งเล่าจนหญิงสาวตัวโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอสบตาที่วาวโรจน์ด้วยความแค้นและราคะ

“มองหน้าผม! มองหน้าคนที่พ่อคุณเคยดูถูกเอาไว้ว่าเขาไม่มีค่าพอจะยืนเคียงข้างคุณ... แต่วันนี้ คนที่พ่อคุณรังเกียจนักหนากลับได้เป็นผัวคุณ และเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณร้องครางไม่เป็นภาษา!”

“อ๊ะ... อื้อออ... คี...คีรินทร์ พอแล้ว...”

วริศราเค้นเสียงตอบอย่างยากลำบาก ร่างกายของเธอสั่นโยกจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น มือเรียวพยายามยกขึ้นผลักดันแผ่นอกกำยำที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของคนด้านบน หวังจะให้เขาหยุดพายุสวาทที่แสนโหดร้ายนี้เสียที แต่มันกลับยิ่งเหมือนการเติมเชื้อไฟลงในกองเพลิง ยิ่งเธอดิ้นรน เขาก็ยิ่งบดเบียดความเป็นชายเข้าหาอย่างดุดัน

“ฉัน...ฉันเจ็บ!... อร๊ายยย!!!!”

“เจ็บหรือเสียวกันแน่...มายด์ ครางชื่อผมให้ฟังดังๆ สิ แล้วผมจะผ่อนปรนให้คุณ”

คีรินทร์เอ่ยด้วยเสียงพร่าต่ำ ขณะที่เบื้องล่างยังคงเดินเครื่องบดขยี้อย่างไม่ลดละ เขาโน้มตัวลงมาประชิดจนหน้าผากชนกัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตาที่รื้นน้ำตาของเธออย่างเป็นต่อ

“ผีห่าตัวไหนสิงร่างคุณคีรินทร์ คุณไม่เคยใจร้ายแบบนี้กับฉันเลย!” วริศราตวาดกลับทั้งน้ำตา ความสับสนและหวาดกลัวจู่โจมหัวใจ เธอจำไม่ได้เลยว่าชายหนุ่มที่แสนอ่อนโยนคนเดิมหายไปไหน

“นั่นมันเมื่อก่อน... ผมมันก็แค่ไอ้ไก่อ่อนสอนขันที่ปล่อยให้คุณปั่นหัวเล่น!” เขาคำราม พลางกระแทกกระทั้นกายแกร่งเข้าหาจุดอ่อนไหวของเธออย่างรุนแรงจนวริศราตัวลอยเด่นขึ้นจากที่นอน

“เบาค่ะ... ฉันเจ็บขอร้อง... ฉันไม่ได้มีอารมณ์ร่วมกับคุณเลยนะ คีรินทร์ อร๊ายยย!!”

เสียงหวีดร้องของเธอขาดห้วงไปเมื่อเขาเปลี่ยนมุมองศาในการรุกราน ร่างเล็บจิกลงบนไหล่หนาจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บปวดเสียดลึกปนเปไปกับความซ่านสยิวที่จู่โจมจนร่างกายปฏิเสธไม่ได้ ความเปียกชื้นที่เพิ่มขึ้นระหว่างกายสาวเป็นหลักฐานชั้นดีที่ฟ้องว่าร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อคำพูด

“เจ็บงั้นเหรอ!” คีรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของคนใต้ร่าง

“แต่มันยังเทียบไม่ได้กับสิ่งที่พ่อคุณทำไว้กับผมเลย! เสียใจด้วยนะมายด์... เพราะต่อจากนี้ ผมจะไม่หยุดจนกว่าคุณจะครางชื่อผม!!” สิ้นประโยคที่เย็นเยียบ คีรินทร์จัดการรวบข้อมือทั้งสองข้างของวริศราไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะแยกเรียวขางามที่สั่นเทาให้ออกกว้างขึ้นอีก เขาโถมกายเข้าหาอย่างดุดัน บดเบียดความแข็งแกร่งเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำแฉะด้วยจังหวะที่รัวและหนักหน่วงราวกับพายุที่มุ่งหมายจะพังทลายทุกสิ่ง

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

“อ๊ะ... อร๊ายยย! คีรินทร์... หยุด... ฉันไม่...ไม่ไหวแล้ว” วริศราสะบัดหน้าไปมา เส้นผมสลวยแผ่กระจายเต็มหมอน ความรู้สึกเสียวซ่านพุ่งพล่านจากจุดกึ่งกลางกายกระจายไปทั่วทุกอณูเส้นประสาท แม้จะพยายามรวบรวมพละกำลังที่เหลือเพื่อประท้วง ทว่าแรงกระแทกที่ลึกซึ้งและแม่นยำกลับจู่โจมจุดอ่อนไหวของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนเสียงประท้วงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นที่ปนเปไปด้วยความรัญจวน

“ครางออกมาสิมายด์! บอกซิว่าตอนนี้ใครที่กำลังทำหน้าที่ผัวให้คุณ!” คีรินทร์คำรามพร้อมเพิ่มความเร็วของเอวสอบ กระแทกเน้นย้ำเข้าไปจนสุดลำทุกครั้ง จังหวะที่เร่าร้อนทำให้ร่างกายของหญิงสาวแอ่นโค้งขึ้นหาโดยอัตโนมัติ

“อื้อออ... ไม่... ฮึก... อ๊ะ!”

“ครางชื่อผม! ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ให้คุณพักแม้แต่วินาทีเดียว!”

เขากระชากเสียงพร้อมกับก้มลงเม้มฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอระหง สร้างรอยรักสีกุหลาบซ้อนทับรอยเก่า ขณะที่เบื้องล่างยังคงเดินเครื่องบดขยี้อย่างป่าเถื่อน วริศราถูกลากให้พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ จนสมองพร่าเลือน ความถือดีพังทลายลงในที่สุดเมื่อถึงจุดที่ความสยิวซ่านพุ่งถึงขีดสุดจนไม่อาจต้านทาน

“อร๊ายยย!!!... คีรินทร์ขา! อ๊ะ... คีรินทร์!...ที่รักขา อื้ยยย”