ตอนที่ 6 เบื้องหลังความแค้น

05.00 น. ควันบุหรี่สีเทาหม่นลอยม้วนตัวเป็นเกลียวในอากาศ ราวกับกลุ่มเมฆมรณะที่ปกคลุมบรรยากาศในห้องทำงานสุดหรู คีรินทร์ยืนกอดอกนิ่ง ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟจากตึกระฟ้าส่องระยิบระยับเหมือนดวงตาของปีศาจนับล้านดวงที่กำลังสดุดีในอำนาจของเขา

“นายท่าน... ทำไมเมื่อคืนไม่บอกข้าบ้าง ว่าท่านมีผู้หญิงคนใหม่...” น้ำเสียงยืดยานหวานล้ำเยือกเย็นดังขึ้นชิดใบหูของชายหนุ่ม พร้อม ๆ กับกลิ่นหอมกรุ่นของดอกลีลาวดีที่โชยมาปะทะจมูก ก่อนที่กลุ่มควันสีขาวในมุมมืดหลังตู้เอกสารจะค่อยๆ ควบแน่นกลายเป็นรูปร่างของสตรีสาวสวยผู้หนึ่ง

เธอคือ นุ่น นางพรายที่คีรินทร์เลี้ยงเอาไว้ด้วยความจำเป็นบางอย่าง รูปร่างของเธออรชรอ้อนแอ้น ผิวพรรณขาวซีดทว่าผุดผ่องภายใต้ชุดสไบสีตองอ่อน ใบหน้าของเธอสวยคมแบบหญิงไทยโบราณ ดวงตาเรียวรีคมกริบดูเย้ายวนทว่าแฝงไปด้วยความดุดัน และหากสังเกตให้ดี... เงาที่สะท้อนในกระจกของเธอนั้นไม่มีดวงตา มีเพียงหลุมดำที่ลุกโชนด้วยไฟสีแดง

“อย่าแตะต้องเธอ... เด็ดขาดนะนุ่น” คีรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปตามเสียงดังกล่าว

“หึๆ... นายท่านยังฝังใจกับนังผู้หญิงที่เคยเขี่ยนายท่านทิ้งเหมือนหมาข้างถนนนั่นอีกหรือ?” พรายนุ่นเยื้องย่างเข้ามาใกล้ มือที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างของเขา

“ให้ข้าสิงสู่นางเถิด... แล้วข้าจะทำให้นางปรนเปรอนายท่านให้สำราญใจยิ่งกว่าใคร”

“คนนี้ฉันขอนะนุ่น... แล้วฉันจะประมูลผู้หญิงคนใหม่มาให้เธอ” คีรินทร์ย้ำคำราม

เขารู้ดีว่านุ่นต้องการอะไร ทุกวันพระคีรินทร์ต้องจัดหา ร่างทรงมาให้นางพรายสิงสู่ เพื่อให้นางได้เสพสมรสสวาทผ่านร่างกายของมนุษย์ และนั่นคือข้อแลกเปลี่ยนที่เขาต้องยอม เพื่อแลกกับความร่ำรวยและอำนาจที่เขาได้มาราวกับปาฏิหาริย์

ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาเหมือนฝันร้าย... หลังจากถูกพ่อของวริศราสั่งให้ลูกน้องรุมซ้อมจนปางตายและนำร่างที่ชุ่มเลือดมาทิ้งไว้ริมแม่น้ำใกล้ ๆ กับป่าช้าของชนบทแห่งหนึ่ง คีรินทร์นอนพะงาบ ๆ ลอยคออยู่ในพงหญ้า

สองวันต่อมาในจังหวะที่เขาแทบจะสิ้นใจ มือหนาที่สั่นเทาและหิวโหยกลับได้สัมผัสเข้ากับหม้อดินเผาที่ลอยติดมากับสวะ อักขระสีผึ้งที่ลงไว้รอบหม้อดูขลังและน่าสะพรึงกลัว แต่ในวินานาทีนั้นคีรินทร์ผู้หิวโหยกำลังหน้ามืดตาลายเนื่องไม่มีอะไรตกถึงท้อง เขาคิดไปว่าข้างในน่าจะพอมีอาหารจึงเปิดมันออก แต่สิ่งที่เขาได้พบกลับเป็นวิญญาณนางพรายที่ถูกกักขังมานานนับร้อยปี

ควันสีขาวนวลพุ่งทะยานออกจากหม้อดิน กลายเป็นนางพรายหญิงสาวในชุดไทยโบราณที่งดงาม เธอยื่นข้อเสนอขอดื่มเลือดที่ใหลออกจากตัวของเขา พร้อมกับข้อแลกเปลี่ยนที่จะบันดาลให้มีผู้คนมาพบเจอ เมื่อคีรินทร์ยอมตกลงเขาจึงได้รับการช่วยเหลือ หลังจากนั้นเลือดและพันธนาการแห่งกามารมณ์ก็กลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้กับพรายนุ่นเรื่อยมา

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คีรินทร์ปฏิบัติตามกฎเหล็กอย่างเคร่งครัด ทุกคืนวันพระ ห้องทำงานนี้จะกลายเป็นสถานทำพิธี เขาต้องจัดหาไข่ดิบ ข้าวปลาอาหารคาวและเลือดสด ๆ ที่หาได้ตามเขียงหมู

นอกเหนือจากนี้ทุกๆ วันโกนเขาจะต้องหาผู้หญิงมาที่นี่ เพื่อให้นางพรายเข้าสิงสู่ร่างและเริงสวาทกับเขา เพื่อแลกกับการที่พรายนุ่นจะคอยกระซิบข้างหูเพื่อบอกความลับทางธุรกิจ บอกตัวเลขในตลาดหุ้น และที่สำคัญ... นางคือผู้ที่พรากลมหายใจและสติสัมปชัญญะของพ่อวริศราเพื่อดับแค้นให้กับเขา จนชายที่เคยยิ่งใหญ่ต้องหายสาบสูญไปในวันที่เขาล้มละลาย

“จำไว้นะนายท่าน... หากวันใดนายท่านใจอ่อนให้นางมนุษย์คนนั่นจนลืมข้า... ข้าจะฉีกอกนาง แล้วลากนางลงไปอยู่ในหม้อดินกับข้า!” พรายนุ่นคลอเคลียใบหน้ากับไหล่ของเขา ลิ้นเล็กๆ ที่เย็นชืดแตะไล้ไปตามลำคอ

“ฉันไม่ลืมหรอกน่า สัญญาวันโกนหน้านี้....ฉันจะหาผู้หญิงมาให้”

คีรินทร์นิ่งขรึม หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความเครียด เขาประมูลวริศรามาเพื่อแก้แค้น... แต่เขากำลังเริ่มไม่แน่ใจว่าระหว่างความแค้นในใจเขา กับความริษยาของนางพราย... อย่างไหนจะทำร้ายวริศราให้ตายทั้งเป็นได้มากกว่ากัน

07.00 น.แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในห้องเพนท์เฮาส์สุดหรูไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่มันกลับทำหน้าที่เหมือนแสงสปอตไลท์ที่ประจานความอัปยศของวริศราให้เด่นชัดขึ้น ร่างบางขยับกายอย่างยากลำบาก ความเจ็บร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจากบทลงทัณฑ์อันเร่าร้อนจากเมื่อคืน

คีรินทร์ในชุดคลุมผ้าไหมสีเข้มเดินออกมาจากห้องทำงาน ท่าทางของเขาดูสดชื่นอย่างน่าหมั่นไส้ผิดกับเธอที่แทบจะแตกสลาย เขาโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนเตียงข้างๆ ตัวเธอ ด้วยแววตาเกรี๊ยวกราด

“อ่าน!!!... แล้วก็รีบ ๆ เซ็นซะ” น้ำเสียงของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง วริศราพยุงตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผ้าห่มไหมพรมเลื่อนหลุดเผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ยังมีรอยแดงจากการกระทำของเขา เธอเมินความอายนั้นแล้วมองเอกสารตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว

“อะไร?”

“สัญญาที่คุณจะต้องเซ็นไง ตอนนี้คุณเป็นลูกหนี้ของผมแล้ว รีบ ๆ เซ็นซะ”

“ฉันไปเป็นลูกหนี้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่ คีรินทร์”

“เงินสามสิบล้านที่ผมจ่ายไป ผมไม่ได้ซื้อคุณมาเพื่อนอนด้วยแค่คืนเดียวหรอกนะ คุณคิดว่าพรหมจรรย์ที่มันเสียไปนานแล้ว มันมีค่าสูงขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

“คุณหมายความว่ายังไง... กฎของที่นั่นคือฉันนอนกับคุณแค่คืนเดียวมันก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ!” วริศราเบิกตากว้าง ความหวังที่จะเป็นอิสระพังทลายลงทันที

“กฎของที่นั่นเค้าใช้กับหญิงสาวที่บริสุทธิ์ แต่ไม่ใช่กับคุณ!” เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ แล้วหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ

“คุณไม่ได้ขายพรหมจรรย์ให้ผมนะมายด์ คุณแค่นอนกับผมเอง... แล้วเงินสามสิบล้านที่ผมจ่ายไป ผมต้องนอนกับคุณกี่คืน...คุณรู้มั้ย?”

 “แล้วคุณประมูลฉันมาทำไมล่ะ ในเมื่อคุณก็รู้...” วริศราสั่นเทาไปทั้งร่าง

“ก็ได้ ถ้าคุณไม่ยอมเซ็น ผมจะแจ้งเรื่องไปทางเอเยนต์คุณว่าคุณหลอกลวงและไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างที่กล่าวอ้าง คราวนี้แหละพวกเขาได้ปรับเงินจากคุณแน่ ข้อหาหลอกลวง... และคุณคงรู้ดีนะว่าพวกนั้นเค้าจัดการกับพวกที่หลอกลวงยังไง”