บทที่ 4

“เอาล่ะ วิ่งวิบากครั้งนี้นักกีฬาพร้อมไหม” ครูใบหม่อนประกาศในไมค์ เพื่อให้เหล่านักกีฬาเตรียมตัว โดยมีผู้ปกครองหนึ่งคน คู่กับนักเรียนหนึ่งคน

กล้ากวีกับภริตายืนอยู่ประจำจุดเริ่มต้นริมสุดขวามือ ส่วนกวินภพกับเชอร์รีลอยู่ริมสุดอีกฝั่งเช่นกัน การแข่งจะเป็นการวิ่งวิบาก โดยคนเป็นผู้ปกครองจะเริ่มก่อนที่วิ่งไปกินขนมกับไข่ต้ม เมื่อกินเสร็จแล้ว กล้ากวีจะเป็นคนเป่าหาเหรียญ แล้วก็วิ่งไปเหยียบลูกโป่งให้แตก ส่วนคนเป็นแม่จะจูงมือลูกเข้าเส้นชัยไปคว้าธงมาปัก

เมื่อตกลงกติกาแล้ว นักกีฬาทุกคนที่ลงแข่งประจำที่ แต่สายตากล้ากวีกลับมองไปยังอีกฝั่งที่เป็นพ่อของตัวเอง กำลังยิ้มให้กับเชอร์รีล หัวใจคนเป็นลูกอย่างเขาเจ็บปวดนัก

สีหน้าและสายตาของลูกชายทำให้ภริตาเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน ทำไมกวินภพถึงทำแบบนี้กับพวกเรา เขาไม่เคยแคร์ความรู้สึกพวกเราแม่ลูก เธอหันไปมองบนสแตนด์เชียร์เห็นลูกสาวมองไปทางผู้เป็นพ่อเช่นเดียวกัน

‘ต่อให้ไม่แข่งก็แพ้สินะ’

ความรู้สึกแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ปี๊ด!!!

เสียงนกหวีดให้สัญญาณออกตัว ทำให้ภริตามาใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับการแข่งขัน เธอวิ่งไปกินไข่ต้มและขนมโดยมีลูกชายเชียร์อยู่ แต่เหมือนเธอจะอิ่มตั้งแต่เมื่อกี้จึงมองหน้าลูกอย่างเสียใจ ที่ไม่อาจจะกินเร็วกว่านี้ได้

“พี่กล้าสู้ ๆ แม่สู้ ๆ” เสียงเชียร์บนสแตนด์ที่มีเพียงเสียงเดียวที่เชียร์เราสองคน ทำให้เธอฮึบขึ้นอีกครั้ง แล้วกินจนหมด และแตะมือลูกชาย แต่ว่าเธอสะดุดขาตัวเองล้ม และนั่งอยู่กลางสนาม โดยช่วงนี้กำลังชุลมุน ไม่ทันได้มีใครเห็น แต่กล้ากวีกับแก้วกัลยาสังเกตเห็น

“แม่ฮะ...”/ “แม่ขา...”

ลูกสาวลูกชายสองเสียงประสานกันทั้งไม่สนใจการแข่ง วิ่งไปดูแม่ของตัวเอง

“อ่าวคุณแม่ผิงล้มลงไปแล้ว คุณครูช่วยปฐมพยาบาลให้ด้วยครับ” เสียงคุณครู่ใหญ่ประกาศทำให้กวินภพหันมอง แต่กลับไม่เห็นภรรยากับลูกทั้งสองคนแล้ว แต่เห็นอีกทีก็ตอนที่นั่งอยู่ข้างสนาม แต่ตัวเองกำลังแข่งขันกับเชอร์รีลอยู่ และถึงช่วงโค้งสุดท้ายพอดี

ภริตาแสยะยิ้มให้ตัวเอง ขนาดเธอเจ็บเขายังคงตั้งใจแข็งขันขนาดนี้ เธอยอมแล้วยอมแพ้ให้กับความพยายามของเขา

“น้องเชอร์รีลกับคุณพ่อเป็นผู้ได้รับชัยชนะครั้งนี้เชิญรับรางวัลด้านนี้ครับ” เสียงประกาศผ่านไมค์โครโฟนบอกสถานะของเขาและเด็กคนนั้นทำให้อีกคนสะอึก

‘คุณพ่องั้นเหรอ!’

ใช่สินะเขาพ่อลูกกัน พวกเราเป็นคนอื่น

เธอดึงลูกชายและลูกสาวเข้ามากอด แล้วก็เดินกะเผลกหลบไปด้านหลัง แล้วหันมายินดีกับชัยชนะของเขากับผู้หญิงคนนั้น เธอไม่สู้อะไรแล้ว เธอยอมแพ้ หรือพูดให้ถูกแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่งจริง ๆ

กวินภพตั้งใจปฏิเสธว่าไม่ใช่พ่อของเชอร์รีล เพียงแต่มาเซอร์ไพรส์ลูกเท่านั้น แต่กลับไม่เห็นสามคนแม่ลูกแม้แต่เงา

“ขอโทษครับ นี่ผมลงแข่งแทนแม่เขาที่ไม่สบายเฉย ๆ ลูกกับภรรยาผมอยู่ทางโน้น...ฮะอ่าวไม่เห็น ผมขอไปตามหาลูกกับเมียก่อนนะครับ” กวินภพวางไมค์ของคุณครูแล้ววิ่งตามหา เพราะไม่รู้ว่าสามคนนั้นหายไปไหน จึงหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความ

เธอขึ้นนั่งบนรถได้ยินเสียงเตือนข้อความ จึงหยิบขึ้นมาดู

สามีที่รัก: อยู่ไหนผิงเราตามหาไม่เจอ

เธออ่านแต่ยังไม่ตอบ กำลังคิดหาคำตอบที่ดีที่สุดให้กับเขา

สามีที่รัก: แล้วลูกล่ะ...ดีใจไหมที่ผมมาเซอร์ไพรส์

เธออ่านแต่ยังไม่ตอบเช่นเดิม

กวินภพชักเริ่มหงุดหงิด ทำไมอ่านแล้วไม่ตอบ เขาชักเริ่มร้อนใจเล็กน้อย แต่ก็ข่มใจพิมพ์ต่อไปอีกครั้ง

สามีที่รัก: รับสายหน่อยพิมพ์ไม่ถนัดใช่ไหม

ภริตามองมือถือแล้วเห็นว่าครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกสินะ ที่แชทระหว่างเธอกับสามีจะหนักซ้าย เพราะเธอเลิกตาม เลิกตื๊อ เลิกรอแล้ว มันรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก การไม่ต้องรอเขาให้ตอบจนกระวนกระวายใจ การไม่ต้องคาดหวังเรื่องของเขาอีกต่อไป ทำให้เธอเบาใจขนาดนี้เชียว เธอยิ้มให้ตัวเองกับลูกแล้วเอ่ยถามขึ้น

“มีอะไรอยากพูดกับพ่อครั้งสุดท้ายไหมเด็ก ๆ” เธอเห็นลูก ๆ ก้มหน้าแล้วก็เข้าใจทันที จึงโทรหาเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เสียงรอสายไม่นานก็มีเสียงของเขาดังขึ้น

“ผิงอยู่ไหน” เสียงกระหืดกระหอบบอกให้คนปลายสายรู้ว่าเขากำลังวิ่งอยู่ เธอจึงตอบเขาไปแต่ไม่ได้บอกว่าอยู่ไหน

“ยินดีด้วยนะคะ คุณชนะแล้ว”

กวินภพฟังคำยินดีที่รู้สึกแปลก ๆ มันเหมือนไม่ได้ยินดีและเริ่มรู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีชอบกล

“ก็แค่ลงเล่นขำ ๆ ลูกอยู่ไหนล่ะ” เขายังถามหน้าชื่นตาบาน ไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง

เธอไม่ตอบคำถามแต่เลือกจะพูดให้ถูกว่าลูกของเขาอยู่ไหน

“ไม่ใช่เชอร์รีลเหรอลูกคุณ พี่กล้ากับน้องแก้วลูกของฉัน ยินดีด้วยนะคะ ฉันกับลูกหลีกทางให้ พร้อมเมื่อไหร่แล้วฉันจะติดต่อไปเรื่องหย่าให้มันจบ”

“ผิง...พูดอะไรรู้ตัวไหม...อยู่ไหนจะไปหา”

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ตัดสายไป พร้อมกับมือถือเครื่องของลูกชายลูกสาวก็ปิดไปเช่นกัน เธอหยิบเครื่องมือสื่อสารอันใหม่ขึ้น แล้วโทรหาใครบางคนก่อนออกรถไป

กวินภพร้อนใจที่ภรรยาพูดอย่างนั้น เขาขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านทันที วันนี้เขาว่างแล้วถึงปีใหม่ เพราะเร่งสะสางงานจะได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวในช่วงวันหยุดปีใหม่ แต่ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย

ร่างของคนเป็นสามีวิ่งเข้าบ้าน แต่ไม่เห็นกระทั่งรถของภรรยา เขายิ่งร้อนใจเพราะติดต่อไม่ได้ ร่างกายกำยำวิ่งขึ้นไปบนบ้าน เปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง พบเพียงเสื้อผ้าของเขาเท่านั้นที่เหลืออยู่ เสื้อผ้าของภรรยาหายไปจนหมด ความกลัวบางสิ่งเริ่มผุดขึ้น

เขาวิ่งไปที่ห้องลูกที่เหลือเพียงห้องเปล่า ของเล่นเสื้อผ้าโต๊ะเขียนหนังสือ เครื่องเรียนต่าง ๆ ไม่เหลือเลยสักชิ้น

“ผิง! พี่กล้า น้องแก้ว” เสียงครางอย่างรู้สึกหมดหวังนี่ลูกกับเมียหนีเขาไปแล้วเหรอ

เขาพยายามติดต่อ แต่ไม่สามารถติดต่อทั้งสามคนได้เลย รู้สึกเหมือนใจจะขาดชอบกล เขาไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อนเลย ปกติกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอลูกกับเมีย แต่วันนี้กลับมาไม่มีทั้งสามคนอยู่แล้ว เขาจะอยู่ได้ยังไง

สองมือเขายีหัวจนยุ่ง พยายามคิดว่าตัวเองผิดพลาดตรงไหน ถึงทำให้ทั้งสามคนไม่อยู่ด้วย ฉับพลันคิดถึงเดชดนัยเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขากับผิง และไม่รอช้าที่จะติดต่อหามัน

เดชดนัยประชุมอยู่จึงไม่รับสาย แต่กวินภพก็ยังโทรมาอยู่ไม่หยุด เขาจึงต้องพักเบรกประชุมสักครู่ แล้วออกไปโทรหามัน

“ว่าไงมีอะไรกูประชุมอยู่” เดชดนัยอยากรู้ว่ามีอะไรนักหนา ปกติไม่ค่อยจะโทรหา แต่วันนี้แปลกที่โทรมา เขาก็ต้องเตรียมรับมือกับช่วงอุบัติเหตุปีใหม่เหมือนกัน จึงต้องประชุมเรื่องหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน

“ผิงอยู่กับมึงไหม” เสียงร้อนใจเปล่งออกมา ทำให้คนปลายสายรู้ว่าผิงคงไปจากมันวันนี้แล้วสินะ

“เมียมึงนะครับ มึงไม่รู้แล้วใครจะรู้” เขายังกวนตีนมันและไม่มีทางบอกเด็ดขาดว่าผิงกับลูกไปอยู่ที่ไหน

“ดนัยขอร้อง...กูขาดเขาไม่ได้”

“ไม่รู้โว้ยยย...”

“มึงจะไม่รู้ได้ยังไงมึงเป็นเพื่อนสนิทผิงนะ ผิงมีอะไรก็ต้องเล่าให้มึงฟังสิ”

เดชดนัยสาบานได้ว่าหากอยู่ใกล้เขาจะให้มันกินกำปั้นสักหมัดสองหมัด พูดมาได้ว่าเพื่อนสนิทต้องเล่าให้ฟังมันควรต้องรับรู้ปัญหาของผิงก่อนไหม ก่อนที่จะมาถามเพื่อนอย่างเขา

“แต่มึงเป็นผัวผิงนะครับเผื่อลืม กูแค่เพื่อน หรือที่จริงมึงไม่คิดว่าเขาเป็นเมียตั้งนานแล้ว”เขาตั้งใจพูดกระแทกกระทั้นใส่มัน ให้รู้ว่ามันควรจะรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเมียตัวเอง ไม่ใช่รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเมียคนอื่น

“มึงอย่ากวนตีนกูร้อนใจ พี่กล้ากับน้องแก้วอีกไปกันหมดเลยแล้วไปอยู่ไหน อยู่กันยังไงกูเป็นห่วงนะ”

“แล้วมึงทำอะไรอีกล่ะวันนี้” เขาดูไลน์ผู้ปกครองวันนี้ที่แอบเมาท์กันเรื่องคุณพ่อของเชอร์รีล แล้วเขาก็แปลกใจจึงกดเข้าไป พอเห็นว่ามันกล้าเป็นผู้ปกครองให้กับลูกของกิ่งเท่านั้นแหละ เขาก็อยากต่อยหน้ามัน

“กูก็ไปเซอร์ไพรส์เมียกับลูกไง ไปแข่งกับลูกกิ่งกูอุตส่าห์ทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อจะได้หยุดอยู่กับลูก แต่นี่อะไรหอบผ้าหอบผ่อนหนีไปกันหมด” เสียงตัดพ้ออย่างไม่รู้สึกผิดอะไร ไม่เข้าใจทำไมเมียกับลูกต้องหนีไป

เดชดนัยเข้าใจแล้วว่ามันเกินจะเยียวยา เพราะมันไม่เคยรู้ความผิดของตนเองเลย

“กูสาบานได้ หากกูรู้ว่าผิงอยู่ไหนกูก็จะไม่บอกมึง พ่อเหี้ย ๆ แบบมึงไม่ควรเป็นพ่อคน” เดชดนัยด่าเสร็จแล้วก็วางสายไป ทิ้งให้คนปลายสายมึนงงว่าตัวเองผิดอะไร