ตอนที่ 7 - เกมอำนาจ 2

รถกระบะคันเดิมออกตัว ล้อหมุนบนดินแดงแดนลับของลูกสาวกำนัน มุ่งหน้ากลับสถานีตำรวจ สถานที่พึ่งพิงของประชาชนไว้ใจให้พิทักษ์ปกปักษ์

ทว่าหัวใจของสองหนุ่มคงไม่อาจพึ่งพาที่แห่งนี้ได้เพราะแรงปักใจจากสองสาวกำลังตรึงแน่น แม้แต่สายลมที่พัดควันบุหรี่ยังดันเป็นกลิ่นเดียวกับสองสาว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นฟุ้งค้างกลางป่ากล้วย

เสียงรถสีเลือดหมูจากไปได้สักพักแล้ว จอมขวัญจึงคลายมือที่เผลอกำมาตลอด หลุดออกจากภวังค์

“คุณขวัญ พี่กลับก่อนนะคะ” เสียงหวานสาวพม่าพูดเบา

“ขอบใจพี่พริ้งมาก” ลูกสาวกำนันพยักหน้ายิ้มขอบใจอย่างเหี่ยวแห้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ”

โป่งรอจนพริ้งเพราเดินลัดไปทางรถจักรยานยนต์ที่ยืมมาจึงค่อยกล้าพูดเป็นครั้งแรก “พี่ขวัญ... เบามือไหมพี่ ผู้กองคนนี้...”

“แค่ยังไม่รู้จุดอ่อน” เธอค่อย ๆ คลี่ยิ้ม “แต่อย่างน้อยไอ้หัวเกรียนมันโกรธตอนที่พูดถึงพ่อ”

จอมขวัญย่ำเท้าพลันชะงัก แสงใต้ตีนสะท้อนแดดแวววาว เธอก้มลงหยิบมีดพับขนาดครึ่งฝ่ามือ ดีดคมมีดออก เรียวแหลมแปลกตา

“Kill or Be Killed”

ตัวอักษรสีดำตัดสีเงินสลักบนคมมีด ไม่รู้ทำไม… เธอกลับเห็นใบหน้าผู้กองซ้อนอยู่บนคมมีดนั้น ชีพจรเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว พับมีดเก็บใส่กระเป๋า โยนความรู้สึกวูบไหวยามเขาชะโงกเหนือร่างเมื่อครู่ทิ้งไป

เธอรู้ว่าเขาทำเพื่อคุ้มครอง แต่ทำไมถึงคันยุบยิบหัวใจชอบกล แล้วถ้าเขาทำอย่างเต็มใจ มันจะแตกต่างไปจากนี้ไหม เธอเชิดหน้า

เย็นนี้... อย่าหวังว่าจะได้ฉันอย่างเต็มใจ

หากคิดล่วงเกินก้าวล้ำเส้น ฉันจะเฉือนนายด้วยมีดของนายเอง

เตชินทร์

ทว่าเหตุการณ์อลหม่านที่เกิดขึ้นกลางดงกล้วย มิได้มีแต่คนในโรงพักหรือร้านนวดดาวรวีเท่านั้นที่ทราบข่าว คลิปที่ดาบประวิตรถ่ายไว้หลุดเข้าสู่โลกโซเชียลราวกับมีใครบางคนตั้งใจปล่อยมันออกไป

พ่อกำนันผุดลุกพรวด ตาแดงก่ำ โยนโทรศัพท์ทิ้ง กระแทกไม้เท้าลงพื้น ปัง ! “ไอ้ห่า ! กูให้มึงช่วยดูแลไม่ใช่...” เขากัดฟันกรอดไม่กล้าพูดให้สุด

โป่งที่เพิ่งจอดมอเตอร์ไซค์เพิ่งกลับมาจากเหตุชุลมุนเหงื่อซกสะดุ้งสุดตัว ตายห่า... มันสบถตั้งท่าจะวิ่งหนีไปทางยุ้งข้าว แต่เสียงกำนันกัมปนาททำมันหยุดเท้า

“ไอ้โป่ง !!”

มันหันกลับไปช้า ๆ ตาโตเมื่อลูกซองยาวเลยศอกจ่อนิ่ง เสียงขึ้นไกนกดัง กึก ! มันตัวสั่นเทิ้ม

“มึงมานี่”

โป่งลากเท้าระริกกลับเรือนไทย หน้าไม่มีสี ปากภาวนาขอให้ลูกพี่สาวปลอดภัยจากพายุในคราวนี้ ส่วนมันขอแค่มีโลงก็พอแล้ว

คำขอของโป่งที่ดังก้องในใจผสานไปพร้อมเมฆบนฟ้าที่กำลังตั้งเค้าจนมืด ลมกรรโชกพาใบไม้ปลิวระคนฝุ่นจนแสบตา ลางร้าย... เพราะคนที่เห็นคลิปหลุดไม่ใช่แค่คนบางปลาม้า สื่อสังคมออนไลน์แพร่คลิปหลายหมื่นแชร์

ดาราสาวข่าวฉาวกับผู้กองหนุ่มลูกบิ๊กต๊อบ พลอดรักกลางดงกล้วย !

คุณหญิงกัลยา เตชาธร กำโทรศัพท์แน่น ภาพลูกชายคนเล็กกดร่างผู้หญิงไว้ใต้ตัว ทำให้ริมฝีปากกระตุกสั่นเบา ๆ

ข่าวฉาว... แม้รู้เต็มอกว่าจำต้องแต่งงานกัน แต่ในฐานะแม่และลูกสาวอดีตรัฐมนตรีมาหลายสมัยย่อมรู้สึกถูกลดเกียรติ

“ไอ้เต...” บิ๊กต๊อบ หรือ พลตำรวจเอกเตชภูมิ เตชาธร เปรยเสียงเครียด “ให้มันไปกบดานดันกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่ง”

กัลยาเบือนสายตาแวบหนึ่ง มื้อเที่ยงในคอฝืดจนต้องวางช้อนเช็ดปาก

“แน่ใจหรือว่ากำนันเพื่อนคุณยังมีอิทธิพล” เธอถามเสียงเรียบเปี่ยมมารยาท “ไม่ทันไร... คลิปว่อนทั่วเมือง”

“โทษเพื่อนผม ? ไม่โทษไอ้เตมันบ้าง” เตชภูมิเสียงสูง “แค่ทำตัวให้เหมือนพี่ยังทำไม่ได้”

กัลยาอึ้งงัน ถ้อยที่สามีเอ่ยซ้ำมาหลายปี มีดที่กรีดลูกชายคนเล็กมาทั้งชีวิต คนเป็นแม่รู้ในทรวงแต่ ผบ.ตร.อกพองด้วยความคิดตนเองเป็นใหญ่ เธอกล่าวสิ่งใดล้วนผิดแผก

“พอเถอะค่ะ” กัลยาจิบน้ำช้า ๆ ปลายนิ้วสั่นนิด ๆ “คุณก็รู้ว่าเด้งคราวนี้เพราะใคร แม้แต่คุณยังห้ามแตะ”

บิ๊กต๊อบถอนหายใจเฮือกใหญ่หนักอก ตระกูลเตชาธรเป็นตำรวจหลายชั่วอายุคนล้วนน้ำดี แต่ในยุคสมัยนี้ขอแค่ให้มีชีวิตรอดก็พอแล้ว

“เพราะเรารักลูกไม่ใช่หรือ ? ถึงต้องบังคับให้มันแต่งกับลูกเพื่อนผม”

“เพื่อนเก่าสามสิบกว่าปีมาแล้ว” เธอรวบช้อน “ไม่รู้ว่าจะยังสนิทเหมือนเดิมไหม หรือจะซ้ำร้ายกว่าเดิม”

เตชภูมิเงียบงัน ฟังเสียงภรรยาถอนหายใจเบา ๆ การอยู่เหนือทุกคนด้วยตำแหน่งและฐานะย่อมเป็นที่จับตาในวงสังคม โดยเฉพาะเมื่อลูกชายทั้งสองต่างอยู่ในแถวหน้าของวงการสีกากี

หน้าตา ชื่อเสียง ย่อมต้องรักษาไว้แม้ต้องแลกด้วยเศษหัวใจที่หล่นหาย

“ความสุขของลูกสำคัญกว่าสิ่งใดเสมอ” อดีตอธิบดีกล่าวสั้น ๆ แล้วลุกออกจากห้องอาหาร

หากลูกของไอ้พลทำให้ไอ้เตอ่อนลงได้... ?

เขาเปรยคนเดียวเดินลัดเข้าสวนกล้วยไม้กลางกรุงที่ครอบด้วยโดมกระจกขนาดใหญ่ งานอดิเรกที่พอจะทำให้หัวใจของเขากระชุ่มกระชวย จู่ ๆ ก็หวนคิดถึงอดีตที่ฝังเก็บ คนที่ไม่คิดคำนึงถึงมานานแล้วก่อนจะสลัดศีรษะ

ขอแค่อย่าให้ชีวิตสมรสต้องเย็นราวน้ำแข็งเช่นพ่อแล้วกัน ไอ้เต

คำขอของคนเป็นพ่อ ‘เย็นราวน้ำแข็ง’ เหมือนจะไม่ได้ผล เพราะในเวลานี้ ณ ร้านนวดดาวรวี กลางอำเภอบางปลาม้าเวลาบ่ายจัด กำลังลุกเป็นไฟด้วยฝุ่นจากฝีตีนตำรวจนับสิบ เตชินทร์ยืนนิ่งหน้าร้าน

“เรา จ่าย... ทุกเดือน...” เสียงหวานเจ้าของร้านเครือสั่น

“ไม่ใช่อีกแล้ว” เขาตอบเสียงน้ำแข็ง “จับไปโรงพักให้หมด ส่วนเธอคนนั้น” เขาชี้ไปทางพริ้งเพรา ส่งรอยยิ้มปีศาจสมฉายาฉลามบก “เข้าห้องสอบสวน”

“ผู้กอง...” พริ้งเพราเสียงเบาไม่กล้าขืน

เตชินทร์กวาดมองหมอนวดสาวลวก ๆ ถึงจับหมดในวันนี้ พรุ่งนี้แม่ดาวก็เปิดร้านได้ใหม่

โกรธงั้นหรือ ? เขาไม่ได้โกรธผู้หญิงพวกนี้แม้แต่น้อย แต่เขาโกรธตัวเองต่างหากที่ดันเสียการควบคุม

ความวุ่นวายเพียงครึ่งชั่วโมงได้หยุดลงหลังจากนั้นเมื่อสาว ๆ ถูกรวบตัวขึ้นหลังรถตำรวจสีแดงเลือดหมู ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านบางปลาม้าและตัวต้นเหตุ

เตชินทร์หันไปปะทะสายตาแวบหนึ่งก่อนจะก้าวขึ้นรถ ขยับปากเอ่ยถ้อยที่รู้กันสองคนไร้เสียง

เย็นนี้...

แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้แผ่นหลังของจอมขวัญแตกเหงื่อ มือชื้นจนเผลอเช็ดกางเกงยีนส์ตัวเอง ผู้กองใจห่ามคนนี้กำลังทำสงครามที่เธออาจไม่ชนะ

เธอไม่เคยกลัวผู้ชายคนไหน แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

และเธอทำให้ร้านนวดเดือดร้อน เสียงร้องไห้ของเด็กสาวบนรถตำรวจดังอยู่ในหูขณะที่เธอยืนกำหมัด พริ้งเพราถูกจับและอาจถูกส่งกลับประเทศพม่า

ฉันจะทำอย่างไรดี... ขอร้องเขาหรือ ? ไม่มีทาง ? มันต้องมีวิธีสิ วิธีใดก็ได้ที่ไม่ต้องทำให้เธอต้องเอ่ยขอร้องหมาบ้าเช่นเขา

ภาพทับซ้อนกลางป่ากล้วยวาบเข้ามา สายตาผู้หมวดการุณขณะสวมเสื้อให้พริ้งเพรา มันคือสายตาของผู้ชายที่ต้องการหญิงสาวปิดไม่มิด

นายเล่นเล่ห์ ฉันจะเล่นด้วยกล

เตชินทร์...