ตอนที่ 6 เกมอำนาจ 1

ฝนหน้ามรสุมเพิ่งหยุด กลิ่นดินชื้นลอยคลุ้งในห้องกองปราบ เตชินทร์ยืนข้างโต๊ะทำงาน หยิบปืนสั้นเสียบซองคาดอก

หมู่ไสวลอบกลืนน้ำลาย จ้องดวงหน้าคมสันล่อลวงของผู้กอง นี่มันร่างทองปีศาจชัด ๆ มิน่าคดีปราบไอซ์ล็อตใหญ่ถึงได้ราบคาบ เขาเหลือบมองนาฬิกาเพิ่งจะสิบโมง งานเข้าแต่เช้า

“กี่คน” เสียงผู้กองราวน้ำแข็ง

“เออ...” หมู่ไสวอึกอัก ไหนเมื่อคืนยังร่ำลือว่าลูกสาวกำนันจะย้ายเข้าบ้านผู้กองเย็นนี้ ไฉนเช้ามา...

ปึก ! เตชินทร์กระแทกแม็กกาซีนเข้าซอง หมู่ไสวรีบตอบ

“สิ สิบกว่าคนครับ” ตำรวจเด็กกว่าลุกขึ้นตามผู้กองที่ก้าวเท้าออกหน้าไปแล้ว เขาคว้าหมวกมาสวมเพื่อความสบายใจ

“ไม่อยากจะเชื่อ” การุณผละตัวออกจากรถกระบะแดงเลือดหมูส่ายหน้า “เอาจริงดิ นั่นว่าที่เมีย”

เตชินทร์กวาดมือผลักเพื่อนให้พ้นทางแล้วก้าวขึ้นรถข้างคนขับ เขาเองไม่ได้อยากไปจับคดีบ่อนไฮโล แต่เจ้าของบ่อนคนใหม่ดันเป็นจอมขวัญ ขืนปล่อยให้ออกลายแบบนี้ ผมเขายังไม่ทันหงอกคงได้โดนถอนจนโล้นก่อน เขาแค่นลมแรง ๆ ทิ้งความเงียบไว้ภายในรถจนเกิดความอึดอัด

ยกเว้นเพื่อนสนิทผิวปากเบา ๆ ราวกับกำลังออกไปเที่ยวไม่ใช่จับนักพนัน ใครมันจะไปรู้ใจผู้กองหนุ่มว่าคิดอะไรอยู่ ในเมื่อตอนนี้เมียแสบหาเรื่องป่วนราวกับต้องการประลองเชิง

เตชินทร์มองข้างทาง รถกระบะพุ่งผ่านสะพานข้ามแม่น้ำท่าจีน ก่อนเลี้ยวเข้าถนนลูกรังฝุ่นแดง ตาพยัคฆ์หรี่ลง

กลางป่ากล้วยใกล้คันนาเปลี่ยว เขาถอดเสื้อคลุมสีดำโยนไปด้านหลัง รถตวัดเลี้ยวก่อนจอดนิ่ง ผู้กองหนุ่มก้าวลงจากรถ ใบกล้วยพลิ้วลมแต่เงียบสงัด เงียบจนผิดสังเกต

เขายกมือข้างศีรษะ กำหมัดนิ่งเป็นสัญญาณ ทุกคนหยุดเท้า มือกร้านโบกให้การุณเดินนำหน้า ส่วนเขาควักปืนออกจากซอง จ่อก้าวแผ่ว เปาะ ! เสียงเหยียบกิ่งไม้ทำให้เขาหันกลับอย่างรวดเร็ว แต่มีเพียงลมพัดยอดไผ่

แสงยามสายลอดทิวพลิ้วไหว เสียงเสียดสีกิ่งไผ่ราวกับดนตรีก้องกังวาน

“เรียบร้อยหรือยัง” จอมขวัญกระซิบเบา

พริ้งเพราพยักหน้าแต่คิ้วขมวด เธออยากเตือนว่าแผนนี้ว่ามันเสี่ยงมากขนาดไหน ทั้งต่ออารมณ์ผู้กองเองและการเสียชื่อเสียง แต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเสียงกิ่งไม้หักใกล้เข้ามา

“มาเร็วฉิบ...”

ลูกสาวกำนันบ่นอุบ โบกลมให้ไอ้โป่งย่องหลบหลังต้นกล้วย รอนิ่งจนแทบลืมหายใจ ทั้งป่ากล้วยเงียบ...

ไอ้ผู้กองหายไปไหนว่ะ ?

จอมขวัญแง้มหน้าเห็นแต่ลูกตา ใบกล้วยน้ำว้าสะบัดแค่กะพริบตา ร่างสูงหัวเกรียนโผล่มาตรงหน้าราวอสูร ร่างบางก้าวถอยหลังมือผลักตะโกนดัง

“ไอ้โป่ง พี่พริ้ง !”

ร่างอวบหนึ่งพุ่งมาด้านซ้าย แต่กลายเป็นการุณขวางทางรวบเอวเปลือยของสาวพม่าตาคม ผิวขาวผมยาวไร้เสื้อ อีกด้านคือเด็กหนุ่มร่างชะลูดคนเดิมในมือคือแหทอดหาปลา

เมฆดำผ่านท้องฟ้า กลิ่นดินยังค้างในอากาศ เตชินทร์ก้มหลบแล้วคว้าตัวลูกสาวกำนัน ฝ่ามือกร้านเขาแตะเอวเธอแน่นพอดี นุ่มกว่าที่คิด… และอันตรายกว่าที่ควร

แหในมือโป่งลอยค้างสองวินาทีก่อนหล่นครอบสองร่าง แต่กลับเป็นร่างของผู้กองการุณและพริ้งเพรา

ส่วนตำรวจหัวเกรียนและสาวแสบบางปลาม้าล้มตึงกลางใบกล้วยใกล้กัน ผู้กองพลิกตัวเป็นฝ่ายหลังกระแทกพื้นโดยมีสาวดวงตากวางเบิกกว้างด้านบน

“ถ่าย !” เตชินทร์ตะโกนกร้าว

นายตำรวจสี่ห้าคนโผล่ออกมาจากแนวต้นไม้ พริ้งเพราดิ้นขลุกขลักในวงแขนผู้กองการุณที่แสดงสีหน้ายิ้มกริ่ม รัดสาวหมอนวดจนนิ้วจม โป่งหน้าซีดก้าวขาไม่ออก

เตชินทร์พลิกอีกครั้งลูกสาวกำนันกลายเป็นนอนราบ เหงื่อข้างขมับผู้กองหยดบนผิวนุ่ม จอมขวัญสะดุ้งเฮือก ลมหายใจของเธอสั่นอยู่ใต้คางเขาและเขาไม่ควรอยากรั้งเธอไว้แบบนี้

“คิดเล่นตลก ฉันไม่กลัวข่าวฉาวแต่เธอ...” เสียงทุ้มต่ำลากยาวฟังแล้วครูดหัวใจที่หล่นวูบของจอมขวัญ ลมร้อนพ่นรดผิวแก้มใส “ยิ่งดัง ยิ่งง่าย”

แสงสะท้อนเลนส์วิบวับในมือดาบประวิตรที่หน้าเผือดสีราวไก่ต้ม

“นาย... ไม่ได้ตายดีแน่” เธอกัดฟัน ดิ้นในกรงมือเหล็ก

“ฮึ ! เราผัวเมียกัน งั้นตายด้วยกัน”

ตาสนิมด้านบนนิ่งสนิทราวกับคนที่เคยเฉียดตายมาก่อน และเธอคาดว่าเขาคงทำจริงอย่างที่เอ่ย อาจเป็นเพราะบุคลิกน่าครั่นคร้าม หรือกรามเหลี่ยมที่ขบดั่งห้ามตัวเองอยู่เสมอ และเธอรู้สึกกลัวเขาเป็นครั้งแรก

ทว่าบนดินกลางสายตาหลายคู่ทำให้เธอปัดความกลัวนั่นทิ้งไป พอเขาปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที จอมขวัญผลักอกเขากระเด็นทันที ทว่าคนร่างสูงตามร่างเล็กได้ทัน เอื้อมมือคว้าเพราะคาดว่าเธอจะวิ่งหนี แต่เปล่าเลย...

มือน้อยกำแน่นพอเหมาะอย่างที่พ่อกำนันเคยสอนง้างสุดแขนเหวี่ยงพลั่ก ! “ไอ้หัวเกรียนเฮงซวย” เสียงเธอก้องพอ ๆ กับเสียงหมัด

ทุกคนตกตะลึงตาค้าง เสียงฮือฮาดังเบา ๆ การุณผุดลุกนั่งดึงแหออกจากตัว

หน้าแกร่งสะบัดไปด้านข้าง เลือดซึมมุมปาก เขาไม่เคยโดนผู้หญิงตบมาก่อน ยิ่งด่า... ยิ่งท้าทาย

ผู้กองหนุ่มเบือนหน้ากลับช้า ๆ นิ้วหัวแม่มือปาดหยาดเค็มขอบปากแล้วดูด “โง่หรือแกล้งโง่” เขากดเสียง กระชากเธอชนกำแพงอก รับรู้ทุกส่วนสัดที่เบียดดุน ต่อสู้กับร่างกายที่ดันอยากได้เธอ

“หรือจริง ๆ อยากจะลองของ”

“ลองของ ?” จอมขวัญหยันปาก แค่นลมแรง ๆ “มีดีแค่พ่อคือบิ๊กต๊อบ คงอาศัยบารมีจึงได้โตเร็ว”

เตชินทร์นิ่งไปหลายวินาทีราวกับสะดุดลมหายใจตัวเอง ความเสน่หาดับลงอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีสนิมวาวโรจน์

การุณสบถเบา ๆ รับมือของพริ้งเพราที่สอดมาจับคล้ายต้องการคำปลอบใจ หมู่ไสวยกมือทาบอก โทรศัพท์ในมือดาบประวิตรสั่นสะท้าน ทุกสายตาต่างลุ้นมวยคู่เอกใครกันจะชนะ

แขนคล้ำเข้มผู้กองตวัดเอวกิ่วแน่น “เย็นนี้” หลุบตามองหน้าอกก่อนเลื่อนขึ้นช้า ๆ สบตากวาง “ของดีหรือของปลอม… ดูไม่ยากหรอก”

“ไอ้... ไอ้...” เสียงจอมขวัญขาด ๆ หาย ๆ หน้าแดงก่ำ

เตชินทร์ผลักเธอกระเด็นออกอย่างคนที่เกือบห้ามตัวเองไม่อยู่ “ปากดีแบบนี้” เขาจ้องนิ่ง “หวังว่าปากจะเก่งให้ตลอด โดยเฉพาะตอนที่...”

เขาหยุดกึก สบถออกมาหลายคำมองกล้องในมือดาบประวิตร “หยุดถ่าย !” ตะคอกดังจนทุกคนสะดุ้ง

ไอ้ห่าเตชินทร์ มึงจะอะไรกับเด็กนั่นหนักหนา

ผู้กองหมุนตัวกลับทิศ กำหมัดแน่นที่เกือบเสียรู้สาวแสบบางปลาม้า ในเมื่อลูกสาวกำนันอยากลองของ...

มุมปากยิ้มเย็นผิดไปจากไอร้อนในอกที่พ่นออกตลอดทาง บางทีการเสียของรักอาจทำให้เธอก้มหัวลงได้บ้าง

เพื่อนสนิทถอนใจหนักอก รับเสื้อมาจากไอ้โป่งเป็นฝ่ายช่วยสาวอวบพม่าคลุมสวม สบตาหล่อนแวบหนึ่ง

“คุณขวัญจะรอดไหม” เสียงพริ้งเพราเบาหวิว

“มันไม่ทำอะไรคุณขวัญหรอก ไม่ต้องกังวล” เขาขยับปกเสื้อ “พรุ่งนี้ฉันจะไปหา”

พริ้งเพราเอียงหน้าสงสัย เธอและเขาไม่เคยรู้จักกัน แต่เธอทราบว่าผู้กองคนนี้ต้องรู้จักเธอดี หญิงนวด ดาวประจำร้านนวดดาวรวี

“มันไม่เหมาะ...” เธอปรามถ่อมตัว

“ฉันจะเป็นคนตัดสินเอง”

การุณถอยห่างหมุนตัวเดินตามเพื่อนและลูกน้องกลับไปที่รถตำรวจกลางแดดจ้าที่แผดเผา ไม่เว้นแม้แต่หัวใจ เพียงแค่ว่าเพลิงในใจเพื่อนของเขาในเวลานี้มันกรุ่นจนไอผ่าวสัมผัสได้แจ่มชัด แล้วเขาเล่า...

การุณผินหน้าไปทางดงกล้วยที่ใบหน้าสาวพม่าลับสายตาไปแล้ว ทว่าเขารู้ว่าเธอยังยืนอยู่ตรงนั้น หลบอยู่ในที่ของเธอ

เขาจะกล้าดึงเธอออกมาให้พ้นเงามืดหรือไม่ คำครหาจากนี้ไปเขาจะทนรับไหวไหม ?