ตอนที่ 8 จูบกลิ่นบุหรี่ 1

ในเวลาต่อมาขณะที่พระอาทิตย์กำลังลับขอบนา เตชินทร์เพิ่งกลับถึงบ้านพักตำรวจกำลังจะเปิดตู้เย็น พลันเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เขาเปิดประตูผลัวะ ! หงุดหงิด กลับเข้าบ้านยังไม่ทันกินน้ำด้วยซ้ำ

“นายหัวเกรียน” คำแรกที่ออกจากปากกระจับ

เตชินทร์โก่งคิ้วเหลียวมองห้องข้าง ๆ ตำรวจชั้นผู้น้อยกำลังมองจอมขวัญ เขาส่งตาดุดันจนพวกเขารีบพากันเข้าบ้าน

“กระเป๋า ?” เขามองหา เท้าฝ่ามือลงกับขอบประตูในชุดเสื้อยืดตัวเดิมเมื่อกลางวัน สีขุ่นดินยังติด กลิ่นโคลนไม่ทันจาง

จอมขวัญถอนหายใจยาวหนักอก คำที่จะพูดต่อไปช่างทรมานใจเหลือเกิน แต่เธอเป็นพวกตัดสินใจแล้วไม่เคยเปลี่ยนทว่าพอเปล่งเสียงกลับเบาราวเสียงกระซิบ

“ฉันขอโทษ”

“อะไรนะ” เตชินทร์เอียงหน้า

เธอกัดฟัน พูดดังกว่าเดิม “ฉัน ขอ โทษ”

ผู้กองหนุ่มส่ายหน้า เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ขาแสบบางปลาม้าเอ่ยขอโทษ เขาโน้มตัวหยิบบุหรี่จากตู้ข้าง ๆ จุดสูบอย่างไม่เกรงใจ

“นายไม่ควรพ่นควันใส่หน้าใคร” เสียงเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว

“นี่มันห้องฉัน”

เตชินทร์จุดแล้วพ่นออกทางด้านซ้าย จ้องเธอเขม็ง ใช่ว่าไม่ดีใจที่ได้ยินคำนั้น ทว่าเขามันก็พวกเจ็บแล้วจำ และดันเจ็บมามากเสียด้วย

“ต้องการอะไร”

“ฉัน...”

“พูดสิ” เขาเร่ง

ตรงนี้คือบ้านพักข้าราชการหลังสถานีตำรวจในอำเภอเล็ก ๆ เป็นห้องแถวสองชั้นสร้างติดกันยาวสิบกว่าห้อง ซ้ำตั้งใกล้แยกทางไปตลาด ชาวบ้านสัญจรผ่านตลอดเวลา ขืนมีคลิปหลุดอีกรอบมีหวังเขาคงได้ข้อหาเพิ่ม

“ฉันแค่มาขอโทษ...” เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก คำที่จะพูดฝืดในคอ แต่ถ้าไม่จบเรื่องกับผู้กองห่ามมีหวังพริ้งเพราอาจถูกรวบอีกรอบ

เตชินทร์ยกคิ้ว มองกิริยาอ้ำอึ้งจึงเดาว่าคงมีแค่เรื่องเดียวที่ทำให้เธอยอมลดตัว หมากร้านนวด...

“พริ้งเพราเป็นพม่า เข้าเมืองผิดกฎหมาย”

“แต่คุณเป็นผู้ทักษ์สันติราษฎร์” เธอหรี่ตา “พี่พริ้งแค่ชาวบ้านตาดำ ๆ ทำหลงลืมสักหน่อยจะเป็นไรไป”

“โอ้ !” เขาหัวเราะในคอ “นี่กำลังมาขอให้ฉันปล่อยตัวหรือมาสั่งสอนกันแน่”

“ปล่อยตัว ?” จอมขวัญเสียงสูงเยาะกลับ “นายทำอะไรอยู่ถึงไม่รู้ว่าพี่พริ้งถูกปล่อยตัวแล้ว”

“อะไรนะ” เขากดเสียง บุหรี่ที่คีบอยู่ระริกน้อย ๆ

“คิดว่านายเป็นคนเจ้าเล่ห์คนเดียวหรือไง คิดเล่นงานคนไม่มีทางสู้ แต่หารู้ไม่ว่าคนอื่นก็มีมีดพร้าเอาไว้แทงสวนได้เหมือนกัน... โอ๊ย ! เตชินทร์”

ผู้กองหนุ่มดึงมือเธอเข้ามาในบ้านปิดประตูปัง ! ดันเธอพิงข้างฝา เท้าแขนไม่ยอมให้เธอหนีรอด

“ใคร” เสียงผู้กองเข้มราวเค้นนักโทษ

นัยน์ตาสนิมวาวแสง เขาถูกเด้งมาไกลถึงแดนบ้านนอกยังมีมือตามมากล้าขัดแผนที่เขาวางไว้

มันคือหมากที่เขาจะใช้ล่อในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

“ไม่สำคัญ โอ๊ย ! ปล่อยมือฉันนะ” จอมขวัญส่งเสียงขู่ฟ่อ ขืนแรงอย่างไม่กลัว

“เธอมันตัวแสบ...” เขาจ้องนิ่ง “ใช่ไหม ? แสบจนทำพ่อแม่เดือดร้อน”

“นาย...” เสียงเธอทอดปลายหาย

เตชินทร์กวาดตามอง ขืนยอมให้เธอครั้งนี้อีกหน่อยเขาอาจจะไม่ได้เสียแค่แผน และฉายา ‘ฉลามบก’ ไม่ได้ได้มาโดยง่าย

“ช่วยคน ฮึ ! ทำตัวเป็นพวกมีศีลธรรม เห็นคนถูกทำร้ายไม่ได้แต่ดันเป็นเมียน้อย”

เตชินทร์อัดบุหรี่อีกยาวพ่นไม่เบี่ยงหน้า จ้องริมฝีปากกระจับกัดแน่นช้ำบวมจึงหยุดชะงัก มือที่บีบคางคลายลงทันที แต่พอมือกร้านละออก ฝ่ามือลูกสาวกำนันพลันสะบัดฟาดเข้าหน้าเต็ม ๆ

เพียะ ! ขึ้นริ้วแดง

“ปาก... หัดหุบเสียบ้าง จะไม่เจ็บตัว”

เธอสะบัดหลังมือกลับหน้าซีกซ้าย เพียะ !

“สมอง...” เธอเค้นเสียงจนแหบ แสบไปทั้งหัวใจ ถ้อยที่เขาเปล่งมันทำร้ายเธอยิ่งกว่าใคร “หัดคิดเสียบ้าง จะได้ไม่ทำคนอื่นเจ็บ”

เตชินทร์ลูบหน้าตัวเอง ไหล่เขย่าหลังจากปล่อยให้เธอตบจนหนำใจ เพราะดันรู้สึกผิด ได้แรงตบจากว่าที่เมียเสียบ้างอาจเรียกสติคืนมา แต่จะให้สูสีกันเธอก็ต้องยอมแลกอะไรบ้าง...

“ฉันจะให้โอกาสอีกแค่หนึ่งวัน” หน้าแกร่งโน้มลง วางบุหรี่บนจานรองไม่ยอมดับ “พรุ่งนี้ย้ายก้นเข้ามา”

“คิดหรือว่าฉันจะยอมง่าย ๆ หัวเกรียน นายทำเพื่อนฉัน พูดจา...”

มือกร้านบีบคางเธอไม่แรงมากนักแต่ทำเอาลูกสาวกำนันกลั้นเจ็บ

“อย่าทำให้ฉันเสียหน้า ไม่งั้นอาจจบไม่สวย”

ขนอ่อนท้ายทอยเธอลุกเกรียว คำขู่ที่พาให้ท้องน้อยสยิว เธอจิกเล็บลงข้อมือเตชินทร์ หยาดน้ำกลิ่นคาวซึมติดผิว

“เราจะไม่นอนด้วยกันผู้กอง ฉันให้แค่ในนามเท่านั้น”

“ฮ่ะ ฮ่า” เขาแหงนหน้าหัวเราะเลื่อนมือลงกุมลำคอหลวม ๆ พอให้เธอสะท้าน “ตลกร้ายที่ฉันเป็นพวกหวงของ”

สายตากร้าวหลุบลงมองทรวงอกอิ่มที่ขยับตามแรงหายใจ เลื่อนตาขึ้นสบเธอ ลากนิ้วเกี่ยวคอวีเสื้อเชิ้ตลายสก็อตแบรนด์ชาแนล ลากขึ้นจนถึงเส้นเลือดฐานคอที่กำลังเต้นตุบแรงขึ้นทุกวินาที

“หากจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองฉัน ต้องมีของแลกเปลี่ยน” เสียงเย็นเยือกแต่เธอดันร้อน “เธอมีอะไร จอมขวัญ...”

เสียงทุ้มพร่าในคอทำให้ลูกสาวกำนันขาอ่อนเหลว เธอกำลังจะเสียการควบคุมแค่ปลายนิ้วกร้านสัมผัส กระแสไฟไล้เป็นทางผ่าวกลางอก

ทุกคนล้วนต้องการครอบครองเธอแต่ไม่เคยถามว่าเธออยากได้สิ่งนั้นไหม ผู้ชายตรงหน้าก็เช่นกัน แต่หากเธอยอมง่าย ๆ คงไม่ใช่เธอ

จอมขวัญแบะปากดูแคลน เธอถนัดเล่นเกมลวงที่ทำชายหัวปั่น เขาไม่แตกต่าง

“ดีกว่าที่นายคิด” เสียงหวานพร่า เธอเบี่ยงตัวหันเสี้ยวหน้า บทละครเรื่องก่อน... ยังไงนะ ?

“หากนาย... คุณรอสักหน่อย รอให้ฉันเต็มใจ” จอมขวัญถอนหายใจหนัก ๆ ทรวงอกกระเพื่อม ตาผู้กองหลุบเล็กน้อยใบหูแดงก่ำ “คุณจะได้ฉันไปทั้งตัว”

“มัดจำ” เสียงทุ้มนุ่มน้ำผึ้งเอ่ยถ้อยที่จอมขวัญอึ้งงัน

“มัด... จำ...” ลำคอเธอขยับกลืนน้ำลาย

“ไม่ยาก” เขาหยิบบุหรี่ที่วางไว้จากจานรองขึ้นมาดูดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วบี้แรง ๆ ดับสนิท พ่นควันไปด้านข้าง “แค่จูบ”

เธอมองอย่างลังเล ถ้าเธอยอมจูบแล้ว...

“กลัว ?”

จอมขวัญตัวแข็งทื่อ เขาจี้ถูกจุด เธอสลัดศีรษะเบี่ยงหน้าหนีนิ้วคล้ำเข้มแต่เขากางออก ไม่ได้กุมแรงแต่ไม่ปล่อย

“ถ้าคิดว่าฉันจะกลัว...”

“เธอไม่ได้กลัวฉัน” เขาชะโงกใกล้พูดข้างหู “แต่กลัวแพ้ใจตัวเอง ใช่ไหม ?”

เธอรู้สึกกำลังถูกเปลือยทั้งจากสายตาและตัวตน ลมหายใจอุ่นกลิ่นบุหรี่พัดปอยผมปลิวเบา หากเธอตกลง เธออาจแพ้อย่างที่เขากล่าวมา แต่ถ้าไม่...

“งั้นฉันขอเพิ่มขอบเขต” เธอเงยหน้าสู้ตาอย่างน้อยต้องมีสักตารางนิ้วให้เธอยืนบนศักดิ์ศรีตัวเอง

“นายต้องให้เวลาฉันก่อนที่จะ จะ...” จู่ ๆ เธอก็พูดไม่ออก

“ฉันเสนอชัด เมีย...” เขาฝืนแรงลูกสาวกำนัน กุมท้ายทอยดึงหน้าหวานมาใกล้ขึ้น “ย่อมหมายถึงความใกล้ชิดทางกาย แนบเนื้อ...” เสียงพร่าเบาดุจลม “ไม่มีเสื้อผ้า”

ไอร้อนในท้องจอมขวัญพุ่งขึ้นพวงแก้ม เธอลืมไปแล้วว่ากำลังต่อรองกับปีศาจ เกมที่เธอไม่เห็นประตูให้ยิง เพราะในเวลานี้เสมือนว่าคนที่พ่ายคือเธอ

“ห้าวัน... หลังจากฉันย้ายเข้ามา” เสียงเธอสั่นหวิว

เขายิ้มเบา ๆ ดันเธอติดผนังบ้านด้วยร่างสูงใหญ่ ให้เธอสัมผัสถึงรอยปวดร้าวกลางกายที่พลุ่งพล่าน

“ไม่” เขาโน้มหน้าลง “พรุ่งนี้เย็นหิ้วกระเป๋าเข้ามา ทำหน้าที่เมีย... บนเตียง”