Share

เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก
เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก
Penulis: คาเรน ดับเบิลยู

บทที่ 1

Penulis: คาเรน ดับเบิลยู
มุมมองของอิซาเบลลา

บ่ายวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าสามีของฉันกำลังพาโรซ่า รักแรกในวัยเด็กของเขาไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลที่ฉันไปเป็นประจำ

“วินเซนต์ ดูสิคะ ลูกของเราในจอน่ารักมากเลย”

ผ่านรอยแยกของประตู ฉันเห็นใบหน้าของวินเซนต์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม โรซ่าชี้ไปที่หน้าจอ ส่วนวินเซนต์พยักหน้าแล้วยิ้มตอบเธอกลับไป

หากฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีของฉัน พ่อของลูกในท้องของฉัน ฉันคงคิดได้เลยว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่กำลังมีความสุขและรักกันหวานชื่น

“คุณอิซาเบลลา คารูโซไหมคะ? คุณหมอพร้อมสำหรับการตรวจแล้วค่ะ” พยาบาลเรียก

วินเซนต์หันทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด สายตาเขากวาดมองไปตามโถงทางเดิน เขาต้องได้ยินชื่อของฉันแน่ๆ

เมื่อสายตาของเขามาหยุดที่ฉัน ปากของเขาอ้าค้าง แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

ฉันแต่งงานและใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขกับวินเซนต์ ฟัลโคน สามีมาเฟียของฉันมาเกือบสิบปีแล้ว และในปีนี้ฉันก็ได้ตตั้งครรภท้องลูกของเขาเสียที ไม่มีใครควรรู้ดีไปกว่าเขา ว่าการตั้งท้องครั้งนี้ยากลำบากสำหรับฉันเพียงใด เขาทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร?

ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา หัวใจของฉันเดือดพล่านไปด้วยความโกรธความแค้น และความเศร้าอย่างลึกซึ้ง เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกหลอกมามากเพียงใด

“นี่คือเหตุผลที่คุณบอกว่ามาหาฉันวันนี้ไม่ได้ใช่ไหม?” ฉันพยายามควบคุมเสียงให้นิ่ง แต่ความโกรธก็พุ่งขึ้นจนกลั้นไม่อยู่

ไม่ทันยั้งคิด ฉันยกมือขึ้นตบหน้าวินเซนต์อย่างแรง

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันทำร้ายเขาเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยืนนิ่งเงียบ และหลบสายตาฉัน

“ความเงียบของคุณมันไม่ได้ช่วยอะไรนะวินเซนต์ คุณยังติดค้างคำอธิบายกับฉัน”

วินเซนต์ไม่ขยับตัว แต่โรซ่าที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากลับก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อปกป้องเขาจากความโกรธของฉัน

“คุณนายอิซาเบลลาใช่ไหมคะ?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “โทษฉันคนเดียวเถอะค่ะ วินเซนต์ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”

“มันเป็นความผิดของฉันเองค่ะ คุณอิซาเบลลา ฉันเป็นคนที่ท้องเอง”

“โทษคุณคนเดียวงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะเยาะ ความขมขื่นในน้ำเสียงชัดเจนยิ่งนัก

ฉันเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง แต่ถึงอย่างนั้น น้ำตาก็ไหลอาบหน้า

ราวกับน้ำตาของฉันไปกระตุ้นบางอย่างในตัวเขา ในที่สุดวินเซนต์ก็เดินผ่านโรซ่าแล้วดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด

“อย่าร้องไห้เลยนะอิซาเบลลา เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของผม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ

ตัวฉันแข็งชะงัก อะไรนะ?

แต่แล้วโรซ่าก็พูดขึ้น เธอกะพริบดวงตากลมโตใสซื่อไปทางวินเซนต์ “วินเซนต์คะ คุณสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะปกป้องลูกของฉันด้วยการอ้างว่าเป็นลูกของคุณ? ทำไมจู่ๆ ถึงบอกเธอตอนนี้ล่ะคะ?”

ปกป้องลูกของเธองั้นเหรอ? นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

ฉันสลัดตัวออกจากอ้อมแขนของวินเซนต์แล้วจ้องหน้าเขา “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันแน่วินเซนต์? ยัยนี่พูดเรื่องบ้าอะไร?”

“วินเซนต์คะ!” โรซ่าเรียกเขาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังพยายามขัดขวางไม่ให้เขาพูดอะไรไปมากกว่านี้

แต่วินเซนต์ไม่ลังเลเลย “อิซาเบลลาคือภรรยาของผม เธอสมควรได้รับรู้เรื่องนี้”

“ก็ได้ค่ะ” ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของโรซ่าจ้องประสานกับฉัน “ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ ล่ะก็ คุณอิซาเบลลา... วินเซนต์ตัดสินใจที่จะรับลูกของฉันเป็นลูกของเขา ดังนั้นเขาจึงอาจจะไม่สามารถรับลูกของคุณได้”

ใบหน้าของวินเซนต์ซีดเผือดลงอีกครั้ง แต่เขายังคงนิ่งเงียบและไม่ได้โต้แย้งอะไร

“แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ” โรซ่าพูดต่อ น้ำเสียงของเธอหวานขึ้นทันทีขณะที่ยื่นมือมาจะกุมมือฉัน นิ้วมือของเธออยู่เหนือมือฉันเพียงนิดเดียว “วินเซนต์บอกว่าแม้ตอนนี้เขาจะอ้างว่าลูกของคุณเป็นลูกเขาไม่ได้ แต่เขาจะรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมหลังจากคุณคลอดแล้ว”

“ลูกๆ ของเราจะได้ใช้นามสกุลฟัลโคนเหมือนกัน” เธอเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจจอมปลอม

ฉันสาบานได้เลยว่าฉันเห็นรอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากเธอเพียงพริบตา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

ฉันหันไปหาวินเซนต์ เขายังคงเงียบขรึม ก้มหน้าลงราวกับทนมองหน้าฉันไม่ได้

“มันจริงใช่ไหมวินเซนต์?” เสียงของฉันสั่นเครือขณะฝืนถามออกไป “คุณจะยอมทิ้งลูกของเรา เพื่อช่วยลูกของเธออย่างนั้นเหรอ?”

“ผมขอโทษนะอิซาเบลลา” เขาพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง “ลูกของเธอสำคัญกับคุณถึงขนาดที่คุณยอมทอดทิ้งลูกของเราเลยเหรอ?”

วินเซนต์ลังเล ความเงียบนั้นเฉือนหัวใจฉันราวกับคมมีด

“คุณไม่เข้าใจเรื่องครอบครัวของโรซ่าหรอก”เขาพึมพำออกมาอย่างช้าๆ อย่างระมัดระวัง “พ่อแม่ของโรซ่าไม่กล้าขัดผมหรอก และพวกเขาบอกชัดเจนว่าจะยอมรับเด็กคนนี้เป็นลูกผม ก็ต่อเมื่อผมไม่มีทายาทคนอื่น ผมเลยไม่สามารถอ้างว่าลูกของเราเป็นลูกผมได้ตอนนี้ อย่างน้อยก็จนกว่าลูกของโรซ่าจะคลอด”เขามองหน้าฉันราวกับว่าเขากำลังทำสิ่งที่สูงส่ง และทุกคำพูดของเขามันถูกต้องชอบธรรมแล้ว

แต่ตรรกะทั้งหมดนั้น กลับน่าขันสิ้นดี

สิ่งหนึ่งที่วินเซนต์พูดถูกก็คือไม่มีใครกล้ามายุ่งกับเขา อย่างน้อยก็ในแถบตอนใต้ เขาคือเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่พัวพันกับการค้าอาวุธและยาเสพติด

แม้ว่าครอบครัวของฉันจะคลุกคลีกับพวกมาเฟียและเป็นเจ้าของคาสิโนอยู่บ้าง แต่พวกเราก็เป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยเมื่อเทียบกับวินเซนต์

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อพ่อแม่ของฉันรู้ว่าเขาคือคนรักของฉัน พวกเขาจึงแทบจะถวายฉันใส่พานเดินเข้าพิธีวิวาห์กับเขา

วินเซนต์ผู้เย็นชาและทรงอำนาจอยู่เสมอ มักจะแสดงด้านที่อ่อนโยนให้ฉันเห็นเพียงคนเดียว แต่ว่าวันนี้ ฉันกลับได้เห็นเขาทำแบบเดียวกันนั้นกับโรซ่า

เขายื่นมือมาหาฉันอีกครั้ง อ้าแขนออกหมายจะดึงฉันเข้าไปใกล้ “ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่ยอมให้ลูกของเราเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ เชื่อใจผมนะตกลงไหม? ทันทีที่ลูกของโรซ่าคลอดออกมา ผมจะคืนสถานะให้ลูกของเราเอง”

...

หลังจากตรวจครรภ์เสร็จ วินเซนต์ยืนกรานที่จะขับรถพาฉันไปทานมื้อค่ำ โดยมีโรซ่ารีบที่จะขอตามไปด้วย เธออ้างว่าดีใจที่ไม่ได้เป็นคนเดียวที่กำลังอุ้มท้องในตอนนี้ แต่ฉันมองออกว่ามันคือการแสดง

เธอพยายามอย่างหนักที่จะสวมบทบาทเพื่อนที่แสนดีและคอยห่วงใยซัพพอร์ตกัน

“ไปร้านประจำของเราดีไหมคะ? ฉันอยากกินอาหารร้านนั้นมาสักพักแล้ว” โรซ่าเสนอขึ้นทันทีที่ฉันหย่อนก้นนั่งลง

วินเซนต์ตอบรับอย่างเร็ว “ฟังดูดีนะ งั้นไปร้านถนนซิกซ์อะเวนิวกัน”

ฉันรักษาสีหน้าให้ดูเรียบเฉย แม้ว่าในใจจะรู้สึกปั่นป่วนด้วยความไม่สบายใจ รอยยิ้มสดใสเกินจริงของโรซ่า เหมือนซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้

โรซ่าขยับไปนั่งเบาะหลัง มือของเธอเอื้อมไปหาแขนของวินเซนต์โดยสัญชาตญาณ “ฉันกำลังคิดว่า... หลังมื้อค่ำ เราแวะไปเลือกซื้อเสื้อผ้าเด็กกันดีไหมคะ ฉันยังหาชุดที่ถูกใจไม่ได้เลย”

“คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะคุณอิซาเบลลา?” เธอหันมาถามฉันด้วยแววตาท้าทาย “ตอนนี้ฉันตัวคนเดียว มีแค่วินเซนต์คนเดียวเท่านั้นที่ฉันพึ่งพาได้”

ช่างน่าตลกสิ้นดี สามีของฉันดูเหมือนจะเป็นคู่รักกับโรซ่ามากกว่าฉันเสียอีก

“คุณโกรธฉันหรือเปล่าคะคุณอิซาเบลลา?” โรซ่ากะพริบตาจ้องมองฉัน ดวงตากลมโตใสซื่อคู่นั้น กลับวาววับด้วยบางสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์เลย “คุณจะไปด้วยกันก็ได้นะคะถ้าคุณต้องการ”

“ไม่ต้องหรอก ฉันเตรียมเสื้อผ้าเด็กไว้ที่คฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว” ฉันหมดความอดทนที่จะเล่นตามน้ำกับเธอแล้ว

เมื่อรถจอดสนิท ฉันก้าวลงจากรถและพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นที่เน้นขายซาซิมิและซูชิ

วินเซนต์ลืมไปแล้วหรือว่าฉันไม่กินของดิบ? ลืมไปแล้วใช่ไหมว่าตั้งแต่ฉันท้อง แค่ได้กลิ่นมันก็ทำให้ฉันรู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะอ้วกออกมา?
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก   บทที่ 8

    มุมมองของอิซาเบลลาฉันแต่งงานกับอีธานในอีกหนึ่งปีต่อมา และฉันพูดได้อย่างเต็มปากว่าชีวิตคู่ของเราสมบูรณ์แบบที่สุด อีธานทะนุถนอมฉันในทุกทางที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ตั้งท้องลูกของเขาสิบเดือนต่อมา ลูกสาวของเราก็ลืมตาดูโลกเวลาผ่านไป จนเมื่อเธออายุได้สองขวบ ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจบินกลับไปนิวยอร์กพร้อมกับพ่อแม่การกลับมาเหยียบแผ่นดินนิวยอร์กอีกครั้ง ให้ความรู้สึกแตกต่างจากครั้งที่ฉันจากไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นฉันเป็นอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาพร้อมกับลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน สามีที่รักอยู่เคียงข้าง และพ่อแม่ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ฉันเปลี่ยนไปแล้ว แข็งแกร่งขึ้น และมีความสุขมากขึ้นแต่โลกใบนี้ช่างเล็กเกินไปฉันไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาเดินสวนทางกับโรซ่า แต่เธอก็อยู่ตรงนั้น กำลังขายลูกโป่งอยู่ริมถนนฉันอึ้งและไม่พร้อมจะทักทายเธอ ฉันแค่ต้องการจะเดินผ่านไปก่อนที่มือสกปรกของเธอจะมาโดนชุดของฉันแต่เธอสังเกตเห็นฉันดวงตาของเธอเบิกกว้าง และในพริบตาเธอก็พุ่งมาหาฉัน ทรุดเข่าลงกับพื้น และคว้าชายกระโปรงของฉันไว้แน่น“คุณอิซาเบลลา? ใช่คุณจริงๆ ใช่ไหม? คุณกลับมาแล้ว!” เธออุทานออ

  • เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก   บทที่ 7

    มุมมองของอิซาเบลลาทันทีที่พ่อแม่ที่แท้ๆของฉัน เบียงก้าและเอ็นโซ พาฉันกลับไปที่บ้าน ฉันก็ตระหนักได้ว่าพวกท่านไม่ได้พูดเกินจริงเลยพวกเขาคือตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนเหนือ อิทธิพลของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วโลก ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่วินเซนต์ ฟัลโคนสร้างขึ้นมาเป็นร้อยเท่าฉันถูกศัตรูคนหนึ่งของพ่อลักพาตัวไปเมื่อหลายปีก่อน ในช่วงสงครามแย่งชิงโครงการพัฒนาโรงงานผลิตยาที่โหดเหี้ยม พ่อของฉันล้างแค้นคนที่เกี่ยวข้องอย่างสาสม แต่กว่าที่ท่านจะตามหาตัวฉันเจอ ฉันก็หายสาบสูญไปเสียแล้วแต่พ่อแม่แท้ๆ ของฉันไม่เคยละทิ้งความพยายามในการตามหาฉันเลย พวกเขาแค่ไม่เคยคาดคิดว่าฉันจะถูกเลี้ยงดูมาโดยตระกูลมาเฟียอีกตระกูลหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าพวกเขามากในช่วงแรก คนของพ่อไม่มั่นใจในตัวฉัน สำหรับพวกเขา ฉันดูอ่อนแอและบอบบางเกินกว่าจะเป็นลูกสาวของเอ็นโซแม้แต่พ่อของฉันเองก็ยังเคยบอกว่า “ตราบใดที่พ่อยังอยู่ตรงนี้ ลูกไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการคุมแก๊งมาเฟียเลย แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้ว”แต่ฉันอยากพิสูจน์ตัวเองและการฝึกฝนตลอดยี่สิบปีภายใต้ตระกูลคารูโซก็เตรียมฉันมาสำหรับวันนี้แล้ว ฉันเรียนรู้จากคนที่ดีที่ส

  • เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก   บทที่ 6

    มุมมองของวินเซนต์ผมรู้สึกถึงความโหวงเหวงในใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับว่าผมลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไป หรือไม่ก็กำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญมากไปอันที่จริงผมมีความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่วันที่ออกจากบ้านมาแล้ว และตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที จนแทบเผาหัวใจผมให้มอดไหม้เกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์หรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับอิซาเบลลาไหม?ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์ของอิซาเบลลา พยายามโทรอยู่เป็นสิบครั้งแต่ก็ยังไม่มีคนรับสายตอนนี้ผมเริ่มจะสติแตกจริงๆ แล้ว ทำไมอิซาเบลลาถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์เฮงซวยนั่นเสียที?ผมลุกจากเตียง คว้าแจ็กเก็ตและกางเกงมาใส่ เตรียมจะเดินออกจากห้องนี้ไป แต่เสียงของโรซ่าก็หยุดผมไว้ “วินเซนต์ คุณจะไปไหนคะ?”“ผมต้องกลับไปดูอิซาเบลลา เธอไม่ยอมรับโทรศัพท์”เสียงของโรซ่าสั่นราวกับจะร้องไห้ “คุณจะทิ้งฉันไว้ที่นี่เหรอคะ? ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวเนี่ยนะ?”นั่นสินะ ผมกลับไปไม่ได้ การกลับไปหมายถึงการทิ้งให้โรซ่าต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้เพียงลำพังผมเดินเข้าไปหาเธอ ดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน “อย่าร้องนะ ผมไม่ไปไหนหรอก ผมแค่ตกใจไปหน่อย เดี๋ยวผมให้คนไปดูให้ โอเ

  • เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก   บทที่ 5

    มุมมองของอิซาเบลลาเมื่อฉันตื่นขึ้นมา ในห้องมีคนเพียงสองคน ผู้หญิงกำลังร้องไห้ ส่วนผู้ชายกำลังเดินวุ่นไปมา หัวของฉันยังคงมึนงงไปหมด และฤทธิ์ของยาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกเล่นงานอย่างหนักเมื่อเห็นฉันตื่นขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็หยุดร้องไห้แล้วกุมมือฉันไว้ “อิซาเบลลา ลูกรู้สึกยังไงบ้าง?”ฉันจำเธอได้ทันที เธอคือเบียงก้า แม่แท้ๆ ของฉัน ถึงแม้ฉันจะเคยพบเธอเพียงครั้งเดียว แต่ความละม้ายคล้ายคลึงระหว่างเราสองคนนั้นปฏิเสธไม่ได้เลยส่วนผู้ชายที่เดินไปมาด้วยความกังวลอยู่นั้นคือ เอ็นโซ พ่อแท้ๆ ของฉันอย่างไม่ต้องสงสัยทั้งคู่มองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพวกคนที่เคยตราหน้าว่าฉันคือความอับอาย คนที่บังคับให้ฉันเซ็นเอกสารหย่าและบังคับให้ฉันต้องทำแท้งเสียงพ่อของฉันอ่อนโยนลง แม้ว่าสีหน้าของท่านยังคงเคร่งเครียด “พ่อจะทำให้พวกมันชดใช้ อิซาเบลลา ลูกคือคนตระกูลรอสซี่ จะไม่มีใครทำให้ลูกต้องมาทนกับเรื่องแบบนี้ได้อีก”แม่ของฉันลูบผมฉันเบาๆ และทัดหูให้ฉันแล้วส่งยิ้มให้ “ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นนะลูก แค่ตั้งใจพักผ่อนให้หายดีก็พอ ตกลงไหม? เดี๋ยวพ่อลูกจะจัดการทุกอย่า

  • เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก   บทที่ 4

    มุมมองของอิซาเบลลาหลังจากเครื่องบินของพวกเขาออกเดินทาง ในที่สุดฉันก็รู้สึกโล่งใจ ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องทำก็แค่รอให้พ่อแม่ที่แท้ๆมารับฉันไปอีกแค่สิบสองชั่วโมง ฉันก็จะเป็นอิสระจากวินเซนต์และคำโกหกทั้งหมด ฉันมีความสุขมากเสียจนทานสเต็กเพิ่มอีกชิ้นในมื้อค่ำเลยทีเดียวตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับพ่อแม่ที่แท้จริง ฉันบอกพวกเขาว่าวินเซนต์ส่งบอดี้การ์ดเกือบสามสิบคนมาล้อมคฤหาสน์เอาไว้พ่อหัวเราะเบา ๆ จากปลายสาย “สามสิบเองเหรอ? ไม่ต้องกังวลหรอก พ่อของลูกมีเป็นพัน”“แค่อยู่เฉย ๆ แล้วรอพวกเรา โอเคไหม” เขาพูดฉันไม่รู้ว่าท่านพูดเกินจริงหรือเปล่า แต่มันก็เพียงพอแล้วที่รู้ว่าพวกท่านกำลังมารับฉันหลังมื้อค่ำ ขณะที่ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น แม่ของโรซ่าก็ปรากฏตัวขึ้นตามมาด้วยพ่อแม่ของวินเซนต์และพ่อแม่บุญธรรมของฉันทุกคนมองฉันราวกับฉันคือผู้ร้ายแม่ของวินเซนต์ฟาดเอกสารหย่าลงบนโต๊ะ “เซ็นมันซะ แล้วกำจัดเด็กไม่มีพ่อในท้องเธอทิ้งไป ตระกูลฟัลโคนอับอายขายหน้าเพราะเธอมามากพอแล้ว”แม่ของโรซ่าเสริมขึ้นว่า “ถ้าเลือกได้ ฉันอยากจะให้ทุกครอบครัวในนิวยอร์กได้รู้ว่ายัยผู้หญิงแพศยาคนนี้ทำเรื่องอะไรไว้บ้าง

  • เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก   บทที่ 3

    มุมมองของอิซาเบลลาฉันก้าวเข้าไปหาโรซ่า เตรียมจะตบเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่วินเซนต์กลับพุ่งเข้ามาขวางและคว้ามือฉันเอาไว้ “คุณทำอะไรน่ะ?”“เป็นความผิดของฉันเองค่ะวินเซนต์ คุณอิซาเบลลามีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะโกรธฉัน ตอนแรกฉันเป็นคนขอให้คุณไปตรวจครรภ์กับฉัน ต่อมาฉันก็ย้ายเข้ามาที่นี่” โรซ่าเริ่มแสดงละครเป็นคนไร้เดียงสาอีกครั้ง “เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ฉันควรจะไปจากที่นี่ ฉันไม่ควรมาที่นี่เลยจริงๆ ในวันนี้”ก็ดีสิ งั้นก็ไสหัวไปซะ ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวฉันผิดคาดที่วินเซนต์ คนที่พยายามห้ามไม่ให้ฉันตบโรซ่ากลับพูดขึ้นมาว่า “ผมเห็นด้วย คุณควรจะไปนะโรซ่า ผมจะไม่บังคับให้ถรรยาตัวเองออกไปจากที่นี่หรอก”ฉันตะลึงไปเลย หลังจากผ่านเรื่องราวทั้งหมดมา ฉันนึกว่าเขาจะตะคอกใส่ฉัน หรือสั่งให้ฉันไปซะอีกโรซ่าเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ในอึดใจต่อมา เธอก็เค้นน้ำตาออกมาได้สำเร็จ ร้องอ้อนวอนว่า “โอ๊ย ฉันปวดท้องเหลือเกิน ลูกกำลังโกรธแม่เหรอจ๊ะ?”อีกครั้งที่ฉันเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของวินเซนต์อ่อนลง เขาใจอ่อนเพราะเธอ มือของเขาลูบบนท้องของเธอ ราวกับว่าเธอคือสิ่งล้ำค่าที่เปราะบางที่สุดในโลก มันทำให้เลือดในกายของฉันเด

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status