Masuk“ลูกพีช?” เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเห็นเธอเงียบไป “เป็นอะไร” หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองเขาดวงตากลมโตมีน้ำตาเอ่อคลอ แต่ริมฝีปากกลับยิ้มกว้างขึ้นมา จนวินเชนต์เผลอยิ้มตามไปด้วย “ขอบคุณนะคะ…” วินเชนต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ขอบคุณอะไร” “ก็… ขอบคุณที่พาพีชมาที่นี่ค่ะ” เธอสูดลมหายใจเข้าเบาๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ขอบคุณที่ทำให้พีชได้เห็นอะไรสวยๆ แบบนี้ พีชเคยเห็นแต่ในทีวี ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้มาเห็นของจริง” หยาดน้ำตาเล็กๆ เอ่อล้นขึ้นมาที่หางตา ลูกพีชรีบยกมือขึ้นเช็ด ก่อนจะหัวเราะเขินๆ ให้กับตัวเอง “แปลกจังเลยค่ะ…พีชดีใจมากไปหน่อย จนน้ำตาจะไหลเลย” วินเชนต์มองเธอนิ่งๆ เขาเคยจัดงานเลี้ยงหรูหรามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เคยนั่งรับประทานอาหารในสถานที่ที่แพงกว่านี้หลายเท่า แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตอนนี้เพียงเพราะผู้หญิงตรงหน้ากำลังจะร้องไห้… กับการได้มานั่งกินข้าวริมทะเลธรรมดาๆ เขาไม่ชอบแสงสีอะไรแบบนี้เอาเสียเลย แต่จู่ๆเขากลับอยากอยู่แบบนี้นานๆ เพราะลูกพีชชอบมัน “ยัยซื่อบื้อ…” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากสะอาดส่งให้เธอ “เรื่องแค่นี้เอ
“พี่ใหญ่…” แวนซ์เรียกอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพี่ชายเงียบไป “ตกลงพรุ่งนี้พี่จะกลับมาไหม” วินเชนต์หลับตาลงชั่วครู่ พยายามระงับความโกรธที่กำลังปะทุขึ้นมา “กูจะจัดการเอง” “แล้ว.. “ “แค่นี้ก่อน” ติ๊ด! เขาตัดสายทันที ก่อนจะลดโทรศัพท์ลงช้าๆ ดวงตาคมจ้องหน้าจอที่ดับสนิทด้วยแววตาเย็นเยียบ ‘ ป๊า… ถ้าคิดจะใช้เรื่องนี้มาบังคับผมจริงๆ ‘ มือหนากำเข้าหากันแน่น เขาไม่รู้ว่าผู้เป็นพ่อไปล่วงรู้อะไรมาแล้วบ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำขู่นั้นหมายถึงแม่ของลูกพีชจริงหรือไม่ แต่เขาไม่อาจเสี่ยงได้ เพราะชีวิตของแม่เธอไม่ได้เหลือเวลาให้ใครนำมาล้อเล่นอีกแล้ว “คุณวินเชนต์คะ…” เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง.. วินเชนต์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ เมื่อหันกลับไป… เขาก็พบว่าลูกพีชกำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ใบหน้าหวานเต็มด้วยรอยยิ้มสดใส “พีชแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะเอียงคอมองเขาอย่างสงสัย “เมื่อกี้คุณคุยโทรศัพท์กับใครเหรอคะ” วินเชนต์มองเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง “เรื่องงานนิดหน่อย” “อ๋อ…” ลูกพีชพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้น
ช่วงค่ำ… หลังจากใช้เวลาเดินเล่นริมชายหาดจนเกือบเย็น ลูกพีชก็กลับเข้ามาอาบน้ำแต่งตัวภายในบ้านพัก เพราะวินเชนต์สัญญาว่าคืนนี้จะพาเธอไปดินเนอร์ริมทะเล ส่วนวินเชนต์ที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนแล้ว กำลังยืนอยู่บริเวณปลายเตียง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู หลังจากที่แทบไม่ได้แตะมันเลยตลอดทั้งวัน ทว่า… ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากัน สายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเกือบร้อยสาย! ทั้งจากผู้เป็นพ่อ น้องชายทั้งสอง รวมถึงเพื่อนสนิทอย่างไวท์ “เฮ้อ…” วินเชนต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนดูรายชื่ออย่างเหนื่อยหน่าย ” คงไม่พ้นเรื่องอันนาอีกสินะ…“ เขารู้ดีว่าผู้เป็นพ่อต้องไม่พอใจอย่างแน่นอนที่วันนี้เขาไม่ได้เดินทางไปรับว่าที่เจ้าสาวที่สนามบิน แต่ก็ช่างเถอะ… ในเมื่อเขาไม่ได้ต้องการแต่งงานกับอันนาตั้งแต่แรก แล้วเหตุใดจะต้องแสร้งทำเป็นว่าตื่นเต้นกับการกลับมาของเธอด้วย “น่ารำคาญฉิบหาย…” เสียงทุ้มสบถเบา ๆ ก่อนจะเตรียมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหัวเตียง ทว่า… ครืด! ครืด! โทรศัพท์ในมือกลับสั่นขึ้นมาอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย แวนซ์ น้องชายคนเล็กของเขา วินเชนต์จึงกดร
“งั้นเดือนหน้าคุณวินเชนต์ก็คงเหนื่อยมากเลยสิคะ” “คงงั้น” “ต้องพักผ่อนเยอะๆนะคะ อย่าทำงานหนักเกินไป” คำพูดด้วยความเป็นห่วงทำให้วินเชนต์หันกลับมามองเธอ “แล้วก็…” เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ “ช่วงนั้นฉันอาจไม่ได้กลับมานอนกับเธอ” รอยยิ้มบนใบหน้าลูกพีชค่อย ๆ หายไปทันที เธอเงยหน้ามองเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว “ไม่ได้กลับมาเหรอคะ…” “อืม” “หลายวันเลยเหรอคะ” วินเชนต์นิ่งไปครู่หนึ่ง “อาจจะ” ลูกพีชก้มหน้าลงช้าๆ เพียงแค่คิดว่าตื่นเช้ามาแล้วไม่เจอเขา หรือก่อนนอนจะไม่มีใครคอยดุว่าเธอเล่นโทรศัพท์ดึกเกินไป… หัวใจดวงน้อยก็รู้สึกโหวงขึ้นมาอย่างประหลาด ทั้งที่เมื่อก่อนเธอเคยกลัวเขาเสียด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้… กลับเริ่มคุ้นชินกับการมีเขาอยู่ข้างๆ ไปแล้ว “เป็นอะไร” วินเชนต์ถามเมื่อเห็นเธอเงียบลง “เปล่าค่ะ…” ลูกพีชรีบส่ายหน้า ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ “พีชเข้าใจค่ะ คุณวินเชนต์ต้องทำงาน.. ถ้าคุณไม่ว่าง พีชก็นอนคนเดียวได้ค่ะ” คำตอบนั้นทำให้วินเชนต์รู้สึกจุกขึ้นมาในอก เขาควรโล่งใจที่เธอเข้าใจง่าย แต่ทำไมพอได้ยินว่าเธออยู่คนเดียวได้… กลับรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย “แล้วถ้าฉันไม่กลับมาหลายวัน…” เขาเอ่ยถา
เขามองเปลือกหอยชิ้นเล็กในมือเธอ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานอีกครั้ง ‘ แค่เปลือกหอยเนี่ยนะ…‘ สำหรับเขา มันเป็นเพียงสิ่งธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไปตามชายหาด แต่สำหรับลูกพีช… มันกลับมีคุณค่ามากพอที่จะเก็บรักษาเอาไว้เป็นความทรงจำ “อยากเก็บก็เก็บสิ” วินเชนต์ตอบในที่สุด “จริงเหรอคะ!” “อืม” “งั้นพีชจะเก็บอันนี้ค่ะ” เธอฉีกยิ้ม ก่อนจะใช้ปลายนิ้วปัดเม็ดทรายที่ติดอยู่บนเปลือกหอยอย่างทะนุถนอม “พีชจะเก็บไว้ดี ๆ เลย” วินเชนต์มองท่าทางนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ “แค่เปลือกหอยเอง” “ไม่ใช่แค่เปลือกหอยนะคะ มันเป็นความทรงจำต่างหาก.. พีชมาเที่ยวทะเลครั้งแรกกับคุณวินเชนต์เลยนะคะ” ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มของเขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนวินเชนต์จะย่อตัวลงนั่งข้างๆ เธอ “งั้นก็เก็บไปเยอะ ๆ” “คะ?” “ไหนๆ ก็มาครั้งแรกแล้ว” เขาเอื้อมมือไปหยิบเปลือกหอยอีกชิ้นที่อยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาดู “เลือกอันสวย ๆ เดี๋ยวฉันช่วยหา” ลูกพีชเบิกตากว้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างดีใจ “จริงนะคะ!” “อืม” “งั้นคุณวินเชนต์หาให้พีชด้วยนะคะ!” “รู้แล้ว ยัยตัวแสบ” ชายหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้ม แล้วทั้งสองก็นั่งช่วยกันเลือกเปลือกหอยอยู่ริมชายหา
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา… รถสปอร์ตคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดบริเวณบ้านพักตากอากาศริมทะเลของวินเชนต์ แม้จะไม่ได้กลับมานานหลายปี แต่ทุกอย่างยังคงได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เพราะเขาจ้างคนคอยดูแลบ้านและสวนอยู่เป็นประจำ ทันทีที่รถจอดสนิท ลูกพีชก็รีบเปิดประตูก้าวลงมา “ว้าว…” เสียงหวานอุทานออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เมื่อมองเห็นชายหาดสีขาวทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ผืนน้ำทะเลสีฟ้าครามระยิบระยับรับแสงแดด คลื่นลูกเล็กซัดเข้าหาฝั่งอย่างต่อเนื่อง พร้อมสายลมเย็นสบายที่พัดผ่านใบหน้า ลูกพีชหลับตาลง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก “สดชื่นจังเลย…” ใบหน้าสวยหวานฉีกยิ้มกว้างทันที.. เธอหันกลับไปมองวินเชนต์ที่กำลังยกกระเป๋าเดินทางลงจากรถ โดยมีคนดูแลบ้านรีบเดินเข้ามาช่วยรับสัมภาระไปเก็บด้านใน “คุณวินเชนต์คะ!” “หืม?” “พีชไปเดินเล่นตรงชายหาดนะคะ” วินเชนต์หันมองตามมือเล็กที่ชี้ไปยังทะเล ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เดี๋ยวฉันไปด้วย” “ค่ะ!” ลูกพีชพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น วินเชนต์เดินตรงเข้ามาหา แต่ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกไป มือหนากลับเอื้อมมาคว้ามือเล็กเอาไว้เสียก่อน หมับ! ลูกพีชชะงัก ดวงตากลมโตหลุบมองมือ

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





