บททั้งหมดของ เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]: บทที่ 1 - บทที่ 7

วินเชนต์ รอยัล คลับ (Vincent Royal Club) เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ภายในห้องรับรอง VVIP โต๊ะยาวกลางห้องเต็มไปด้วยเหล้าราคาแพงและซิการ์ชั้นดี “เอ้า ชนแก้วให้ไอ้วินหน่อย กลับมาทั้งที พวกกูยังไม่ได้แสดงความยินดีอย่างเป็นทางการเลยนะ” สิ้นเสียงนั้น แก้วคริสตัลหลายใบก็ถูกยกขึ้นพร้อมกัน วินเชนต์ วาเลนติ เอนกายพิงโซฟาหนังสีดำ กระดกวิสกี้เข้มลงคออย่างไม่ทุกข์ร้อน ราวกับเจ้าของความสำเร็จในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ตัวเขาเอง “เงินก็มี ธุรกิจก็ปังไม่หยุด แต่กูสงสัยอยู่อย่างเดียว...” เรย์ยกแก้วขึ้นจิบ พลางมองวินเชนต์ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม “อะไร” “มึงไม่เคยสนใจผู้หญิงเลยสักคน นี่นกไม่ขึ้นหรือเปล่าวะ ฮ่า ฮ่า “ เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะทันที วินเชนต์เพียงปรายตามองคนพูด ก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ “เสือก” คำตอบสั้น ๆ ทำเอาเสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม ไวท์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนโน้มตัวเข้ามา “วันนี้กูมีเด็กใหม่... น้องนักศึกษาเอ๊าะ ๆ เลยเว้ย รับรองว่าเด็ดแน่นอน” ไวท์ส่งสายตาให้วินเชนต์อย่างมีเลศนัย คล้ายกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง “เอาน่า คืนนี้ลองเปิดใจดูสักครั้งไหม” เรย์เอ่ยแซวต่อ “

วินเชนต์หลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆของเด็กสาวตรงหน้ากำลังทำให้เขาแทบคลั่ง เขาจ้องมองภาพตรงหน้า ลูกพีชที่นั่งอยู่บนพื้นพรม ปลายนิ้วเล็กสั่นระริกกำลังเช็ดคราบเหล้าบนอกผ่านเสื้อของเขาด้วยความไร้เดียงสา จนน่าเอ็นดู... หรือจะเรียกว่าน่าขย้ำดี? “ พีชขอโทษนะคะ.. พีชไม่ได้ตั้งใจ ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้น อย่างตื่นตระหนก เธอพยายามจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด โดยไม่รู้เลยว่าสัมผัสเงอะงะจากปลายนิ้วนุ่มที่ลากผ่านแผงอกแกร่งใต้เนื้อผ้าเชิ้ตบางๆ นั้น กำลังปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา “ ฮืมมม ” เสียงครางต่ำกระหึ่มออกมาจากลำคอของวินเชนต์ ดวงตาคมกริบจ้องใบหน้านั้นอย่างโหยหา เขาไม่เคยอนุญาตให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เนื้อตัวเขาในระยะประชิดแบบนี้ แต่สัมผัสจากมือเล็กๆ ของเธอกลับทำให้ความอดทนที่เขาสั่งสมมากำลังจะพังทลายลง วินเชนต์ปล่อยให้เธอเช็ดอยู่อย่างนั้น มือเล็กยังคงเช็ดคราบเปียกชื้นลงมาเรื่อยๆ ผ่านกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งเกร็ง จนกระทั่งปลายนิ้วปัดผ่านไปโดนต้นขาแกร่งที่เปียกชุ่มไปด้วยเหล้า ทว่า… สัมผัสนั้นทำขีดจำกัดของเสือร้ายได้ขาดสะบั้นลงแล้ว มือหนาคว้าหมับ!

ลมหายใจสะดุดกึก! เมื่อได้ยินตัวเลขมหาศาลของค่ายาตัวใหม่ที่หมออานนท์เพิ่งแจ้งให้ทราบ มันคือยอดเงินที่สูงเกินกว่านักศึกษาอย่างเธอจะเอื้อมถึง... ลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนในเวลาเพียงไม่กี่วัน? ‘ แต่ถ้าหากมันเป็นทางเดียวที่จะทำให้แม่หาย เธอก็พร้อมที่จะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้เงินจำนวนนั้นมา ‘ ลูกพีชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้ามองแพทย์เจ้าของไข้ที่รอฟังคำตอบ “ พะ.. พีช จะหามาให้ได้นะคะ พีชขอเวลาอีกสองวัน ” หมออานนท์พยักหน้ารับอย่างคนเข้าใจ แล้วเดินออกไปทันที ลูกพีชมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับตาแล้วหมุนตัวกลับมามองแม่ที่นอนหลับผ่านกระจกใส “ แม่ขา.. แม่ไม่ต้องห่วงนะ แม่ต้องหาย พีชจะหาเงินมารักษาแม่ให้ได้ ” ในวินาทีนั้น ภาพใบหน้าคมเข้มของวินเชนต์แวบเข้ามาในหัว... ข้อเสนอของเขาที่เปรียบเสมือน ความโชคร้าย แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่อาจจะช่วยชีวิตแม่ของเธอเอาไว้ได้ ” ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของแม่ เราต้องทำให้ได้ “ เธอพึมพำเสียงแผ่ว แม้ความกลัวจะกัดกินหัวใจเธอมากแค่ไหน แต่สำหรับนักศึกษาที่ต้องทำงานไปด้วย และเรียนไปด้วย

แสงไฟระยิบระยับภายในโถงจัดเลี้ยงภายในโรงแรมหรู เหล่ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและบรรดามหาเศรษฐีจากทั่วทุกสารทิศ ต่างหลั่งไหลกันเข้ามาเพื่อแสดงความยินดีในงานฉลองวันเกิดของ วินเชนต์ วาเลนติ วินเชนต์ยืนจิบวิสกี้ชั้นดีอยู่ที่มุมลับตาคน เพราะสำหรับเขา...งานแบบนี้ก็แค่จัดขึ้นเพื่อเอาหน้าทางสังคม มันน่าเบื่อหน่ายและไร้ความหมายสิ้นดี “ ไอ้เชนต์ ” เสียงตะโกนของไวท์ดังขึ้น วินเชนต์หันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย “ มายืนหลบมุมอะไรตรงนี้ ไม่ไปทักทายแขกของมึงหรือไง ” “ หึ ” หน้าหล่อกระตุกยิ้ม พลางขำหึเบาๆ “ ให้กูดื่มเงียบๆตรงนี้นี่แหละดีแล้ว กูไม่อยากออกไปปั้นหน้ากับใคร “ ไวท์หรี่ตามองเพื่อนรักอย่างจับผิด ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำ “ จริงดิ! แอบคิดถึงสาวน้อยคนนั้นอยู่หรือเปล่า พักนี้จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะมึง “ วินเชนต์ชำเรืองมองเพื่อนสนิททันที ใช่.. เพื่อนของเขาช่างรู้ใจ เพราะวินเชนต์กำลังคิดถึงใบหน้าสวยหวาน และแววตาที่ไร้เดียงสาคู่นั้นจริงๆ ” อย่าเสือกเรื่องกูให้มันมาก กูเริ่มเมาแล้ว.. กูฝากดูงานแทนด้วยนะ “ ไวท์กระตุกยิ้มทันที เขาก้าวเดินไปใกล้วินเชนต์อีกนิด แล้วเอ