LOGINShare
ตอนที่ 5/1 พบกันอีกครั้ง
publish date:
2026-09-24 03:58:19“คุณจะกลับแล้วใช่ไหมคะ เดี๋ยวหนูเรียกแท็กซี่ให้นะคะ” เธอพยายามบริการเจ้าหนี้สุดหล่อของเธอสุดฤทธิ์
“ไม่ต้อง! ฉันจะเดินกลับ พักโรงแรมใกล้ๆ นี่เอง เธอกลับไปได้แล้วไป ถ้าถามเยอะกว่านี้ฉันจะเอาเงินคืน” เขาขู่กลายๆ “ไม่ค่ะๆ หนูไม่ถามแล้ว” เธอรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันเพราะกลัวว่าจะถูกยึดเงินคืน “งั้นหนูกลับก่อนนะคะคุณเจ้าหนี้ กลับดีๆ นะคะบ๊ายบายค่ะ” โบกมือลาเขาแล้วก็ส่งยิ้มจนตาปิด ก่อนจะเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน ทั้งที่ใจอยากจะถามเขาต่ออีกนิดว่าทำไมเขาถึงช่วยเธอ ทว่าตอนนี้ไม่อยากถามต่อให้เขารำคาญใจมากไปกว่านี้แล้ว วันรุ่งขึ้นโรสลินก็ไปประกันตัวแม่ออกมาจนได้ สองแม่ลูกเดินออกมาจากโรงพักในยามเช้าตรู่ “มึงไปเอาเงินมาจากไหนอีโรส หรือมึงไปขายตัวให้เสี่ยเจียงแล้ว” ดาวเรืองรบเร้าถามลูกสาว “ไม่ใช่นะแม่ หนูขอยืมเจ๊สามาก่อน” แน่นอนว่าเธอโกหก... “เออ ดีๆ อีเจ๊นั่นมันก็ดีจริงๆ เล้ย เสียอย่างที่มันไม่มีลูกชาย ไม่อย่างนั้นกูจะเอามึงใส่พานถวายให้” “นี่แม่ เลิกคิดที่จะขายโรสกินได้แล้วนะ!” “หนอยอีนี่ กูเลี้ยงดูมึงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จนให้มึงได้ปีกกล้าขาแข็งมาเถียงกูฉอดๆ แบบนี้ มึงไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณกูหน่อยเรอะ” ดาวเรืองยั๊วหล่อนยกมือขึ้นเท้าสะเอวข้างหนึ่ง ใบหน้าขึงขังพร้อมกับใช้นิ้วชี้ของมืออีกข้างดันกลางหน้าผากมนของโรสลินจนหงายเงิบ โรสลินเม้มปากแน่นสะกดกลั้นความเดือดดาลเอาไว้ภายใน “ที่โรสทำอยู่ทุกวันนี้ มันยังไม่เรียกว่าตอบแทนบุญคุณอีกหรือแม่!” ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ คำพูดของแม่เชือดเฉือนหัวใจของเธอจนแตกสลายไม่มีชิ้นดี เนรคุณบ้างล่ะ ทรพีบ้างล่ะ บางทีโรสลินก็แอบคิดว่าเธอคือลูกของดาวเรืองจริงๆ หรือเปล่า? “มึงเลิกมาทำสำออยบีบน้ำตาต่อหน้ากู จะไปไหนก็ไป รำคาญ!” ดาวเรืองสบถก่อนจะหมุนตัวเดินไปคนละทางกับโรสลิน “แล้วแม่จะไปไหนอีก อย่าบอกนะว่าจะเข้าบ่อน ถ้าโดนจับอีกหนูไม่ช่วยแล้วนะ ถ้าแม่ติดคุกอีกก็ติดไปเลย แม่ แม่” เธอตะโกนเรียกไล่หลังมารดาที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่จำความได้ก็เห็นว่ามารดาชอบเล่นการพนัน และตลอดหลายปีที่ผ่านมามันก็หนักขึ้นเรื่อยๆ เธอย้ายที่อยู่บ่อยครั้งเพราะมารดาพาหนีเจ้าหนี้ หนี้สินที่พะรุงพะรัง โรสลินก็ทำงานหาเงินมาใช้หนี้ให้แม่มาโดยตลอดเธอเริ่มออกไปทำงานรับจ้างตั้งแต่อายุสิบขวบเรื่อยมาจนปัจจุบัน ตอนนี้เรียกได้ว่าเธอเป็นเสาหลักหาเงินมาจุนเจือครอบครัวก็ว่าได้ ในเมื่อมีกันอยู่แค่สองคนหากเธอไม่ทำงานก็ต้องอดตาย เพราะดาวเรืองเลิกทำงานถาวรหลังจากที่โรสลินสามารถหาเงินได้มากขึ้นเมื่อเธออายุได้สิบห้าปี โรสลินเตรียมตัวไปทำงานตามปกติ ที่โรงแรมนี้ดีตรงที่มีสวัสดิการอาหารให้พนักงานสองมื้อคือเช้าและเที่ยง เธอก็มักจะรีบไปกินที่ทำงานนั่นแหละ เพราะประหยัดค่ากินไปได้เยอะทีเดียว กินข้าวเสร็จก็เตรียมพร้อมทำงาน โรสลินทำความสะอาดห้องที่ลูกค้าเช็กเอาท์ออกไปไว้สำหรับรอลูกค้าชุดใหม่ที่จะเช็กอินเข้ามา ชมายกหูโทรศัพท์รับสายที่โทรเข้ามาที่เคาท์เตอร์พลางกระซิบกระซาบกับปลายสายอย่างพินอบพิเทา เป็นโรมลูกชายคนเล็กของเจ้าของโรงแรมที่นี่นั่นเอง ชมารับเรื่องจัดการทุกอย่างตามที่เขาขอมา “โรสมานี่” ชมากวักมือเรียกขณะโรสลินกำลังทำความสะอาดบริเวณล็อบบี้ “ค่ะพี่เหมียว” เธอขานรับและวางไม้กวาดในมือลงแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์ “ต่อไป โรสต้องรับหน้าที่ดูแลห้อง 269 ของคุณโรมไปสักพักนะ วันไหนที่คุณโรมอยู่ห้องก็จะต้องส่งอาหารสองมื้อ คือช่วงเที่ยง และหกโมงเย็น คุณเขาจะโทรมาสั่งเองว่าอยากกินอะไร แล้วก็ต้องเปลี่ยนผ้าเช็ดตัว ชุดคลุมอาบน้ำและผ้าเช็ดเท้าทุกวัน โดยนำไปเปลี่ยนตอนช่วงอาหารเย็นของทุกวัน ผ้าปูที่นอน ผ้าห่มและปลอกหมอนเปลี่ยนทุกสามวัน รวมถึงทำความสะอาดห้องทุกสามวันด้วย คุณเขาชอบคนกระฉับกระเฉงหน่อยน่ะ ถ้าใช้พวกป้าๆ แม่บ้านที่งกๆ เงิ่นๆ เชื่องช้า เดี๋ยวจะโดนคุณโรมวีนเอา พี่เลยอยากวานโรสช่วยดูแลหน่อยจ้ะ” ชมาสาธยายกึ่งขอความช่วยเหลือกลายๆ
Latest chapter
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 43 (The End) ครอบครัวสุขสันต์
“คุณคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของสามีที่กำลังแอบอ่านบันทึกของมารดาอยู่ก็เอ่ยถามขึ้น“ฉันว่าแม่ของเราสองคนรู้จักกันนะ” โรมโพล่งขึ้น โรสลินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง“คะ คุณว่าอะไรนะคะ?”ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไร อยู่ๆ รูปใบหนึ่งที่ถูกเก็บไว้ในสมุดบันทึกก็หล่นลงพื้นไป โรสลินรีบหยิบมันขึ้นมาดู“นี่มัน!” โรสลินร้องอุทานยกมือข้างหนึ่งปิดปากตาเปิดกว้าง โรมรีบชโงกหน้าไปดูรูปที่อยู่ในมือเธอ“นี่แม่ฉัน...ส่วนนี่” ผู้หญิงในชุดคลุมท้องที่ยืนอยู่ข้างกันก็คือดาหลา มารดาของโรสลินนั่นเอง“เป็นไปได้ไงกันคะ?” เธอหันมามองหน้าเขาเหลอหลา“นั่นนะสิ” โรมพึมพำ “อ้อ แล้วถุงเท้าอันนี้ จากที่อ่านบันทึกของแม่ แม่ถักเอาไว้ให้เธอนะ แต่น่าจะไม่มีโอกาสได้ให้” เขาเปรยออกมาน้ำเสียงเศร้า โรสลินเบนสายตามองถุงเท้าที่วางอยู่“คุณคะ ถ้าอย่างนั้นขอถุงเท้าจากแม่คุณให้มะลิแทนได้ไหมคะ?” โรสลินโพล่งคำ“จริงสิ! ถ้าเอาให้หลานใส่ แม่ต้องดีใจมากๆ แน่ ถุงเท้าน่าจะเหมาะกับลูกสาวเราด้วย” โรมแย้มยิ้มรีบหยิบถุงเท้าที่ห่ออยู่ในถุงพลาสติกที่ถูกเก็บอย่างดีออกมาสวมให้ลูกสาวตัวน้อย“ว้าว! ลู
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 42/2 หีบแห่งความลับ
เกิดประกายวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตาคู่คมของโรม เหตุการณ์นี้เหมือนเดจาวู“Sweet Factory”“เออ ใช่ๆ ชื่อนี้แหละคุณ ว่าแต่คุณรู้จักด้วยเหรอคะ?”แน่นอนล่ะ ร้านนี้มันเป็นร้านโปรดของเขาเลย!“แม่ผมก็เสียวันนี้เหมือนกัน และมันก็ตรงกับวันเกิดของผมเหมือนกัน!” โรมและโรสลินหันมามองหน้ากัน มันเป็นความรู้สึกที่เหลือจะเชื่อ!“นี่อย่าบอกนะว่าเป็นเหตุการณ์เดียวกัน เอ... ใช่ๆ ต้องใช่แน่ วันนั้นฉันจำได้รางๆ ว่ามีผู้หญิงอีกคนที่ถูกนำส่งโรงพยาบาลพร้อมกับเราด้วย!”ดาวเรืองเองก็ตกตะลึงกับเรื่องนี้ ทั้งคู่มีความเชื่อมโยงเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกันแบบคาดไม่ถึง นี่มันเป็นความบังเอิญจริงๆ เหมือนว่ามีใครกำหนดมันเอาไว้แล้ว...ณ บ้านไม้ที่ทาทาบด้วยสีขาวทั้งหลังในแถบชานเมือง โรมพาครอบครัวกลับไปไหว้แม่ของเขาที่นั่น และก็จะไปวัดดารารามเพื่อไปไหว้แม่ของโรสลินด้วย โรสลินจุดธูปบอกกล่าวและพามะลิมาไหว้คุณย่าด้วย“ธุจ้า คุณย่าสิคะ ทำยังไงเอ่ย” เด็กน้อยก็ยกมือป้อมๆ ประกบกันแล้วก้มศีรษะลงอย่างรู้ความ“จ้า จ้า” เสียงใสเจื้อยแจ้วช่างจำนรรจา“เก่งมากเลยลูกสาวแม่” โรสลินเอ่ยชมลูกสาวตัวน้อยก่อนจะกดปลายจมูกลงบนศีรษะเล็ก“เ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 42/1 หีบแห่งความลับ
ณ โรงพยาบาล“แม่เป็นเป็นยังไงบ้าง” โรสลินโพล่งถามทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป เธอช่วยพยุงดาวเรืองขึ้นมานั่งเอาหมอนอิงหลังให้“ดีขึ้นมาก ขอบใจแกกับคุณโรมด้วยนะ แกยังจะนับถือฉันเป็นแม่อยู่อีกหรือทั้งที่ฉันใจร้ายและทำไม่ดีกับแกมาตั้งเยอะ ฮึก ฮือ” หล่อนยกมือขึ้นปิดหน้าพลันร่ำไห้ รู้สึกเสียใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป โรสลินเข้าไปสวมกอดดาวเรือง“ไม่เป็นไรนะแม่ อย่าร้องเลยนะแม่ โรสไม่โกรธแม่แล้ว” โรสลินเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มให้หล่อน แค่เห็นแม่สำนึกผิดได้ แบบนี้หล่อนก็ดีใจแล้ว ดีว่ามันไม่สายจนเกินแก้ไข ดาวเรืองหันไปหาโรมที่อุ้มน้องมะลิอยู่แล้วเอ่ยถาม“นั่นลูกแกใช่ไหม”“จ้ะ ชื่อมะลิ” เด็กน้อยที่พ่ออุ้มดูดจุกหลอกเสียงดังจุ๊บจั๊บแล้วหันมามองดาวเรืองตาแป๋วแหวว“น่าเอ็นดูเสียจริง” ดาวเรืองมองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู“โรสอยากรู้เรื่องแม่ดาหลาจ้ะ แม่เล่าให้โรสฟังได้ไหม”“ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้บ้าง เพราะฉันเคยเซ็นสัญญาไม่เปิดเผยความจริงกับคุณรสิตาไว้ ฉันกลัวว่าถ้าบอก...”“เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเคลียร์กับพี่ตาแล้ว พี่ตาบอกผมแล้วว่าให้คุณพูดได้เลย พี่ตาไม่เอาเรื่องใดๆ ทั้งนั้น” ดาวเ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 41/2 คลี่คลาย
“ได้ค่ะๆ หนูจะไม่มาให้คุณกับคุณฤทธิ์เห็นหน้าอีกค่ะอีกต่อไปค่ะ”นี่เป็นสาเหตุให้ดาหลาตัดสินใจเด็ดขาดที่จะหายตัวไปเงียบๆ เพื่อเลี้ยงดูลูกตามลำพัง เธอไม่ได้คิดห่วงตัวเอง เธอห่วงก็แต่ความปลอดภัยลูกในท้อง เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากความรักของเธอและเขา...วรรณษานิ่งอึ้งไปอยู่นาน จนฤทธิ์เอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา“แล้วผมมีอีกเรื่อง”“คะ?” คิ้วโก่งเลิกสูง“ริสาไม่ใช่ลูกของผม!”“คะ คุณฤทธิ์คุณพูดเรื่องอะไรคะ” วรรณษาเลิ่กลั่กงับคำไม่ตรงคำ โรสลินเองที่อยู่ตรงนั้นด้วยก็ยกมือปิดปากตาเบิกโตด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยินไม่ต่างกัน“คุณรู้อยู่แก่ใจคุณวรรณ ทำไมคุณต้องหลอกผม ทั้งที่ผมไม่เคยคิดจะแตะต้องตัวคุณเลยด้วยซ้ำ!” เขาแค่นเสียงดังตอกหน้าผู้หญิงตรงหน้าที่แบ็คเมลเขาเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขานับตั้งแต่วรรณษาแต่งเข้ามาในอารยะตระกูลทั้งคู่ก็แยกกันนอนมาตลอด คนภายนอกส่วนใหญ่ที่มองมาเห็นว่ารักกันดีและเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกคือปลอมทั้งนั้น มันคือการสร้างภาพมายาแทบทั้งสิ้นในคืนนั้นที่ทั้งคู่ได้เสียกันมันเป็นเพราะวรรณษาวางยานอนหลับฤทธิ์แล้วมีการจัดฉากว่าทั้งคู่ได้เสียกันขึ้นมา ดังนั้นจึงเป็นเหตุให้เ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 41/1 คลี่คลาย
“ริสา ไม่ใช่ลูกอา”“หา! อา...หมายความว่ายังไงครับ”“อาสงสัยในตัวลูกสาวคนนี้มานานแล้ว อาก็เลยส่งไปตรวจด้วย”ฤทธิ์ยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้โรสลิน เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านรายละเอียด ดวงตาเบิกกว้างเพราะผลตรวจดีเอ็นเอ ระบุว่าเธอและเขามีความเกี่ยวข้องเป็นพ่อลูกกัน99.99%“นี่มันอะไรกันคะ?” คิ้วสวยเลิกสูงเป็นเชิงคำถาม“ขอโทษที่พ่อทำโดยพลการ เรื่องตัวอย่างดีเอ็นเอ พ่อไม่ได้ขออนุญาตหนูก่อน แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้นหนูก็ไม่ยอมไปตรวจ” ฤทธิ์เอ่ยขึ้น สรรพนามเรียกขานที่ใช้กับเธอก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไปด้วยเมื่อเขารู้ความจริงว่าเธอคือลูกของเขา“แล้วได้ตัวอย่างดีเอ็นเอไปได้ยังไงคะ” โรสลินรู้สึกฉุนเฉียว“เรื่องนี้โรมช่วยอา”“คุณโรม?” คิ้วเรียงสวยเริ่มขมวดมุ่น ที่แท้ก็เป็นฝีมือของโรมนั่นเอง“อืม เขาเอารากผมของหนูมาให้พ่อเอาไปตรวจน่ะ อย่าไปโกรธโรมเลยนะ โรมคงอยากช่วยพ่อ” ฤทธิ์อ้อมแอ้มเอ่ยเสียงแผ่ว‘คุณโรมนะคุณโรม’โรสลินฮึ่มๆ อยู่ในใจ“หนูคือลูกของพ่อกับแม่ดาหลา ต่อไปหากมีเรื่องอะไรที่เดือดร้อนและอยากให้พ่อช่วยเหลือบอกพ่อได้เสมอนะ ให้พ่อได้ใช้เวลาที่เหลือทำหน้าที่ของพ่อ” เขามั่นใจว่าโรสลินเป็นลูกของเขากับดาหลา
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 40 ความจริงถูกเปิดเผย
ไม่ว่าจะเป็นเจ้านาย คนรับใช้ภายในบ้านก็ต่างเอ็นดูเจ้าก้อนแป้ง ซึ่งอานิสงส์นี้มันเผื่อแผ่มาถึงคนเป็นแม่อย่างโรสลินด้วย“นี่ กดปุ่มตรงนี้นะจ๊ะมะลิ” รสิตาชี้ไปที่ปุ่มเพลง เป็นกล่องกิจกรรมที่มีเสียงเพลงที่หล่อนเพิ่งซื้อมาฝากหลาน พอกดแล้วก็มีเสียงเพลงดังขึ้น เด็กน้อยที่นั่งตักคนเป็นย่าอยู่ก็โยกตัวโยกหัวตามจังหวะเพลงเต้นไปด้วย ทั้งป้าทั้งย่าก็ร้องเชียร์กันยกใหญ่“น่ารักจังหลานย่า” ราตรีกดปลายจมูกลงบนศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู โรมและโรสลินที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลต่างยิ้มแป้นแล้นหน้าบานเป็นจานเชิงไม่ต่างกัน“สงสัยมะลิจะตกคนทั้งบ้านได้อยู่หมัด” โรสลินเปรยขึ้น“ช่วยไม่ได้นี่นาก็ลูกเราน่ารัก” เขาเย้าภรรยากลับ“เดี๋ยวอีกสักพักค่อยไปโรงพยาบาลกันนะ”“ค่ะ” เมื่อได้ยินโรสลินก็ทำหน้าเศร้าๆ ขึ้นมาฉับพลัน“ไม่เป็นไรหรอกน่า หมอบอกว่าเธอปลอดภัยดีแล้ว” เขายื่นมือมากุมมือโรสลินแล้วตบลงที่หลังมือแผ่วเบาให้กำลังใจขณะที่ทั้งสามคนเดินออกจากบ้านไปแล้ว รสิตาก็ลอบมองพวกเขาเดินจากไปเงียบๆ จริงๆ แล้วหล่อนมีเรื่องที่อยู่ในใจอยากจะปรับความเข้าใจกับโรสลินหลายเรื่อง ทั้งอยากจะขอโทษในเรื่องที่ผ่านมาอย่างเป็นทางการ แล
You May Also Like
เรื่องสั้นซ่อนรัก
C114.6K viewsเรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C102.9K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.6K viewsหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ89.4K viewsทวงคืนกลิ่นรัก
Naiyana148 viewsลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย
โคลอี ลอร็องต์17 viewsเธอคือรักครั้งสุดท้าย
เขียว_หวาน107 viewsภรรยาปากร้ายขอเกิดใหม่ในยุค 70(ระบบสะสมแต้ม)
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว170 views
