LOGINShare
บทที่ 5 ห้ามได้ด้วยเหรอ(2)
publish date:
2026-03-31 22:03:49“แล้วเห็นพี่รังเกียจฝันหรือเปล่า”
“…”
“อะไรที่พี่ไม่ชอบพี่จะไม่ทำ” พี่ภัทรเอ่ยว่าเท่านั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยที่ไม่ลืมดึงฉันให้ลุกขึ้นยืนตามด้วย “ไปกินข้าว”
“เดี๋ยวมีคนเห็น”
“ไม่มีใครอยู่ในบริษัทแล้ว”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ ลุกขึ้น” ทั้งน้ำเสียงและสายตาทำให้ฉันไม่อาจปฏิเสธได้ รีบลุกขึ้นยืนในขณะที่มือกำลังเก็บของเข้ากระเป๋า
ฉันเดินตามแรงจับจูงของ ‘ท่านประธาน’ ด้วยใจที่เต้นตุบตับไม่เป็นส่ำ ทั้งตื่นเต้นและกลัวว่าใครจะมาเห็นการกระทำที่สนิทสนมของเราสองคน เชื่อไหมว่ามือหนาที่จับให้ฉันลุกขึ้นยืนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนนี้ยังไม่ปล่อยมือออกจากมือฉันเลย แถมยังสอดประสานนิ้วเข้ามาอีกต่างหาก
“ท่านประธานจะให้วาสั่งอาหารมาเพิ่มไหมคะ” คุณวาที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานของพี่ภัทรเอ่ยถามเมื่อเห็นเราสองคนโผล่เข้ามา สีหน้าและท่าทางของเธอยังคงนิ่งสนิท ไม่ได้แสดงออกมาว่ากำลังตกใจกับการกระทำที่สนิทสนมของเราเลยสักนิด
แสดงว่าเรื่องนี้คุณวาคงรู้อยู่แล้ว เผลอ ๆ พี่ฟ้าก็อาจจะรู้เรื่องของฉันกับพี่ภัทรเหมือนกัน
“ไม่ต้องหรอก ไปพักเถอะ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง”
“ค่ะ”
“พี่ภัทร” คล้อยหลังคุณวาฉันก็หันไปหาพี่ภัทรด้วยสีหน้าตื่นเต้น “คุณวากับพี่ฟ้ารู้เรื่องของเราเหรอ”
“อืม”
“แล้ว…”
“กินข้าว ไม่ต้องถามมาก” เขาดึงให้ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน มือหนาจัดแจงอาหารมาให้ฉันเหมือนว่าไม่ต้องการพูดเรื่องนี้จริง ๆ
“ถามหน่อยก็ไม่ได้”
“ถามเก่ง พูดมาก” แม้จะค่อนขอดแต่ก็ตักอาหารมาให้ฉัน “กินเข้าไป จะได้มีแรงไปร้องไห้ต่อ”
“เรื่องนี้ไม่ตลกนะ” พอถูกดึงเข้าเรื่องนี้ คำพูดและสีหน้าของพริ้งก็โผล่เข้ามาในหัวทันที ความมั่นใจที่ว่าจะกินข้าวกับคนอื่นลดลงจนแทบจะไม่เหลือแล้ว
“ทำไมไม่กิน หรือต้องให้ป้อน”
“พี่ภัทรไม่รังเกียจหน้าฝันเหรอ”
“รังเกียจทำไม มันก็แค่ผื่น”
“…”
“หรือผื่นมันจะกลายพันธุ์เป็นอย่างอื่น” คนพูดรุกล้ำเข้ามาใกล้โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ มือหนาจับหน้าฉันให้เงยขึ้นโดยที่เขาเคลื่อนหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ฉันเบิกตากว้างมองสบตาคมที่อยู่หลังกรอบแว่นด้วยความตกใจ มือข้างที่ไม่ได้จับช้อนข้าวรีบดันอกของพี่ภัทรไว้แทบจะทันที
“พี่ภัทร…”
“ก็ไม่เห็นเป็นอะไร หน้ายังตลกเหมือนเดิม” เขาพูดในขณะที่ตากำลังแพรวพราววาววับ เพียงแค่ปากไม่ได้ยิ้มเท่านั้น “เอาไว้กลายพันธุ์เมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที”
พี่ภัทรถอยห่างออกไปแล้ว แถมยังตักข้าวเข้าปากเหมือนว่าไม่ได้รู้สึกใด ๆ ในการกระทำที่อุกอาจของตัวเอง มีเพียงฉันเท่านั้นที่ยังนั่งหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ที่เดิม
เมื่อกี้หน้าเราใกล้กันมากเลยนะ อีกนิดนึงจะชิดติดกันแล้ว และถ้าฉันดูไม่ผิด ตาคมคู่นั้นยังจ้องริมฝีปากของฉันราวกับว่ากำลังสนใจอย่างไรอย่างนั้น
“ไม่กิน?”
“…”
“หรือต้องให้ป้อน”
“ฝันกินเองได้ ไม่ต้องมาป้อนฝันหรอก” กลัวว่าหัวใจจะเตลิดไปไกลมากกว่านี้จึงรีบดึงอารมณ์อย่างอื่นขึ้นมา “วันต่อไปฝันไม่มากินข้าวกับพี่ภัทรแล้วนะ เดี๋ยวมีคนเห็น”
“สุดท้ายคนอื่นก็ต้องรู้อยู่ดี”
“แต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้ ขนาดฝันที่เป็นแค่พนักงานธรรมดายังโดนจับจ้องและวิจารณ์หน้าขนาดนั้นเลย ถ้ามีคนรู้ว่าฝันเป็นอะไรกับพี่ภัทร คนทั้งบริษัทแห่มาวิจารณ์หน้าฝันแน่”
“ตามใจ”
“แล้วพี่ภัทรรู้ได้ไงว่าฝันไม่ลงไปกินข้าว”
“แค่เดินผ่านไป”
“…” มือที่กำลังตักอาหารเข้าปากต้องชะงักค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น แอบหรี่ตามองพี่ภัทรที่ยังคงทำหน้านิ่งเหมือนเดิม
“ได้ข่าวว่าโซนผู้บริหารกับโซนที่ฝันทำงานมันคนละโซนกันไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่ภัทรถึงเดินผ่านมาทางนี้ได้”
“แล้วทำไมพี่จะเดินผ่านไม่ได้” คิ้วเข้มยกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ปากจะระบายยิ้ม “บริษัทของพี่ พี่จะเดินไปทางไหนก็ได้ทั้งนั้น”
เป็นคำพูดที่น่าหมั่นไส้มาก…
“แล้ววันนี้ตอนกลับบ้าน ฝันต้องรอพี่ภัทรที่ไหน”
“ไปยืนรอพี่ที่ลิฟต์ทางออกโซนผู้บริหาร คุณวาจะยืนรออยู่ตรงนั้น”
“แล้ว…”
“กินข้าว”
ฉันกลืนคำถามลงคอทันทีทันใดเมื่อได้ยินเสียงที่เข้มขึ้น จะให้ซักถามอีกก็คงจะไม่แล้วล่ะ เดี๋ยวจะโดนดุอีก
“ไอ้หมอมันบอกว่าให้นัดตรวจสภาพผิวหน้าทุกหนึ่งอาทิตย์ มันแจ้งหรือยัง”
“ยังไม่แจ้งค่ะ” ฉันส่ายหน้าเบา ๆ “คุณหมอบอกพี่ภัทรมาเหรอ”
แม้จะตอบแต่ในใจก็อดค่อนขอดไม่ได้ พอเราจะกินข้าวดันชวนคุยซะนี่
“อืม”
“เพื่อนพี่ภัทรเก่งมากไหม คิดว่าจะรักษาหน้าฝันหายหรือเปล่า”
“บอกไม่ได้ ต้องรอดู”
“ฝันอยากกลับมาหน้าดีเหมือนเดิมแล้ว” ไม่รู้เป็นเพราะสนิทใจหรืออะไรที่ทำให้ฉันกล้าบ่นกับพี่ภัทรแบบนี้
“พี่ภัทรรู้ไหมว่าตอนที่หน้าฝันไม่มีผื่นน่ะ ฝันสวยนะจะบอกให้”
“หน้าเดิม ๆ คนเดิม ๆ”
“คนเดิมก็ใช่ แต่นี่ไม่ใช่หน้าฝันสักหน่อย” ฉันมองอีกฝ่ายด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน
“ก็หน้าเดิม ๆ ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยน” คนที่มีสี่ตากวาดมองหน้าฉันสักพักแล้วเอ่ยออกมา “เปลี่ยนหน้าใหม่ค่อยว่ากันอีกที”
“คอยดูเถอะ ถ้าฝันสวยอย่ามาตกหลุมรักฝันก็แล้วกัน”
“ถ้าพี่ตกหลุมรักฝันแล้วจะทำไม?”
“…”
คำถามที่ถูกถามออกมาเหมือนไม่ได้คิดอะไรทำให้ฉันชะงักค้างได้
“ห้ามได้ด้วยเหรอ ถ้าพี่จะตกหลุมรักเมียตัวเอง”
ตาย…
ช็อตนี้ตายไปเลย
Latest chapter
เมียลับท่านประธาน จบตอนพิเศษ(2)
“เดี๋ยวค่อยมาวอแวฝันนะคะ คืนนี้ยังไงก็ยอมอยู่แล้ว” สาเหตุที่เขาติดแจแบบนี้ก็เพราะหลายวันที่ผ่านมาไม่ได้วอแวนั่นแหละ ช่วงนี้ลูกนอนดึกทุกวัน และเป็นฉันเองที่หลับก่อนทุกที พี่ภัทรก็เลยค้างเติ่งบนดอยมาหลายวันแล้ว และดูเหมือนว่าวันนี้จะทนไม่ไหวแล้วล่ะ“ฝันหลับก่อนพี่ทุกคืน”“คืนนี้ไม่หลับค่ะ สัญญา”“ถ้าฝันหลับพี่ก็จะปลุกฝันอยู่ดี” พี่ภัทรหอมแรง ๆ ที่แก้มของฉันก่อนที่จะผละตัวออกไปเมื่อพูดจบ เขาทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะกลางห้องครัวแล้วหยิบงานขึ้นมาทำเงียบ ๆ ฉันจึงหันมาสนใจกับการทำอาหารต่อเราต่างอยู่ในภวังค์หน้าที่ของตัวเองจนกระทั่งฉันทำอาหารเสร็จ และเจ้าพีก็ลงมาข้างล่างพอดี“แม่ครับ”“ครับ” ฉันตอบรับในขณะที่มือกำลังจัดแจงอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ โดยมีคุณพ่อช่วยอีกแรง “มีอะไรครับ”“พีอยากแยกห้องนอนครับ”“แยกทำไมครับ ไม่อยากนอนกับแม่และพ่อแล้วเหรอ” แม้ปากจะเอ่ยถามลูก แต่ตาก็ไม่วายเหลือบไปมองพ่อของลูก ซึ่งเขาก็ยังทำหน้าเดิม ๆ ไม่เปลี่ยน“อยากนอนครับ แต่พีอยากนอนคนเดียว”“มีใครบอกให้น้องพีมาพูดเรื่องนี้กับแม่ไหมครับ”“…” ลูกไม่ตอบ แต่ทำท่าทางอึกอักอยู่นาน มากกว่านั้นยังแอบเหลือบตามองคนเป็นพ่ออีกต่างหาก“
เมียลับท่านประธาน จบตอนพิเศษ
เมียลับท่านประธานจบตอนพิเศษสามปีต่อมา“แม่ครับ”“ครับ”“กลับมาแล้วครับ” เสียงเล็ก ๆ มาพร้อมกับการสัมผัสหอมแรง ๆ ที่แก้มทำให้ฉันละมือจากงานตรงหน้าแล้วจับลูกชายมาหอมคืนบ้างและเมื่อหอมเสร็จ คนเป็นสามีที่กลัวว่าจะเสียเปรียบลูกก็เดินเข้ามาหอมฉันแรง ๆ เหมือนที่ลูกชายทำ มากกว่านั้นยังจูบลงที่ปากของฉันเบา ๆ อีกต่างหาก“พี่ภัทร!”“หืม”“ไม่อายลูกหรือไงคะ ลูกมองอยู่ไม่เห็นเหรอ” เพราะหมั่นไส้คนมึนก็เลยหยิกเขาไปหนึ่งที แต่ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร แถมยังทำหน้าอารมณ์ดีอีกต่างหาก“ให้พ่อจุ๊บแม่ตามสบายเลยครับ” คนเป็นลูกเอ่ยขึ้นด้วยความไร้เดียงสา “วันนี้พีเห็นผู้หญิงเข้ามาอ่อยพ่อด้วย”ฉันขมวดคิ้วกับคำบอกกล่าวของลูกชาย โดยเฉพาะคำนี้ ‘อ่อย’ ลูกไปได้ยินมาจากไหน แล้วรู้ได้ไงว่ามันแปลว่าอะไร“พีอยากให้พ่อกับแม่รักกันมาก ๆ ครับ”“เดี๋ยวครับ” ฉันอุ้มเจ้าพีมาวางไว้บนตักในขณะที่พี่ภัทรทิ้งตัวนั่งลงข้างฉัน “น้องพีรู้จักคำว่าอ่อยได้ไงครับ”“ป้าพริ้งสอนครับ วันนี้พีอยู่กับป้าพริ้งทั้งวันเลย”“คุณแม่ต้องจัดการใครดีครับระหว่างป้าพริ้งที่สอนคำพวกนี้ให้น้องพี หรือคุณพ่อที่อยู่ดี ๆ ก็มีสาวมาวนเวีย
เมียลับท่านประธาน ตอนพิเศษ 2(2)
“ก็ในข่าว…” มะปรางทำหน้าอึกอัก ตามองหน้าพี่ภัทรสลับกับมือถือไปมาอย่างสงสัย “ในเว็บไซต์นี้ยังบอกอยู่เลยว่าคุณภัทรเป็นทายาทคนโตของเตชะวรวงศ์”“สงสัยเว็บไซต์ยังไม่อัปเดตข่าวใหม่น่ะครับ เอาไว้เดี๋ยวผมแจ้งให้เว็บไซต์และสื่อต่าง ๆ อัปเดตใหม่อีกที”สิ้นเสียงของพี่ภัทรหน้าพวกเธอก็เหวอยิ่งกว่าเดิม แต่ดูเหมือนเชอร์รี่จะตั้งสติได้ก่อน จากหน้าเหวอ ๆ แปรเปลี่ยนเป็นระบายยิ้มกว้างออกมา“แล้วตกลงยังไงอะฝัน พี่ก้องเทงานแต่งแกจริงเหรอ”“จริง เล่าให้พวกเล่าฟังหน่อยสิ อยากรู้อะว่าจริงหรือเปล่าที่พี่ก้องเทงานแต่งแกเพราะหน้าแกเหมือนผี…”“…”“อุ๊ยซอรี่ หน้าพังน่ะ”“ที่ลีน่าว่าก็ถูก พี่ก้องเทงานแต่งเพราะหน้าฝันเหมือนผีจริง ๆ แต่พูดตรง ๆ ฝันก็ไม่ได้เสียใจอะไรนะ ดีซะอีกที่พี่ก้องทำแบบนั้น”“…”“ถ้าวันนั้นพี่ก้องไม่เทงานแต่ง ฝันก็คงไม่ได้แต่งงานกับผู้ชายดี ๆ อย่างพี่ภัทร” ฉันระบายยิ้มกว้างออกมาก่อนที่จะซบหน้าลงบนแขนกำยำ “พี่ภัทรทั้งหล่อขนาดนี้ เป็นถึงผู้บริหารบริษัท PT Group รวยมากอีกต่างหาก แถมยังดูแลฝันดีสุด ๆ ต้องขอบคุณพี่ก้องจริง ๆ ที่ไม่ยอมแต่งงานกับฝัน”“…”“อีกอย่างหน้าผี ๆ มันก็ดีนะ มันช่วยทำให้ฝันรู้อะ
เมียลับท่านประธาน ตอนพิเศษ 2
เมียลับท่านประธานตอนพิเศษ 2หนึ่งเดือนต่อมาอาการแพ้ท้องของพี่ภัทรหายดีแล้วหลังจากที่แพ้มาสามสัปดาห์เต็ม ๆ และตอนนี้เป็นฉันเองที่มาแพ้ต่อ แต่การแพ้ท้องของฉันเป็นเพียงแค่อยากทานอะไรแปลก ๆ เท่านั้น จากเมื่อก่อนที่ไม่ทานของเปรี้ยวเลย ตอนนี้ดันชอบมาก รู้สึกว่ายิ่งทานก็ยิ่งอร่อยฉันหยิบต่างหูขึ้นมาใส่เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว และการแต่งตัวที่ว่าคือวันนี้มีงานกินเลี้ยงของเหล่านักธุรกิจที่มีชื่อเสียงและได้รับการเชิญชวนให้ไปออกงาน ด้วยความที่ฉันเป็นภรรยาของพี่ภัทร วันนี้เขาก็เลยจะหอบฉันไปงานด้วย คงอยากพาไปเปิดตัวแบบจริง ๆ จัง ๆ นั่นแหละเป็นไปได้แทบอยากจะจัดแต่งงานอีกรอบ…“ไหวไหม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มมาพร้อมเรียวแขนที่สอดเข้ามาที่เอวของฉัน จมูกโด่งกดลงที่ซอกคอก่อนที่จะกดลงที่แก้ม สูดดมกลิ่นหอมราวกับว่าหลงฉันนักหนาแต่จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผู้ชายคนนี้ดูแลฉันดีทุกอย่าง เราเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันตลอดเวลา พี่ภัทรชอบคลอเคลียและพร่ำสื่อการกระทำที่แสดงออกมาว่ากำลังรักหลงฉันอย่างกับอะไรทำตัวประเจิดประเจ้อแม้กระทั่งในบริษัท จนตอนนี้ฉันแทบจะก้มหน้าเดินแล้วเพราะทนต่อสายตาล้อเลียนขอ
เมียลับท่านประธาน ตอนพิเศษ 1(2)
วันต่อมาฉันกับพี่ภัทรมาทำงานตามปกติเช่นเคย และการมาของเราไม่ได้ต่างคนต่างมาแล้ว ตอนนี้เราสามารถมาด้วยกันได้ เดินข้างกันได้ พูดคุยกันในบริษัทได้ เราสามารถทำทุกอย่างร่วมกันได้โดยที่ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกต่อไปถึงแม้จะอยู่ในฐานะที่เป็นภรรยาของท่านประธาน แต่ฉันยังคงทำหน้าที่เป็นพนักงานฝ่ายการเงินเหมือนเดิม ไม่ได้ย้ายตำแหน่งหรือลาออกแต่อย่างใดพี่ภัทรบอกฉันว่าเอาไว้ท้องใหญ่ใกล้คลอดค่อยลาออกแล้วเลี้ยงลูกอยู่บ้าน ซึ่งตอนนี้คนขี้เห่อกำลังดำเนินการซื้อบ้านย่านกลางเมือง เขาบอกว่าต้องการมีพื้นที่ให้ลูกได้วิ่งเล่น และจะจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลอีกสองคน“นึกว่าวันนี้คุณแม่จะไม่มาซะแล้ว”“ไม่มาได้ไง คิดถึงเสียงแอ้มกับเสียงพริ้งจะแย่แล้ว” ฉันเอ่ยว่าก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง“แหม… แต่แอ้มว่าเสียงของคนอยู่ห้องน่าจะดีกว่าน้า”“ไม่มีเสียงอะไรสักหน่อย”“ไม่มีแต่หน้าเริ่มแดง ยังไงนะ ๆ”“แล้วพริ้งไปไหน” เพราะไม่อยากโดนแซวไปมากกว่านี้ก็เลยเปลี่ยนเรื่องหนี แน่นอนว่ามันเรียกสีหน้าล้อเลียนของแอ้มได้เป็นอย่างดี“พริ้งลางานน่ะ เห็นว่าเมื่อคืนตี้หนักก็เลยตื่นไม่ทัน”“แล้วแอ้มไม่ได้ไปตี้กับพริ้งหรือ
เมียลับท่านประธาน ตอนพิเศษ 1
เมียลับท่านประธานตอนพิเศษ 1บางครั้งฉันก็รู้สึกโชคดีที่มีพี่ภัทรรักและคอยดูแล มากกว่านั้นยังมี ‘ลูก’ ที่ใจดีกับฉัน ใจดีชนิดที่ว่าไม่ปล่อยให้ฉันแพ้ท้องเลยแต่ให้พี่ภัทรแพ้แทนต่างหาก…“ดีขึ้นไหมคะ” ไม่รู้ว่าจะดูแลคนป่วยหน้าซีดยังไง ทำได้แค่เอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้เขาเท่านั้น ส่วนมืออีกข้างก็จับยาดมจ่อไปที่จมูกของพี่ภัทรพร้อมปัดป่ายไปมาตอนแรกฉันก็เอะใจว่าทำไมถึงไม่แพ้ท้องเหมือนคนอื่น ไม่มีอาการใด ๆ ทั้งสิ้น แต่พอนานเข้าพี่ภัทรก็เริ่มมีอาการขึ้นมา ค่อย ๆ เวียนศีรษะ อ่อนเพลีย เหม็นกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง เหมือนที่ฉันเหม็นกลิ่นน้ำหอมของคุณแตในคราวนั้น เหม็นชนิดที่ว่าหากใครฉีดน้ำหอมเข้ามาใกล้เขา พี่ภัทรจะเหม็นจนอาเจียนออกมาทันทีเพราะแบบนี้ฉันก็เลยสรุปว่าพี่ภัทรอาจจะแพ้ท้องแทนฉันนั่นเอง“รู้สึกยังไงบ้าง”“ดีขึ้นแล้ว” พี่ภัทรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะลืมตา “ฝันมานอนเถอะ ไม่ต้องดูแลพี่แล้ว”“ฝันยังไม่ง่วงเลย สงสัยเจ้าตัวเล็กยังไม่อยากนอน”“กวนไม่พักเลยนะเราน่ะ” คนแพ้ท้องแทนเมียบ่นพึมพำอยู่ที่หน้าท้องของฉัน “กวนทั้งพ่อทั้งแม่เลยหรือไงฮึ”“ลูกคงไม่รู้เรื่องที่พี่ภัทรพูดหรอกค่ะ” ได้แต่บอกด้วย
เมียลับท่านประธาน บทที่ 5 ห้ามได้ด้วยเหรอ
บทที่ 5 ห้ามได้ด้วยเหรอบริษัท PT Groupฉันยืนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินเข้าไปในบริษัท ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ลุงยามที่ยืนรักษาการ แล้วเดินไปหาคุณวาเมื่อเห็นเธอยืนรออยู่ตรงที่เดิมที่เคยยืนรอฉันวันนั้น“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีค่ะคุณฝัน” เธอยิ้มให้พร้อมผายมือไปที่ผู้หญิงอีกคน “นี่คุณฟ้าเ
เมียลับท่านประธาน บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง(2)
“โอเค ตอนกลับฝันจะไปรอพี่ภัทรที่หน้าบริษัทแล้วกัน” รีบพูดแทรกเพราะกลัวอีกคนจะทำจริง ๆ “หรือต้องให้ฝันไปรอที่ไหน”“ไม่ต้องรอที่ไหน รอที่โต๊ะทำงานของตัวเองนั่นแหละ”“แล้วพี่ภัทรเป็นถึงท่านประธาน พี่ภัทรเลิกงานกี่โมงเหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย “ได้เลิกพร้อมกันกับพนักงานในบริษัทหรือเปล่า”“เปล่า ก
เมียลับท่านประธาน บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง
บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง“เสร็จแล้วค่ะ” ฉันยื่นเอกสารที่กรอกข้อมูลใหม่ให้คนที่นั่งทำงานอยู่ต่อหน้าพิจารณาอีกครั้ง ซึ่งเขาก็รับไปอ่านเงียบ ๆ แล้วพยักหน้าลง สีหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึกอะไรใด ๆ ออกมา“เดี๋ยวเย็นนี้พี่พาไปซื้อชุดทำงาน” หลังจากที่นั่งเกร็งก็ต้องผ่อนตัวลงเมื่ออีกฝ่ายกลับเข้าสู่โหมดปกติ“ฝ
เมียลับท่านประธาน บทที่ 3 ท่านประธาน(2)
วันต่อมาฉันสูดลมหายใจเข้าปอดหนัก ๆ เมื่อเดินทางมาถึงบริษัทของพี่ภัทรแล้ว ความจริงว่าจะรอสักอาทิตย์หน้าถึงจะมาสมัคร แต่พี่ภัทรบอกว่าตำแหน่งที่ฉันจะเข้าทำงานมันกำลังว่างและจะปิดรับสมัครแล้ว วันนี้จึงต้องมายืนอยู่ตรงนี้นี่แหละ“สวัสดีค่ะ พอดีว่าจะมาสมัครงาน ต้องเดินไปทางไหนเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามลุงยามที่
You May Also Like
เจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว181.4K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.4K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง173.7K viewsพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง93.3K viewsคุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?
Pyne D'zember100 viewsเสน่หาแฟนเก่า
อิแย้ม247 viewsที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู
เหนือ กว่าความคาดหมาย110 viewsCERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก
ศรีอักษรรินทร์41 views
