บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง

บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง

“เสร็จแล้วค่ะ” ฉันยื่นเอกสารที่กรอกข้อมูลใหม่ให้คนที่นั่งทำงานอยู่ต่อหน้าพิจารณาอีกครั้ง ซึ่งเขาก็รับไปอ่านเงียบ ๆ แล้วพยักหน้าลง สีหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึกอะไรใด ๆ ออกมา

“เดี๋ยวเย็นนี้พี่พาไปซื้อชุดทำงาน” หลังจากที่นั่งเกร็งก็ต้องผ่อนตัวลงเมื่ออีกฝ่ายกลับเข้าสู่โหมดปกติ

“ฝันไปซื้อเองก็ได้”

“พี่ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง” ตาคมเหลือบมองฉันก่อนที่จะก้มลงเซ็นเอกสารต่อ “แค่ทำตามไม่ต้องแย้ง”

“ค่ะ”

เผด็จการ!

แน่นอนว่าฉันไม่พูดออกไป ใครจะกล้าฆ่าตัวตายทางอ้อม

“ซื้อของเสร็จจะพาไปหาหมอที่รักษาเรื่องผิวหน้าโดยตรง เอากระปุกยากับยาที่ทานเตรียมมาด้วยล่ะ”

“ค่ะ”

คงเป็นเพราะฉันเอาแต่ตอบว่า ‘ค่ะ’ จึงทำให้คนที่ทำงานอยู่นั้นเงยหน้าขึ้นมอง ตาคมที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบใสจดจ้องเหมือนกำลังพิจารณาอะไรสักอย่าง

“ก็พี่ภัทรบอกว่าไม่ชอบคนขัดคำสั่ง ฝันก็ตอบแค่ค่ะไงคะ” ด้วยความร้อนตัวจึงเอ่ยก่อนที่อีกคนจะพูดออกมา

“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไร”

“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคะ ฝันจะได้กลับ”

“อืม”

“ลาค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่ภัทรพร้อมกับลุกขึ้นยืนเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน

“ถอดแหวนออก?” ขาที่กำลังจะก้าวเดินชะงักค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น ค่อย ๆ หันกลับไปหาพี่ภัทรพร้อมหลุบตามองมือของอีกฝ่าย ซึ่งนิ้วนางข้างซ้ายของเขายังคงมีแหวนแต่งงานติดนิ้วอยู่เลย ต่างจากฉันที่ถอดออกเก็บไว้อย่างดี

“ถอดแหวนออกทำไม”

“ก็ฝันจะมาทำงานที่บริษัทของพี่ภัทร ถ้าคนอื่นเห็นเราใส่แหวนคู่กัน เขาก็รู้สิคะว่าฝันเป็นอะไรกับพี่ภัทร”

“…”

“ถ้าพี่ภัทรอยากให้ฝันใส่แหวน พี่ภัทรก็ถอดออกสิ เดี๋ยวฝันจะใส่เอง” ฉันอธิบายต่อเมื่อเห็นอีกคนเงียบไป “แต่ถ้าให้ใส่ทั้งคู่ ฝันไม่ใส่นะ”

“สักวันก็ต้องมีคนรู้อยู่ดีว่าฝันเป็นเมียพี่”

“สักวันแต่ต้องไม่ใช่วันนี้ ฝันยังไม่พร้อม”

“อะไรคือไม่พร้อม?”

“พี่ภัทรก็เห็นว่าหน้าฝันเป็นยังไง อยากให้คนอื่นนินทาเหรอคะว่าได้เมียหน้าแบบนี้ รอให้หน้าดีขึ้นค่อยว่ากันอีกทีนะ”

“…”

“…”

“กลับบ้านไป” ราวกับว่าไม่มีคำใดจะพูดกับฉันจึงโบกมือไล่แล้วก้มหน้าลงทำงานเหมือนเดิม ฉันก็เลยรีบเก็บของแล้วเดินออกจากห้องเพราะกลัวพี่ภัทรจะซักเรื่องแหวนอีก

“ภัทรมาทำงานหรือยัง” เสียงหนึ่งดังกังวานอยู่ไม่ไกลทำให้ฉันเหลือบตามอง “ภัทรกลับมาแล้วใช่ไหม”

“ท่านประธานสั่งไว้ว่าห้ามใครเข้ารบกวนค่ะ” คุณวาเอ่ยกับผู้หญิงคนดังกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ซึ่งผู้หญิงที่ฉันเห็นในตอนนี้อยากจะบอกว่าเธอเป็นคนที่สวยมาก ไม่ว่าจะหน้าตา หุ่น สีผิว หรือแม้กระทั่งชุดที่ใส่ เป็นอะไรที่ลงตัวสุด ๆ

“ฉันจะเข้าไปหาภัทร”

“คุณแอนค่ะ!”

ฉันรีบหลบเมื่อเห็นทั้งสองร่างเดินตรงมาทางนี้ คุณแอนที่ว่าปรายตามองฉันเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องทำงานของพี่ภัทร โดยที่มีคุณวาเดินตามไม่ห่าง พร้อมเสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน

“คุณแอนก็หน้าด้านเนอะแก ขนาดท่านประธานไล่แล้วไล่อีกก็ไม่ยอมจบ”

“นางคงรักท่านประธานมาก”

“แต่แกเห็นแหวนที่นิ้วของท่านประธานยัง” คำว่าแหวนทำให้ฉันที่กำลังยืนเนียนแอบฟังสะดุ้งแทบจะทันที “นิ้วนางข้างซ้ายเลยนะแก”

“จริงเหรอ แกดูผิดข้างหรือเปล่า”

“บ้า ใครจะตาเซ่อตาถั่วขนาดนั้น ฉันเห็นเต็มสองตาเลยว่านิ้วนางข้างซ้าย”

“งั้นที่ท่านประธานหายหน้าหายตาไปหลายวันเพราะไปแต่งงานมาเหรอ”

ยิ่งฟังก็ยิ่งขนลุกหนักขึ้นทุกที ฉันก้มลงมองนิ้วตัวเองก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเมื่อคิดว่าดีแล้วที่วันนี้ไม่ได้ใส่แหวนวงนั้น ขนาดพี่ภัทรโผล่หน้ามาทำงานวันแรกหลังจากที่หายไปหลายวัน ยังโดนจ้องนินทาขนาดนี้

แล้วถ้าพวกเธอรู้ว่าใครเป็น ‘เมีย’ ของท่านประธาน จะไม่โดนสาวยันตับไตไส้พุงเลยเหรอ

ฉะนั้นเรื่องนี้ต้องเก็บไว้เป็นความลับให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้!

เรื่องเมื่อช่วงเช้าฉันไม่ได้เล่าให้พี่ภัทรฟังว่าเห็นและเจออะไรมาบ้าง ซึ่งคนที่กำลังเดินข้างกายก็ไม่ได้มีสีหน้าและท่าทางเปลี่ยนไปจากเดิมสักเท่าไหร่ ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่มีผู้หญิงวิ่งเข้าไปหาถึงห้องทำงาน ไม่ได้อธิบายว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร และเป็นอะไรกับพี่ภัทรในตอนนี้

แต่ไม่อธิบายก็ไม่แปลก เพราะเมื่อเช้าพี่ภัทรคงไม่รู้ว่าฉันเห็นเหตุการณ์ที่ว่า อีกอย่างเราสองคนก็แต่งงานกันแบบงง ๆ ไม่ได้มีความรักใคร่อะไรเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่อธิบายมันก็คงถูกต้องแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณภัทร” พนักงานที่ยืนอยู่หน้าช็อปเสื้อผ้าแบรนด์ดังเอ่ยสวัสดีพี่ภัทรก่อนที่จะหันมายิ้มให้ฉัน “วันนี้มาตัดชุดเอง หรือตัดให้ใครคะ”

“ไม่ถึงกับตัดหรอก แค่อยากได้ชุดใส่ทำงานให้เธอ” พี่ภัทรพยักพเยิดหน้ามาที่ฉัน “ช่วยที”

“เชิญเข้าข้างในเลยค่ะ” เธอผายมือเข้าข้างในช็อปพร้อมเดินนำหน้า พี่ภัทรเลยพาฉันเดินตามเข้าไป

“อยากได้ชุดไหนก็เลือกเอา”

“พี่ภัทรจะจ่ายให้ฝันเหรอ”

“อืม” เขาพยักหน้ารับ “เดี๋ยวไปหักในเงินเดือนส่วนต่างทีหลัง”

ฉันกลอกตาใส่พี่ภัทรทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น ซึ่งเขาก็ยังทำหน้าเดิม ๆ แล้วดันหลังฉันให้เดินไปหาพนักงานคนดังกล่าว

“คุณลูกค้าจำไซซ์ชุดที่ตัวเองใส่ได้ไหมคะ”

“ไซซ์เอ็มต้น ๆ ค่ะ”

เธอทำหน้าแปลกใจแทบจะทันที “ไม่น่าเชื่อเลยค่ะ มองเผิน ๆ นึกว่าไซซ์เอส”

“อยากไซซ์เอสเหมือนกันค่ะ”

“หุ่นดีมากเลยค่ะ หุ่นแบบนี้เป็นนางแบบได้สบาย ๆ เลย” ฉันยิ้มรับเพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ พลันหางตาดันเหลือบเห็นพี่ภัทรที่กำลังนั่งมองมาทางนี้ มากกว่านั้นยังใช้สี่ตามองมาที่ฉันอย่างประเมินอีกต่างหาก

อย่าบอกนะว่าประเมินหุ่นฉันแล้วเอาไปคิดมิดีมิร้ายน่ะ

และเหมือนพี่ภัทรจะรู้ว่าฉันกำลังยืนจ้องเขาอยู่ในขณะนี้ คนที่ประเมินกันอยู่นั้นละสายตาขึ้นมองสบตา ฉันจึงถามเขาไปตามสายตาประมาณว่า ‘มองทำไม’ ซึ่งก็ได้เพียงแค่รอยยิ้มที่มุมปากกลับมาเท่านั้น

กวนประสาท!

มองแล้วยิ้มแบบนี้ต้องคิดไม่ดีกับฉันอยู่แน่ ๆ ฉันก็ไม่ได้อยากมโนเพ้อพกไปเองหรอก แต่สายตาของพี่ภัทรมันฟ้องว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ

ฉันใช้เวลาเลือกชุดทำงานสักพักก็เดินเข้าไปหาพี่ภัทรที่ยืนทำหน้าหล่ออยู่หน้าช็อป พร้อมส่งมอบบัตรเครดิตคืนให้เจ้าของมัน

“เงินค่าชุดพี่ภัทรทยอยหักได้ไหม”

“ทยอยหัก?” เขาถามพลางดึงถุงกระดาษใบหรูที่อยู่ในมือของฉันไปถือไว้ “ทำไมถึงหักทีเดียวไม่ได้”

“เงินเดือนฝันที่ร้องขอสามหมื่นก็จริง แต่ค่าชุดก็ปาไปแล้วสองหมื่นห้า” แสร้งมองอีกฝ่ายตาปริบ ๆ “เหลือแค่ห้าพันฝันคงใช้ไม่ถึงเดือนหรอก”

ที่จริงก็พอมีเงินติดบัญชีอยู่บ้าง เพราะตอนที่อยู่กับคุณย่า ท่านก็พาฉันออกงานทำนั่นนี่สารพัด แต่ก็ไม่อยากหยิบจับเงินส่วนนั้นมาใช้ อยากเก็บไว้ตอนมีปัญหามากกว่า

“ไม่พอก็มาขอ”

“งั้นฝันขอให้พี่ภัทรจ่ายค่าชุดให้เลยได้ไหมคะ พี่ภัทรจะได้ไม่ต้องหักเงินเดือนฝัน”

“ค่าชุดต้องทำงานจ่ายเอง” คนข้างกายเอ่ยพูดนิ่ง ๆ ตามสไตล์ “จ่ายเองจะได้รู้ว่าเงินมันหายาก จะได้อดทนทำงาน”

“ถึงพี่ภัทรจ่ายให้ ฝันก็อดทนทำงานอยู่ดี”

“ถ้าทำงานเดือนแรกแล้วอยู่ได้ พี่จะคืนเงินให้”

“…”

ฉันไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไปเพราะรู้ดีว่าถ้ามันคือความต้องการของพี่ภัทร จะพูดขัดหรือขอร้องอ้อนวอนยังไงก็คงจะไม่เป็นผล ฉะนั้นยอมรับและทำตามจะดีกว่า

“แล้วฝันต้องทำงานวันไหน หรือว่าคุณวาจะแจ้งบอกอีกที”

“เดี๋ยวคุณวาโทรหา”

“ฝันขอไปทำงานเองนะ” แน่นอนว่าคำพูดของฉันสามารถเรียกสายตาของคนข้างกายได้ “ถ้าฝันติดรถไปกับพี่ภัทร พนักงานคนอื่นก็เห็นหมดน่ะสิว่าเรามาด้วยกัน”

“งั้นก็ไปเอง” พี่ภัทรพยักหน้ารับแล้วพูดต่อ “แต่ตอนกลับ กลับกับพี่”

“ทำไม…”

“หรือจะทั้งไปและกลับ?” ตาคมจ้องฉันนิ่ง “พี่บอกแล้วว่าไม่ชอบคนขัดคำสั่ง”