Semua Bab เมียลับท่านประธาน: Bab 1 - Bab 10

หลายเดือนต่อมาเพราะเหตุการณ์ในวันนั้น ทำให้ฉันมานั่งตัวลีบในห้องที่ไม่คุ้นเคยในวันนี้ และเป็นการนั่งตัวลีบชนิดที่ว่าไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเลยด้วยซ้ำ หายใจแรงยังไม่กล้าทำเลย‘คืนวันเข้าหอ’ใช่… วันนี้คือวันแต่งงานของฉันกับ ‘พี่ภัทร’ เจ้าบ่าวที่ได้มาอย่างงง ๆ เขาเป็นใคร นิสัยยังไง หรือรายละเอียดอื่น ๆ ไม่สามารถรับรู้ได้เลยหลังจากวันนั้นที่พี่ภัทรรับว่าจะเป็นเจ้าบ่าวของฉัน ยอมรับว่าตกใจอยู่เหมือนกันที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้น ตอนแรกฉันคัดค้านไปแล้ว แต่เป็นคุณย่าเองที่ยอมรับเงื่อนไขนี้เงื่อนไขเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าว จากพี่ก้องมาเป็นพี่ภัทรฉันไม่แปลกใจที่พี่ก้องไม่อยากแต่งงานกับฉัน และไม่โกรธที่อีกฝ่ายคิดและพูดแบบนั้น ดีใจซะอีกที่เขายอมพูดอะไรออกมามากมายหลายอย่าง มันทำให้ฉันตาสว่าง ผู้ชายที่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษในคราแรก วันนี้ได้รู้แล้วว่าไม่ใช่อย่างที่เห็น มันเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้นสติสตังของฉันถูกดึงกลับคืนมาเมื่อเห็น ‘สามี’ ป้ายแดงเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นัก ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอนแน่นสวยเปลือยช่วงบนให้เห็น ส่วนช่วงล่างยังดีที่มีกางเกงนอนผ้าบางติดกาย“รอ

ขอสืบสาวเล่าความก่อนว่าฉันเป็นใครมาจากไหน ก็อย่างที่รู้กันว่าฉันเป็นหลานของคุณหญิงจันทร์วาด เศรษฐีเก่าแก่ที่มีที่ดินเป็นพันไร่ ใช่ว่าฉันเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่ แต่พ่อแม่ของฉันต่างแตกกระเจิงไปคนละทิศละทางความมักมากของพ่อและความเห็นแก่ตัวของแม่ทำให้ฉันเกิดมาเป็นคนจนถึงทุกวันนี้ พ่อมีเมียอยู่แล้วแต่ยังเที่ยวกินเที่ยวเล่นจนได้พบเจอกับแม่ของฉัน และทั้งคู่ก็ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน มันเหมือนเป็นวันไนท์สแตนด์ทั่วไป แต่มันดันผิดพลาดคือแม่ฉันเกิดท้องขึ้นมาแม่อุ้มท้องมาหาพ่อที่บ้าน และประกาศว่าหากพ่อไม่รับลูกที่อยู่ในท้องไปเลี้ยงดู แม่จะแฉให้หมดว่าพ่อทำอะไรไว้ มากกว่านั้นยังเรียกร้องเงินจำนวนนึงเพื่อเอาไปตั้งตัว แลกกับการที่จะไม่มายุ่งเกี่ยวกับฉันอีกด้วยความที่ย่าสงสารฉันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวจึงตกลงรับคำ แต่ต้องรอให้แม่คลอดและทำการตรวจดีเอ็นเอ ถ้าเด็กในท้องมีเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ก็จะทำตามข้อตกลงทุกอย่างและแน่นอนว่ามันเป็นอย่างนั้น ฉันเป็นลูกของพ่อจริง ๆย่าไม่ได้เล่าต่อว่าเรื่องมันเป็นยังไง ไม่ได้เล่าว่าพ่อมีปัญหากับน้าบุตรหรือเปล่า แต่เท่าที่สังเกตดูอาการของน้าบุตรกับพี่ตรี เท่านี้ก็รู้แล้ว

วันต่อมาฉันสูดลมหายใจเข้าปอดหนัก ๆ เมื่อเดินทางมาถึงบริษัทของพี่ภัทรแล้ว ความจริงว่าจะรอสักอาทิตย์หน้าถึงจะมาสมัคร แต่พี่ภัทรบอกว่าตำแหน่งที่ฉันจะเข้าทำงานมันกำลังว่างและจะปิดรับสมัครแล้ว วันนี้จึงต้องมายืนอยู่ตรงนี้นี่แหละ“สวัสดีค่ะ พอดีว่าจะมาสมัครงาน ต้องเดินไปทางไหนเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามลุงยามที่ยืนรักษาการอยู่หน้าตึก“เดินเข้าไปทางนั้นเลยหนู สอบถามกับพี่ผู้หญิงคนนั้นได้เลย” ลุงยามชี้นิ้วเข้าไปในตึกที่มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนทำอะไรสักอย่างอยู่ในนั้น“ขอบคุณมากค่ะ” ยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนที่จะเดินไปตามที่ลุงยามบอก “สวัสดีค่ะ สอบถามหน่อยได้ไหมคะว่าจะสมัครงานได้ที่ไหน”“คุณฝันใช่ไหมคะ” ผู้หญิงคนดังกล่าวมองฉันอย่างพิจารณา ส่วนฉันได้แต่พยักหน้ารับเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อฉันได้ไง“ใช่ค่ะ”“เชิญนั่งค่ะ” เธอผายมือไปที่ชุดโซฟาที่น่าจะเป็นพื้นที่รับแขกของบริษัท “ท่านประธานบอกวาไว้ว่าวันนี้คุณฝันจะเข้ามาสมัครงาน วาเตรียมเอกสารไว้รอแล้วค่ะ”“ท่านประธานเหรอคะ?”“ใช่ค่ะ ท่านประธานสั่งไว้ว่าให้วาดูแลคุณฝัน” เธอยิ้มบางเบา “ฉันชื่อวานะคะ เป็นผู้ช่วยของท่านประธานค่ะ”ไหนว่าไม่ใช้เส้นสายช่วยไง ทำไ

“โอเค ตอนกลับฝันจะไปรอพี่ภัทรที่หน้าบริษัทแล้วกัน” รีบพูดแทรกเพราะกลัวอีกคนจะทำจริง ๆ “หรือต้องให้ฝันไปรอที่ไหน”“ไม่ต้องรอที่ไหน รอที่โต๊ะทำงานของตัวเองนั่นแหละ”“แล้วพี่ภัทรเป็นถึงท่านประธาน พี่ภัทรเลิกงานกี่โมงเหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย “ได้เลิกพร้อมกันกับพนักงานในบริษัทหรือเปล่า”“เปล่า กลับดึกกว่านิดหน่อย” พี่ภัทรว่าเป็นจังหวะที่เราเดินมาถึงรถพอดี ฉันจึงเก็บคำถามที่มีภายในใจไว้ค่อยถามต่อในรถและเมื่อเข้ามานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถแล้ว จึงเปิดปากถามต่อ “แล้วถ้าพี่ภัทรกลับดึก ฝันต้องอยู่รอพี่ภัทรเหรอ”คำถามของฉันเหมือนจะทำให้พี่ภัทรชะงักไป หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ครู่เดียวก็คลายออก“ถ้าวันไหนพี่กลับดึก เดี๋ยวให้ลุงติมาส่ง”“ค่ะ”“มีคำถามอะไรอีกไหม?”“ไม่มีค่ะ”ทั้งห้องโดยสารของรถเงียบไปหลังจากที่ฉันพูดจบ และฉันไม่คิดที่จะถามต่อเพราะเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว หากถามเยอะกว่านี้เกรงว่าอีกฝ่ายจะรำคาญซะก่อนพี่ภัทรใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่อยู่ภายในตัวเมืองจังหวัดภูเก็ต ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดเล่นเรื่องที่พาฉันมาหาหมอเฉพาะทางเรื่องผิวหนัง แต่ตอนนี้ต้องคิ

“แล้วเห็นพี่รังเกียจฝันหรือเปล่า”“…”“อะไรที่พี่ไม่ชอบพี่จะไม่ทำ” พี่ภัทรเอ่ยว่าเท่านั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยที่ไม่ลืมดึงฉันให้ลุกขึ้นยืนตามด้วย “ไปกินข้าว”“เดี๋ยวมีคนเห็น”“ไม่มีใครอยู่ในบริษัทแล้ว”“แต่…”“ไม่มีแต่ ลุกขึ้น” ทั้งน้ำเสียงและสายตาทำให้ฉันไม่อาจปฏิเสธได้ รีบลุกขึ้นยืนในขณะที่มือกำลังเก็บของเข้ากระเป๋าฉันเดินตามแรงจับจูงของ ‘ท่านประธาน’ ด้วยใจที่เต้นตุบตับไม่เป็นส่ำ ทั้งตื่นเต้นและกลัวว่าใครจะมาเห็นการกระทำที่สนิทสนมของเราสองคน เชื่อไหมว่ามือหนาที่จับให้ฉันลุกขึ้นยืนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนนี้ยังไม่ปล่อยมือออกจากมือฉันเลย แถมยังสอดประสานนิ้วเข้ามาอีกต่างหาก“ท่านประธานจะให้วาสั่งอาหารมาเพิ่มไหมคะ” คุณวาที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานของพี่ภัทรเอ่ยถามเมื่อเห็นเราสองคนโผล่เข้ามา สีหน้าและท่าทางของเธอยังคงนิ่งสนิท ไม่ได้แสดงออกมาว่ากำลังตกใจกับการกระทำที่สนิทสนมของเราเลยสักนิดแสดงว่าเรื่องนี้คุณวาคงรู้อยู่แล้ว เผลอ ๆ พี่ฟ้าก็อาจจะรู้เรื่องของฉันกับพี่ภัทรเหมือนกัน“ไม่ต้องหรอก ไปพักเถอะ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง”“ค่ะ”“พี่ภัทร” คล้อยหลังคุณวาฉันก็หันไปหาพี่ภัทรด้วยสีหน้าตื่