EP.25 ตัดขาด

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บรรยากาศทั้งห้องต่างอบอวลไปด้วยความอบอุ่น

เจนนินทร์และเอเดนเผลอหลับไปด้วยกันบนโซฟา หลังจากที่เมื่อคืนดูหนังด้วยกันจนเกือบเช้าเนื่องจากเจนนินทร์นอนไม่หลับ เพราะปวดท้องประจำเดือนหนักมาก

เอเดนลืมตาตื่นขึ้นก่อนแม้จะนอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม สิ่งแรกที่เจอเมื่อยามลืมตาตื่นนั้นยังคงเป็นภรรยาสาว ที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างๆ ไร้ท่าทีจะรู้สึกตัวตื่น

เอเดนเฝ้ามองใบหน้าสวยด้วยความรักใคร่ของเธออยู่เช่นนั้น ก่อนจะกดริมฝีปากจูบขมับบางอย่างอ่อนโยน และค่อยๆ ดันตัว ลุกขึ้นจากโซฟา หลังจากจัดท่าห่มผ้าให้เจนนินทร์ได้นอนในท่าที่สบาย เดินมุ่งหน้าเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการตนเอง

วันนี้เป็นวันแรกที่เอเดนเลือกที่จะเข้าครัวทำหน้าที่สามี รังสรรค์มื้อเช้าไว้รอภรรยาสาวตื่นขึ้นมาทาน

ด้านบิดามารดาอย่างเฌอลิณณ์และอีธานที่ตื่นก่อนหน้า ได้แต่จิบกาแฟมองลูกชายด้วยความงุนงงอย่างไม่คิดอยากจะเชื่อสายตา

“คลั่งรักเมียเวอร์” เฌอลิณณ์เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางขนลุกคนพอง

“เราไปกันเถอะปล่อยให้ลูกอยู่กับเมียมันไป” โดยอีธานไม่ลืมตะโกนบอกลูกชายที่อยู่ในครัว ว่าเย็นนี้มีนัดทานมื้อเย็นร่วมกัน เพราะโอลิเวียและสามีก็จะเดินทางมาร่วม มื้อค่ำในวันนี้ด้วย

เอเดนที่อยู่ในครัวยังคงเดินหน้าตั้งใจเตรียม แพนเค้กและไข่ดาวเป็นอาหารเช้าให้เจนนินทร์ พร้อมกับโกโก้อุ่นอีก 1 แก้ว ทันทีที่เอเดนที่ทำอาหารเสร็จได้ไม่นาน ก็มีร่างเล็กที่มานั่งรอทานบนโต๊ะอาหารด้วยสีหน้างัวเงีย

“นายหญิงรับปาโก๋เพิ่มไหมครับ” แน่นอนคนมีความผิดอย่างนที ไม่ลืมตื่นเช้ามาเอาใจเจ้านายสาวตนเอง

“ขอบคุณค่ะแต่ยังไม่หายโกรธนะ ถ้าเจนไม่ได้กินปลากะพงทอดน้ำปลาร้านประจำ”

“ผมจะรีบจัดการหันเลยครับพรุ่งนี้”

“รีบทานนะวันนี้เฮียจะพาออกไปข้างนอก” เลือกที่จะยังไม่บอกเธอว่าวันนี้เขามีนัดกับใคร เพราะเอเดนก็ไม่ได้ต้องการที่จะให้เธอเจอกับคนพวกนั้นอยู่แล้ว

“หนูขี้เกียจจังแต่ก็ไปได้ค่ะ” เอ่ยตอบสามีก่อนจะก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าเงียบๆ

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสองแยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัว ความโชคดีที่เจนนินทร์ทานยาแก้ปวดดักไว้ ทำให้วันนี้อาการปวดท้องหน่วงๆ ของเธอทุเลาลงมาก

2 ชั่วโมงต่อมา...

ภายในห้องอาหารหรู บรรยากาศปกคลุมไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย โดยเฉพาะมาเฟียหนุ่ม พี่กำลังจับจ้องมอง 3 คนพ่อแม่ลูก ด้วยแววตายากเกินจะคาดเดา

" นัดผมออกมาทานข้าววันนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ ปกติผมไม่ได้คุยกับลูกค้าเองนะ " เพราะที่เอเดนนัดรับวันนี้ก็เพื่อที่จะต้องการรู้ว่าทั้งสามมีจุดประสงค์อะไร ถึงได้คะยั้นคะยอให้จีโน่รับนัดพวกเขากันนัก

" ผมอยากทำความรู้จักคุณมากกว่านี้ อย่างน้อยก็ในฐานะว่าที่ลูกเขย " เจ้าสัววิรัตน์เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสบาย แม้ยังคงความวางมาดเอาไว้ เพราะคิดว่าตัวเองอายุเยอะกว่า แต่เอเดนกลับหาได้สนใจ ยังคงตวัดสายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่งดังเดิม ไม่ได้สะทกสะท้านกับอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ เพราะวันนี้จะเป็นวันแรกและวันสุดท้ายที่จะคุยกันอีก

" ว่าที่ลูกเขย? อย่างนั้นเหรอครับ” เอเดนเลิกคิ้วถาม ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือบิดาของเจนนินทร์ภรรยาของตนเอง แต่แค่แปลกใจ คนที่ไม่เคยคิดจะสนใจไยดีลูกสาว ถึงได้มาทวงสถานะว่าที่พ่อตากับเขาอย่างหน้าด้านๆ

" คนอย่างคุณคงไม่จดทะเบียนสมรส ทั้งที่ยังไม่ได้สืบประวัติของใคร และคุณก็คงจะรู้ว่าเด็กนั่นไม่มีหัวนอนปลายเท้า " หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้น อย่างไม่คิดจะอ้อมค้อม

"แล้วยังไงครับ ในเมื่อผมก็ไม่ได้คิดจะสนใจกำพืดของเมียผมเลยสักนิด ผมรักที่เธอเป็นเธอ แล้วมันจะมีปัญหาตรงไหน "

" เรามีข้อเสนอ หย่ากับเด็กนั่นแล้วแต่งงานกับหนูแอลลี่ลูกสาวของเรา แอลลี่เพียบพร้อมทุกอย่างจะไม่ทำให้คุณผิดหวังทั้งฐานะและชาติตระกูล " แอนนี่เลยย้ำโน้มน้าวความสนใจของมาเฟียหนุ่ม ให้หันมาหาลูกของตัวเอง

" ผมไม่สนครับ " เอเดนฉีกยิ้มอ่อน แต่คนที่มองกับเห็นว่ามันคือรอยยิ้มเย้ยหยันชัดๆ

เอเดนไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เบื้องลึกเบื้องหลังของเจนนินทร์เลยสักนิด ทั้งที่เธอเป็นแค่ลูกเมียน้อยก้นครัว

เพราะเบื้องลึกเบื้องหลังของเอเดน มันยิ่งกว่าเจนนินทร์หลายร้อยเท่าเสียอีก เอเดนแค่ได้รับโอกาสจากครอบครัวบุญธรรม ทำให้เขากลายเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่จนถึงทุกวันนี้ แน่นอนว่าเขาไม่เคยลืม จุดเริ่มต้นของตัวเองแต่เรื่องนั้นมันก็ไม่จำเป็นที่ต้องย้อนกลับไปพูดถึงเช่นกัน

“มีเมียเป็นลูกเมียน้อยเลยนะ”

" มีเรื่องจะคุยกับผมแค่นี้ใช่ไหมครับ " เพราะสำหรับเอเดนมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไร้สาระมาก ลูกเมียน้อยแล้วมันเป็นความผิดของเจนนินทร์ที่ไหน ทำไมถึงไม่โทษผู้ชายที่เป็นผัวตัวเองบ้าง เพราะต้นเหตุทั้งหมดมันเกิดจากคนคนเดียว

" คุณเอเดนแต่งงานกับฉันเถอะนะคะ " แอลลี่ที่เงียบอยู่นาน เอ่ยขอร้องเพื่อขอความเห็นใจ เธอจะเสียหน้ากับเอเดนยังไงก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่กับลูกเมียน้อยอย่างอีเจนนินทร์ เธอจะแพ้มันไม่ได้

" ลองฟังข้อเสนอของเราก่อนเถอะนะคะ เรายินดีที่จะผูกพันธมิตร ทางธุรกิจกับคุณเอเดน" แอนนี่เอ่ยโน้มน้าวช่วยลูกสาวอีกแรงอย่างไม่ยอมแพ้

" ผมไม่สนใจครับ เชิญพวกคุณกลับไปได้แล้ว " เอเดน เอ่ยปากไล่อย่างไม่คิดจะรักษาหน้าตา

" งั้นคุณก็ควรเอาสินสอดมากองตรงหน้าพวกเรา อย่างน้อยพวกเราก็คือคนที่ชุบเลี้ยงอีเจนมันมาตั้งแต่เด็ก คุณคงไม่ชุบมือเปิบดึงไปเป็นเมีย โดยไม่คิดจะเสีย ค่าข้าวค่าน้ำที่พวกเราเคยเลี้ยงดูมัน "

" งั้นก็เรียกมาสิครับ แล้วผมจะพิจารณาอีกทีว่าควรให้อยู่ที่เท่าไหร่ จากข้อมูลที่ผมสืบดู รับรู้มา คุณก็ไม่ได้เลี้ยงดูเมียผมมาอย่างดีเลยด้วย ซ้ำยังเกือบตายตั้งหลายครั้ง เพราะถูกลูกสาวพวกคุณกลั่นแกล้ง"

" มันจะตายก็ไม่ผิด จริงๆ มันไม่สมควรเกิดมาเลยด้วยซ้ำ" แอนนี่แย้งเสียงเขียวเริ่มไม่สบอารมณ์ ตาต่ำที่สุดเธอว่าให้ไฮโซหนุ่มตรงหน้าในใจ

" ครับในเมื่อชีวิตเมียผมมันไม่มีค่ามีราคาขนาดนั้น การที่พวกคุณจะเอาเธอมาขาย ห้าบาทสิบบาทก็คงรับได้ใช่ไหมครับ ถ้าผมจะให้พวกคุณแค่นั้น เพราะเหมือนพวกคุณประเมินราคาเมียผมติดลบเลยด้วยซ้ำ "

" อย่ามาหัวหมอนักเลยคุณ รวยจริงมีปัญญาจ่ายก็จ่ายมาเถอะ " เจ้าสัววิรัตน์แย้

" แต่หนูไม่ต้องการให้มันเป็นภรรยาคุณเอเดนต่อ" แอลลี่เอ่ยต่อว่าพ่อแม่ด้วยน้ำเสียงขัดใจ เธอจะต้องไม่แพ้  แอลลี่เริ่มจะควบคุมสติตัวเองไม่ได้  ร่างกายจิกเกร็งไปทุกส่วน ลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าเอเดน  

“ถ้าพี่แอลอยากได้สามีน้องขนาดนั้น ก็ลองมาคุกเข่าขอเจนดีๆ ดูสิ” เจนนินทร์เดินมายืนเคียงข้าเก้าอี้ที่สามีกำลังนั่ง

“กรี๊ด..............” แอลลี่กรีดร้องออกมาราวกับคนสติแตก พฤติกรรมของแอลลี่ไม่ต่างไปจากคนที่กำลังป่วยทางจิต แต่แปลกที่คนเป็นพ่อแม่กับไม่คิดจะใส่ใจพาเธอไปรักษาบ้าง ซ้ำยังเลี้ยงมาแบบผิดๆ อีกด้วย

เจนนินทร์ได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความสะใจ เธอเกือบจมน้ำตาย เกือบถูกข่มขืนนับครั้งไม่ถ้วน แอลลี่หัวรุนแรงมาก กรรมที่เธอได้รับแค่นี้มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ

เอเดนลุกจากเก้าอี้มายืนเคียงข้างภรรยา มองแอลลี่ที่กรีดร้องลั่นห้องอาหาร คล้ายกับคนสติหลุด พร้อมกับทุบตีตัวเองเมื่อไม่ได้ดังใจ

“เพราะแกที่ทำให้ลูกฉันเป็นแบบนี้ ไสหัวไปไสหัวออกไปให้หมด” แอนนี่รีบปรี่มาโอบกอดลูกสาวตนเอง ด้านเจ้าสัววิรัตน์ได้แต่นั่งมองลูกสาวคนโตด้วยแววตาเรียบนิ่ง ราวกับไม่คิดจะใส่ใจ

"ครับ " เอเดนปิดจบสนทนาพร้อมกับเดินจูงมือภรรยาสาว ออกจากห้องอาหารในทันที

“ลืมมันไปให้หมดนะ แล้วมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน” กระชับมือแน่นส่งผ่านทุกความรู้สึกให้เจนนินทร์ได้รับรู้ ซึ่งเจนนินทร์ก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอเลยจุดที่เสียใจกับครอบครัวนี้มาตั้งแต่แม่เธอเสียแล้ว หากเป็นไปได้ขอให้ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾