EP.26 ค่ำคืนอันแสนพิเศษ

เย็นวันเดียวกันหลังจากพาเจนนินทร์กลับไปพักที่บ้าน หลังจากเจอเรื่องหน้าปวดหัวมา เอเดนก็พาเมียรักมายังร้านอาหารที่นัดกับครอบครัวเอาไว้

บรรยากาศภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีทองและครีม สร้างความรู้สึกอบอุ่นและโรแมนติกในคราเดียวกัน และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เจนนินทร์ได้มีโอกาสร่วมทานข้าวกับครอบครัวสามีตนเอง

แม้แต่โอลิเวียน้องสาวของเอเดนและสามีอย่างเลวิสที่อยู่ต่างจังหวัดยังเดินทาง มาร่วมมื้ออาหารที่สุดแสนสำคัญมื้อนี้ด้วย

“ลิเวียตกใจมากเลยตอนมามี้บอกว่าพี่เอเดนซุกเมีย” อดีตนางแบบสาวยิ้มขำให้คนพี่

เพียงเพราะมารดาจับผิดสังเกตพี่ชายได้ ตั้งแต่วันที่พี่ชายเดินทางไปเชียงใหม่ ทำให้ผู้เป็นมารดาสืบจนรู้ และแอบไปทำความรู้จักลับๆ กับเจนนินทร์ถึงบริษัทที่อีกฝ่ายฝึกงาน

แม้แต่บอดีการ์ดอย่างนทีและองศายังไม่สามารถรับรู้ ไม่แปลกที่ทั้งสองจะดูสนิทสนมกันมากเมื่อเจอกัน

“แล้วการที่พี่มีเมียมันน่าแปลกตรงไหน” แย้งน้องสาวเสียงเรียบ เขาก็ผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกับทุกๆ คน มีเลือดเนื้อมีความรู้สึก

“ไม่ใช่แค่น้องหรอกมี้กับแด๊ดก็ด้วย เราน่ะหวงความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าอะไร ยิ่งยอมไปจดทะเบียนสมรสกับหนูเจนง่ายๆ ยิ่งไม่อยากจะเชื่อ”

“แปลกตรงไหนความชอบความอยากได้ ผมยังยอมยกกาสิโนที่ลาสเวกัสให้คุณเลยตอนนั้น”

“หลงหอยจากรุ่นสู่รุ่นจริงๆ ” เป็นเลวิสที่เอ่ยขึ้นลอย ๆ

“มึงน้อยกว่ากูที่ไหนไอ้เวร” อีธานถลึงตาใส่ลูกคนคนเปรตของตนเอง ด้วยความหมั่นไส้ ไอ้ผู้ชายที่นั่งหัวโด่กันอยู่ตรงนี้มีใครแม่งไม่หลงเมียตัวเองบ้าง

ด้านเจนนินทร์ได้แต่นั่งทานอาหารอมยิ้มมองคนนั้นคุยกันที คนนี้คุยกันที มีบ้างเอ่ยปากโต้ตอบเมื่อมีคนถามเธอ

“พี่ลิเวียท้องกี่เดือนแล้วค่ะ” เจนนินทร์มองอดีตนางแบบดัง ทั้งที่อีกฝ่ายใส่ชุดรัดรูป ยังไม่เห็นหน้าท้องเลยสักนิด

“จะเข้าเดือนที่ 3 แล้วค่ะน้องเจน พี่ถึงได้เร่งแต่งงานเดือนหน้าไง เราอย่าลืมไปงานแต่งพี่นะคะ”

“ค่ะเจนจะไปกับเฮีย”

“แล้วน้องเจนพร้อมจะแต่งงานหรือยังจ้ะ ถึงจะจดทะเบียนสมรสกันแล้ว แต่ยังไม่ได้จัดงานนี่”

ไม่ทันที่เจนนินทร์จะได้ตอบอะไร แสงไฟของห้องอาหารขนาดใหญ่ ก็เริ่มสลัวขึ้นเรื่อยๆ ในระหว่างที่กำลังทานอาหาร เจนนินทร์สังเกตเห็นว่าเอเดนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะๆ จนเธออดที่จะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงออกมาไม่ได้

" เฮียเป็นอะไรหรือเปล่าคะ "

เอเดนหันกลับมาส่งยิ้มให้เจนนินทร์ รอยยิ้มของเขามันเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น จนคนที่มองอยู่อย่างเจนนินทร์ถึงกับอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ

"เปล่าหรอกเฮียแค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะ "

คำตอบของเอเดนทำเอาทุกคนบนโต๊ะอาหาร เอาใจลุ้นไปด้วยตนตัวโก่ง หวังว่าแผนที่วางไว้ในเวลาอันน้อยนิดไม่ถึง 30 นาที คงไม่ล้มอย่างไม่เป็นท่า

" คิดถึงอะไรอยู่เหรอคะ " เจนนินทร์ซักไซ้อย่างไม่ยอมเพราะเป็นห่วง ยิ่งทำเอาเอเดนลนลานยิ่งกว่าเดิม

มาเฟียหนุ่มกล้าพูดได้เต็มปาก ว่าโดนปืนจ่อข้างขมับ ยังไม่สามารถเรียกเหงื่อซึมออกจากมือได้เท่ากับกำแหวน และกำลังเตรียมคำพูดมาขอเมียแต่งงาน

" คะ คิดถึงอนาคตของเรา " เอเดนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ปนสั่นไหวท้ายประโยค " เฮียอยากสร้างครอบครัวกับตัวเล็ก อยากมีลูกๆ ที่น่ารักกับตัวเล็ก "

พรึ่บ!

เอเดนลุกออกจากเก้าอี้ คุกเข่าลงตรงหน้าเจนนินทร์หญิงสาวคนรักของเขา จับมือทั้งสองของเธอเอาไว้แน่น ท่าทางที่ไม่เป็นตัวเอง เรียกความเอ็นดูจากสายตาทุกคู่ได้ไม่ยาก

"เจนนินทร์ที่รักของเฮีย " เอเดนเอ่ยเรียกภรรยาสาวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ซึ่งเจนนินทร์ยังคงจับจ้องใบหน้าหล่อของผู้เป็นสามีด้วยรอยยิ้ม

" เราได้เดินทางร่วมกันมาไกลแสนไกล ข้ามขั้นตอนไปแล้วหลายอย่าง แต่นั้นมันไม่สำคัญเลย สำคัญที่สุดทุกครั้งที่มองไปยังหลายปีข้างหน้า ภาพอนาคตของเฮียก็ยังแน่ชัดที่จะเป็นหนู ที่เฮียยังอยากจะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป แต่งงานกับเฮียได้ไหมคนดี "

เจนนินทร์ถึงกับน้ำตาคลอหน่วยหัวใจของเธอพองโตไปด้วยความซาบซึ้ง เธอไม่เคยคิดฝันว่าเอเดนจะขอเธอแต่งงานในโอกาสพิเศษเช่นนี้ เธอไม่ได้เตรียมใจมาเลย

" ฮะเฮีย หนู ...." เจนนินทร์พูดไม่ออกด้วยความตื้นตัน

"เฮียรักหนูนะเจนนินทร์ " เอเดนพูดต่อ " เจนคือทุกสิ่งทุกอย่างของเฮีย จะแต่งงานกับเฮียไหมหืม....." ยื่นนิ้วแกร่งไล่เช็ดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มให้เจนนินทร์อย่างแผ่วเบา ทุกสัมผัสยังคงอ่อนโยนเสมอ

เจนนินทร์ถึงกับพยักหน้าทั้งน้ำตา ทำเอาทุกคนที่รอลุ้นคำตอบถึงกับเฮลั่นโต๊ะอาหาร แม้แต่พนักงานในร้านยังปรบมือร่วมแสดงความยินดี

"ค่ะ หนูจะแต่งกับเฮีย " แม้จะเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่พอถูกขอแต่งงานมันก็อดตื้นตันไม่ได้อยู่ดี

เอเดนสวมแหวนเพชรเม็ดโต ลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเจนนินทร์อย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้มลงจูบหลังมือเจนนินทร์ด้วยความรักใคร่ พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาลูกใหญ่ออก

" ขอบคุณนะที่รัก " เอเดนกระซิบข้างหูของเธอ "เฮียรักเธอนะเจนนินทร์ รักที่สุด! " ดึงภรรยาสาวเข้ามาสวมกอดด้วยความรัก วงแขนเล็กเจนนินทร์โอบกอดเอเดนตอบแนบแน่น

" หนูก็รักเฮียค่ะ " ทั้งสองจูบกันอย่างอ่อนหวาน ท่ามกลางเสียงปรบมือและคำอวยพรจากผู้คนรอบข้าง

“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเรานะหนูเจน” อีธานเอ่ยขึ้น ก่อนจะยื่นมือไปตบบ่ากว้างลูกชายบุญธรรม ยินดีกับลูกชายอย่างสุดหัวใจ ตั้งแต่วันแรกที่อีธานและเฌอลิณณ์ รับเด็กชายขายพวงมาลัยคนนั้นเข้ามาอยู่ในการดูแลของตนเอง ไม่มีวันไหนเลยที่สองสามีภรรยาจะไม่รักและหวังดีกับเด็กชายคนนี้

และเอเดนก็ไม่เคยที่จะทำให้ทั้งสองผิดหวังเลยสักครั้ง

“ขอบคุณนะคะแด๊ดมามี้ที่เอ็นดูเจน”

“เราทุกคนรักหนูเจน หนูไม่ต้องเอาคำว่าลูกเมียน้อยมาด้อยค่าตัวเอง ทุกคนเลือกเกิดไม่ได้” เอ่ยปลอบใจลูกสะใภ้อย่างเห็นใจ

“เราไม่พูดเรื่องนี้กันดีกว่า ลิเวียว่าเรามาร่วมฉลองกันต่อเถอะนะคะ” ก่อนจะยกมือเรียกพนักงานให้นำไวน์มาเปิด ส่วนตนเองอดดื่มเพราะตั้งท้อง แต่ยังคงจิบน้ำผลไม้ใส่จริตฟิลจิบแอลกอฮอล์อยู่ดี

และในค่ำคืนอันแสนพิเศษนี้ เอเดนโอบกอดเจนนินทร์เอาไว้ไม่ห่าง แววตาที่มองมายังใบหน้าสวยของภรรยาสาว เต็มไปด้วยประกายความรัก

ด้านเจนนินทร์รู้เธอสึกหัวใจพองโตและเต็มไปด้วยความสุข เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเอเดนจะคิดถึงอนาคตวาดฝันไปไกลขนาดนี้

หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จ เอเดนและเจนนินทร์ก็เดินออกมาจากร้านอาหารพร้อมกับความสุขที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ ทั้งสองรู้สึกว่าได้ขยับความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าเดิม และพร้อมที่จะเผชิญกับอนาคต เริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความรักและความสุข ไปด้วยกันแม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางก็ตาม....

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾