Novels by โลกของปลายฝัน

เอวาลินกลับมาถึงบ้านในสภาพอารมณ์ดี หลังจากพบคุณหมดเสร็จและพาตัวเองเติมชาเขียวเข้าร่างกาย แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอหยุดยืนค้างอยู่ที่ประตู ชาเขียวที่เพิ่งดูดไปแทบพุ่งออกจากปาก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่อยากเชื่อสายตาบ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็นระเบียบ ตอนนี้เหมือนผ่านสมรภูมิมาอย่างหนัก ผ้าอ้อมใช้แล้ววางพาดอยู่บนโต๊ะ ข้างกันมีกองทิชชูเปียก ผ้าเช็ดตัวกองระเกะระกะ ตามด้วยกลิ่นบางอย่างที่ไม่ควรมี ลอยอบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่น“ เอ่อ… ”เสียงหวานของเอวาลินดังขึ้นเบา ๆ แต่กลับทำให้ทั้งสามคนชะงักพร้อมกัน ปกรณ์ชัยเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตาเมียที่ยืนมองสภาพบ้านและสามีด้วยรอยยิ้มบาง ที่บอกไม่ถูกว่าขำหรือเอ็นดูมากกว่ากัน“ เฮีย… ”“......” หนุ่มร่างใหญ่ทั้งสามคนได้แต่เงียบ ต่างจากเด็กน้อยที่ยังคงนอนตาแป๋ว ไม่รู้เรื่องราวกับความวุ่นวายที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ“ อะไรกันค่ะเนี่ย ลินออกไปแค่ชั่วโมงเดียวเองนะคะ ทำไมสภาพบ้านมันเละขนาดนี้ ” รีบวางแก้วชาเขียวกับกระเป๋าลงบนโซฟา เดินไปหยิบถังขยะมาเก็บทุกอย่างเข้าที่ให้เรียบร้อย เอวาลินที่หยิบนั้นจับนี่ไปมาไม่ถึง 10 นาที บ้านก็แทบจะกลับมาอยู่ในสภาพสมบูร

หลายวันต่อมา....กลางดึกของบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัด แต่ภายในห้องนอนใหญ่กลับมีเสียงร้องไห้งอแงเบาๆของเด็กน้อย“อุแว้…”ปกรณ์ชัยรีบลุกจากเตียงทันที พร้อมเอ่ยบอกภรรยาที่กำลังงัวเงียตื่นไม่ต่างกัน “เดี๋ยวเฮียอุ้มเอง ลินนอนต่อเถอะ ”เอวาลินมองสามีที่อุ้มลูกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะกลั้นหัวเราะ“เฮียอุ้มผิดทางแล้วค่ะ หัวลูกอยู่อีกด้าน”ปกรณ์ชัยหน้านิ่งชะงัก เพราะความยังไม่คุ้นชิน ทำให้เขาดูแลลูกน้อยผิดๆถูกๆ“ อ้าวเหรอ... ”แม้จะดูเงอะงะ แต่สายตาที่มองลูกกลับเต็มไปด้วยความรักจนล้น ร่างหนาโยกตัวเบา ๆ ตามที่พยาบาลพี่เลี้ยงที่จ้างมาสอนไว้“ อย่าร้องนะครับ คนเก่งของพ่อ ” เหมือนเด็กน้อยจะรับรู้ เสียงร้องค่อย ๆ เบาลง จนหลับไปในอ้อมแขนแข็งแรงปกรณ์ชัยยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับ“ หนู…เฮียไม่อยากวางเลย” เขาเอ่ยเรียกภรรยาเบา ๆ“ ส่งลูกมาให้ลินค่ะ ได้เวลาเช็กผ้าอ้อมแล้วก็เอาเข้าเต้าลินแล้ว ”อาการคัดตึงที่หน้าอก ทำให้คุณแม่มือใหม่เริ่มรับรู้ตารางกินนอนของลูกน้อยโดยไม่ต้องดูนาฬิกาปกรณ์ชัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ส่งลูกให้ภรรยาอย่างระมัดระวังที่สุด สายตายังคงจับจ้องไม่ห่าง“เฮีย…กลัวทำลูกเจ็บ”เอวาลิน

หลายวันต่อมา....เอวาลินถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลกลางดึก หลังจากที่นอนหลับอยู่ดีๆก็รู้สึกถึงความเปียกชุ่มบนที่นอน เพราะน้ำครำแตก บรรยากาศภายในห้องคลอดเต็มไปด้วยความตึงเครียด ของชายร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียงคลอดเมียรักไม่ห่าง“ กะ...กลัว ” ความอ่อนไหวเข้าจู่โจมหัวใจคุณแม่คนสวย เอวาลินในตอนนี้ตื่นกลัวจนแทบคุมสติตัวเองไม่ได้“ คุณแม่ตั้งสติแล้วหายใจเข้าออกลึกๆนะคะ ” คุณหมอเจ้าของเคส เอ่ยพูดกับคุณแม่มือใหม่น้ำเสียงอ่อนโยน“ เฮียอยู่ตรงนี้ครับ หนูหายใจตามที่หมอบอก ไม่ต้องกลัว ”มือหนากุมมือบางที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อแน่น ดวงตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของภรรยาด้วยความเป็นห่วงที่สุดในชีวิตเอวาลินกัดริมฝีปาก พยักหน้าเบา ๆ น้ำตาคลอด้วยทั้งความเจ็บและความกลัว“เฮีย…ลินเจ็บ” ประโยคสั้น ๆ ทำเอาหัวใจปกรณ์ชัยแทบแตกสลาย ถ้าเจ็บแทนได้ เขายอมแลกทุกอย่าง“ อีกนิดเดียวค่ะคุณแม่ เก่งมากเลย ” เสียงคุณหมอให้กำลังใจ เอวาลินพยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกตามที่หมอบอก ร่างบางสั่นน้อย ๆ ก่อนจะเริ่มเบ่งตามจังหวะที่หมอแนะนำ ไม่นานนัก เสียงร้องแหลมใสก็ดังขึ้นก้องห้องคลอดวินาทีที่เสียงนั้นก้องอยู่ในห้องคลอด ปกรณ์ช

ทันทีที่ทำงานเสร็จคนเป็นสามีก็รีบตรง เข้ามารับภรรยากลับบ้านพร้อมกันเหมือนเช่นทุกวัน ใบหน้าหวานที่เปื้อนรอยยิ้มอย่างมีความสุข ขณะก้าวขึ้นรถ ทำเอาปกรณ์ชัยเผลอมองอยู่นาน หัวใจอิ่มเอมจนแทบล้นวันนี้ปกรณ์ชัยไม่ได้ลงจากรถตู้ไปรับเอวาลินที่สำนักงาน เพราะมีราตรีคอยเดินตามประคองมาส่งถึงรถ คาดว่าเมียรักคงอ้อนพนักงานตัวเองให้พาออกมาเดินเล่น แล้วก็ซื้อน้ำหวานดูจากแก้วชานมไข่มุกในมือ ที่เพิ่งพร่องลงไปจากแก้วเพียงนิด“ เป็นยังไงบ้างค่ะ คุณแม่คนเก่งวันนี้เบบี้ดื้อไหมเอ่ย ” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมยื่นมือไปลูบหน้าท้องกลมมนของภรรยาแผ่วเบา ราวกับกลัวจะรบกวนเจ้าตัวเล็กในนั้น“ ไม่เลยค่ะ วันนี้ตัวเล็กน่ารักมาก ไม่ค่อยดิ้นแรงเหมือนเดือนที่แล้ว ตอนนั้นลินเจ็บทุกทีที่ตัวเล็กขยับเลยค่ะ”“ เก่งทั้งคุณแม่คุณลูกเลย ” ปกรณ์ชัยเอ่ยชมอย่างภูมิใจ มืออีกข้างหยิบมือถือขึ้นมา เตรียมพิมพ์ข้อความสั่งพ่อครัวให้จัดมื้อเย็นรอไว้“ วันนี้หนูอยากทานอะไรค่ะ ”“ ลินขอเป็นอาหารง่ายๆค่ะ ต้มข่าไก่ ผัดผักบุ้งไฟแดง แล้วก็หอยลายน้ำมันหอย ” ก่อนจะหันไปเอ่ยกับทองดี ที่หอบกระเป๋าเอกสารกับโน้ตบุ๊กมาเปิดประตูรถขึ้นนั่ง

ร่างสูงเดินประคองเมียรักไว้ในอ้อมแขนไม่ห่าง ระหว่างเดินเลือกซื้อของกินด้วยกัน กลายเป็นภาพชินตาของแม่ค้าพ่อค้าไปแล้ว“วันนี้มาตรวจตลาดพร้อมหน้าพร้อมตากันเลยนะจ๊ะ” เสียงเอ่ยแซวแกมทักทายจากพ่อค้าแม่ค้าในตลาดดังขึ้นทันที ที่ทั้งคู่เดินผ่านร้านค้าเอวาลินกับปกรณ์ชัยเพียงยิ้มรับอย่างเป็นมิตร ไม่ได้หยุดพูดคุยมากนัก เพราะต้องรีบเลือกซื้อของกินตามที่อยากได้ แล้วตรงเข้าสำนักงานตลาดในทันที“จริงๆ หนูให้เฮียไม่ซื้อให้ก็ได้นะ แค่บอกเฮียว่าจะกินอะไร” คนเป็นสามีเอ่ยขึ้นอย่างเอาใจแกมเป็นห่วง“มันไม่เหมือนกันค่ะ พอได้มาเดินดูแล้วเลือกเอง มันทำให้ลินอยากกินมากกว่า”ปกรณ์ชัยเหลือบมองใบหน้าหวาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความห่วงใย “แต่เฮียไม่อนุญาตให้หนูออกมาบ่อยนะ ที่ตลาดคนเยอะ ไหนจะเชื้อโรคในอากาศอีก ใกล้คลอดแล้วหนูต้องดูแลตัวเอง ”ระหว่างพูด มือหนาก็ลูบแก้มนุ่มของภรรยาแผ่วเบา แก้มที่อิ่มขึ้นตามครรภ์ที่เข้าสู่ไตรมาสที่สาม ทำให้หัวใจคนเป็นสามีเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ท้องกลม ๆ ใต้ชุดคลุมพอดีตัว ยิ่งทำให้ เอวาลินดูอวบอิ่ม น่าทะนุถนอมไปทุกส่วนคนเป็นผัวที่คลั่งรักเมียสุดหัวใจ แค่ได้มองก็ไม่อยากละส

แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีครีมในห้องนอนใหญ่ เอวาลินลืมตาขึ้นช้า ๆเสียงหายใจสม่ำเสมอของคนข้างกายยังคงอยู่ ลำแขนแกร่งพาดรั้งเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวเธอหนีหายปกรณ์ชัยลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนกำลังมองเขาอยู่ไม่ต่างกัน“ มองอะไรครับคุณแม่ ” น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นแฝงรอยยิ้มขณะเอ่ยถาม มือหนาลูบแผ่นหลังบางแผ่วเบาอย่างเคยชิน เอวาลินยิ้มรับ ดวงตากลมสวยอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็น รอยยิ้มสดใสที่คิดว่าปกรณ์ชัยจะไม่ได้เห็น เธอก็ยิ้มให้เขาด้วยความเต็มใจ“ มองคนที่เคยดุที่สุด แต่ตอนนี้กลายเป็นคนขี้อ้อนที่สุดในบ้านค่ะ” ปกรณ์ชัยหัวเราะเบา ๆหน้าผากแตะลงกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นผสานกันอย่างคุ้นเคย“เฮียไม่เคยคิดเลยนะ ว่าจะได้เห็นรอยยิ้มสวยๆ ของหนูเหมือนตอนนี้ ยิ้มสวยขนาดนี้ทำไมไม่ชอบยิ้มให้เฮียดูเลยค่ะ”“เพราะเมื่อก่อนเฮียชอบทำตัวประสาทเสียใส่ลิน”“แต่เมียก็สู้มือดีดี๊ สู้มือจนมีเบบี้น้อยในท้องด้วยกัน 1 คน” ว่าจบก็ยืนมือหนาไปวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมากกว่าที่ผ่านมา แววตาที่เคยแข็งกร้าว อ่อนลงอย่างไม่ปิดบัง“เฮียน่ารักจัง ลินเหมือนกำลังตกหลุมรักสามีตัวเองเลย” มันเหมือน

ท่ามกลางสายลมอ่อนโยนที่พัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี เจนนินทร์ที่กำลังท้องโตกำลังพาลูกน้อยเดินเล่น สูญอากาศบริสุทธิ์ยามเย็น เรียวขาเล็กย่ำเดินไปตามพื้นหญ้าอุ้ยอ้ายอย่างช้าๆ มือของเธอก็ประคองหน้าท้องที่นูนขึ้นอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากของเธอเผยรอยยิ้มแห่งความสุขตลอดทั้งการเดินดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสงสีทองอร่ามสาดส่องลงมาบนร่างของเจนนินทร์ ทำให้เธอดูราวกับนางฟ้าที่กำลังจะโบยบินอย่างอิสระเธอหยุดเดินและหันหน้าไปทางลานหญ้าที่กว้างใหญ่ภายในคฤหาสน์หรูของผู้เป็นสามี สายลมพัดผ่านเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเธออย่างนุ่มนวลตลอดทั้งการเดินเจนนินทร์รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ในท้องของเธอ คุณแม่คนสวยวางมือเบาๆ ลงบนหน้าท้องและยิ้มกว้างขึ้น "ลูกน้อยของแม่ แม่รักหนูมากนะ "เธอหลับตาลงและปล่อยให้ความสงบสุขโอบล้อมเธอ จินตนาการถึงใบหน้าเล็กๆ ของลูกน้อยและความรักอันยิ่งใหญ่ที่เธอจะมอบให้ ความคิดของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้นจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ขยับเข้ามาใกล้“แอบมาเดินเล่นคนเดียวอีกแล้ว รู้ไหมท้องตัวเองเริ่มใหญ่แล้วนะ” เอเดนว่าให้ภรรยาสา

น่าแปลกที่เจนนินทร์นั่งทำงานไปเรื่อยๆ พอคิดถึงหน้าสามีอย่างเอเดน อาการวิงเวียนศีรษะก่อนหน้านั้นก็มลายหายไปทันที จนเจนนินทร์ต้องรีบต่อสายหาสามีด้วยความคิดถึง แต่ก็เหมือนอีกฝ่ายก็น่าจะมีความรู้สึกไม่ต่างไปจากเธอ ถึงได้เปิดประตูโผล่เข้ามาในห้องทำงานเธอในทันที“คิดถึงมากเลยครับ”ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาผู้เป็นภรรยา ดึงเธอให้ลุกจากเก้าอี้ทำงาน ก่อนจะเป็นฝ่ายนั่งลงแทนแล้วค่อยดึงภรรยาสาวนั่งลงบนตักของตนเองอีกที“หนูก็คิดถึงเฮีย หืม….ตัวหอมจังเลยกลิ่นหอมสะอาดเหมือนอาบน้ำวันล่ะสิบรอบ” แนบหน้าเข้ากับซอกคอหนาของผู้เป็นสามีสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคยเข้าปอดซ้ำๆ ด้วยความหลงใหล“แปลกๆ นะเรา” โน้มลงไปกัดแก้มนุ่มภรรยาสาวด้วยความมันเขี้ยว คนอะไรจับตรงไหนก็เนียนก็นุ่มไปหมด ซ้ำยังยื่นมือมาบีบขย้ำหน้าอกภรรยาสาวไปด้วยระหว่างพูด“อย่าบีบแรงค่ะหนูคัดเต้าอยู่”“ครับ วันนี้คุณธิดาแจ้งว่าตัวเล็กไม่สบายทั้งวัน โหมงานหนักเกินไปหรือเปล่า” นิ้วเรียวเกี่ยวปอยผมที่หลุดร่วงลงมาบดบังใบหน้าสวย ขึ้นทัดหูให้อย่างอ่อนโยน การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของผู้เป็นสามี ทำเอาเจนนินทร์ถึงกับใจสั่นไม่หยุด ความรักความใส่ใจที่ไม่เคยได้จากที่ไหน แม

เจนนินทร์และสามีหนุ่มได้ก้าวเข้ามาในบริษัทสื่อเป็นครั้งแรก เจนนินทร์รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อย เนื่องจากต้องเริ่มต้นบทใหม่ในชีวิตการทำงานของเธอเป็นครั้งแรก หลังจากกลับมาจากทริปพักผ่อนที่ต่างประเทศเจนนินทร์ต้องเข้ามาเป็นพนักงานฝึกหัด เพื่อรอรับตำแหน่งรองประธานบริษัทแทนเอเดนอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเจนนินทร์ ก็เลือกที่จะตั้งใจรับตำแหน่งนี้ เพื่อที่จะแบ่งเบาภาระช่วยสามีตัวเอง“ตัวเล็กไม่ต้องกังวลนะ คุณปิยะธิดา จะเข้ามาประกบตัวเล็ก” เอเดนเอ่ยขึ้นอย่างให้กำลังใจ เจนนินทร์เป็นคนหัวดีการเรียนรู้งานภายในบริษัทคงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธออะไรมาก ที่สำคัญเธอจบตรงสายงานบริหารมา " ขอบคุณค่ะ หนูก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น " เจนนินทร์หันไปส่งยิ้มให้สามีอย่างขอบคุณ แม้จะยังไม่ค่อยมั่นใจว่าตัวเองจะมีความรู้ความสามารถเหมาะสมไหม แต่พอเห็นกำลังใจจากสามีและคนรอบข้าง ก็ทำเอาใจบางถึงกับฮึดสู้ขึ้นมาในทันที"ยินดีต้อนรับสู่บริษัทนะคะ คุณเจนนินทร์" พนักงานหญิงวัยกลางคนเอ่ยทักทายพร้อมกับแนะนำตนเอง "ฉันชื่อปิยะธิดา หรือเรียกธิดาก็ได้ค่ะ ดิฉันจะพาไปที่ห้องทำงานของคุณเจนนินทร์ " ปิยะที่ดาเอ่ยแจ้งว่าที่เจ้านายค

ท่ามกลางเกลียวคลื่นสีฟ้าครามและหาดทรายขาวละเอียดของมัลดีฟส์ เอเดนและภรรยาอย่างเจนนินทร์ ได้มาใช้เวลาพักผ่อนด้วยกันเป็นครั้งแรก และการมาเที่ยวครั้งนี้เอเดนตั้งใจจะพาภรรยาสาวมาอยู่นานเลยก็ว่าได้ และตอนกลับไทย เอเดนจะต้องได้เบบี้น้อยติดท้องของภรรยาสาวกลับไปด้วย"ตัวเล็กชอบที่นี่ไหม" เอเดนเอ่ยถามภรรยาสาวขณะที่เขาและเธอ นั่งบนเปลญวนใต้ร่มเงาของต้นปาล์ม พื้นที่รอบข้างไร้เงานักท่องเที่ยวคนอื่นจะเข้ามารบกวน เนื่องจากมาเฟียหนุ่มทำการเหมาทั้งสถานที่ จะมีก็เพียงแค่บอดีการ์ดที่ทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยอยู่ห่างๆ เพียงเท่านั้น" ชอบมากค่ะ ที่นี่สวยงามราวกับในฝันเลย เจนเคยคิดจะเก็บเงินมาน่ะ แต่ก็นั่นแหละเก็บไม่พอสักทีเลยไม่ได้มา "เจนนินทร์กล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย อดขำกับความคิดตัวเองไม่ได้ ก่อนเจอเอเดนเจนนินทร์ลำบากมากเอเดนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ดีใจที่ได้พาภรรยาที่รักมาเที่ยวที่นี่ ทั้งสองคิดว่าจะใช้เวลาหลายวันในการผ่อนคลายบนชายหาด ทำกิจกรรมว่ายน้ำในน้ำทะเลใสแจ๋วเพื่อดูปลา และเพลิดเพลินกับอาหารทะเลแสนอร่อยจนกว่าจะจุใจ“กลับที่พักไหม” ทันทีที่พระอาทิตย์ใกล้จะตก ลมทะเลก็เริ่มที่จะแรงขึ้น พร้อมกับอ

เย็นวันเดียวกันหลังจากพาเจนนินทร์กลับไปพักที่บ้าน หลังจากเจอเรื่องหน้าปวดหัวมา เอเดนก็พาเมียรักมายังร้านอาหารที่นัดกับครอบครัวเอาไว้บรรยากาศภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีทองและครีม สร้างความรู้สึกอบอุ่นและโรแมนติกในคราเดียวกัน และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เจนนินทร์ได้มีโอกาสร่วมทานข้าวกับครอบครัวสามีตนเองแม้แต่โอลิเวียน้องสาวของเอเดนและสามีอย่างเลวิสที่อยู่ต่างจังหวัดยังเดินทาง มาร่วมมื้ออาหารที่สุดแสนสำคัญมื้อนี้ด้วย“ลิเวียตกใจมากเลยตอนมามี้บอกว่าพี่เอเดนซุกเมีย” อดีตนางแบบสาวยิ้มขำให้คนพี่เพียงเพราะมารดาจับผิดสังเกตพี่ชายได้ ตั้งแต่วันที่พี่ชายเดินทางไปเชียงใหม่ ทำให้ผู้เป็นมารดาสืบจนรู้ และแอบไปทำความรู้จักลับๆ กับเจนนินทร์ถึงบริษัทที่อีกฝ่ายฝึกงานแม้แต่บอดีการ์ดอย่างนทีและองศายังไม่สามารถรับรู้ ไม่แปลกที่ทั้งสองจะดูสนิทสนมกันมากเมื่อเจอกัน“แล้วการที่พี่มีเมียมันน่าแปลกตรงไหน” แย้งน้องสาวเสียงเรียบ เขาก็ผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกับทุกๆ คน มีเลือดเนื้อมีความรู้สึก“ไม่ใช่แค่น้องหรอกมี้กับแด๊ดก็ด้วย เราน่ะหวงความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าอะไร ยิ่งยอมไปจดทะเบียนสมรสกับหนูเจนง่ายๆ ยิ่งไม่อยา

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บรรยากาศทั้งห้องต่างอบอวลไปด้วยความอบอุ่นเจนนินทร์และเอเดนเผลอหลับไปด้วยกันบนโซฟา หลังจากที่เมื่อคืนดูหนังด้วยกันจนเกือบเช้าเนื่องจากเจนนินทร์นอนไม่หลับ เพราะปวดท้องประจำเดือนหนักมากเอเดนลืมตาตื่นขึ้นก่อนแม้จะนอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม สิ่งแรกที่เจอเมื่อยามลืมตาตื่นนั้นยังคงเป็นภรรยาสาว ที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างๆ ไร้ท่าทีจะรู้สึกตัวตื่นเอเดนเฝ้ามองใบหน้าสวยด้วยความรักใคร่ของเธออยู่เช่นนั้น ก่อนจะกดริมฝีปากจูบขมับบางอย่างอ่อนโยน และค่อยๆ ดันตัว ลุกขึ้นจากโซฟา หลังจากจัดท่าห่มผ้าให้เจนนินทร์ได้นอนในท่าที่สบาย เดินมุ่งหน้าเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการตนเองวันนี้เป็นวันแรกที่เอเดนเลือกที่จะเข้าครัวทำหน้าที่สามี รังสรรค์มื้อเช้าไว้รอภรรยาสาวตื่นขึ้นมาทานด้านบิดามารดาอย่างเฌอลิณณ์และอีธานที่ตื่นก่อนหน้า ได้แต่จิบกาแฟมองลูกชายด้วยความงุนงงอย่างไม่คิดอยากจะเชื่อสายตา“คลั่งรักเมียเวอร์” เฌอลิณณ์เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางขนลุกคนพอง“เราไปกันเถอะปล่อยให้ลูกอยู่กับเมียมันไป” โดยอีธานไม่ลืมตะโกนบอกลูกชายที่อยู่ในครัว ว่าเย็นนี้มีนัดทานมื้อเย็นร่วมก

ดินเนอร์มื้อค่ำระหว่างทั้งสอง ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เดวาเหมือนจะเจริญอาหารกว่าปกติ เนื่องจากซีฟู้ดที่คนของมิลเลอร์จัดหามาวันนี้ มีแต่รสชาติค่อนข้างถูกปากเธอทั้งนั้น“พรุ่งนี้ ไปล่องเรือกันไหม”“วาไปค่ะ”“ถ้านอนบนเรือจะเมาหรือเปล่า”“อันนี้วาไม่แน่ใจเลยค่ะ” เพราะมันเป็นครั้งแรกของเธอ“งั้นเอาลำใหญ่ที่สุดออก ลำนั้นติดลูกค้าจองหรือเปล่า” มิลเลอร์หันไปสั่งเพทายแกมถาม“ไม่ติดครับนาย ”“งั้นก็เอาตามนั้น”เพทายโค้งศีรษะให้เจ้านาย ก่อนจะปลีกตัวออกไปเงียบๆ ให้เจ้านายทั้งสองได้มีเวลาส่วนตัว“พี่เลอร์ทานกุ้งไหมคะวาแกะให้”“ไม่ครับ” มิลเลอร์ส่ายหน้าวางแก้วไวน์ในมือลง แล้วเป็นฝ่ายหยิบกุ้งมาแกะเปลือกออก นำไปวางไว้บนจานให้เดวาเสียเอง คนที่ถูกเอาใจตลอดมื้ออาหารยิ้มจนแก้มแทบปริ“ขอบคุณค่ะ”“กินล็อบสเตอร์อบชีสเนยกระเทียมไหม”“หืม..มีเหรอคะ วาไม่ได้สั่งนี่”“มี พวกไอ้เพทายมันสั่งมากิน มันก็เลยสั่งมาเผื่อวาด้วยหนึ่งตัว”“ไม่เอาแล้วค่ะ วาท้องจะแตกแล้ว พี่เลอร์นั่นแหละกินบ้าง วาเห็นดื่มแต่ไวน์ไม่ยอมกินอะไรเลย ”“ไม่ค่อยหิวน่ะ พี่เพิ่งกินข้าวกับพ่อแม่มาก่อนออกมาหาเรา”“วันนี้ไปหาคุณพ่อคุณแม่มาเหรอคะ”“ครับ

รถหรูสีดำคันคุ้นตาจอดอยู่ริมถนนไม่ไกลจากหน้าร้านนัก ร่างสูงยืนพิงตัวอยู่ข้างรถ กำลังก้มมองโทรศัพท์ในมือด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในมืออีกข้างมีถุงเครื่องดื่มแบรนด์ดังถืออยู่เดวารีบเดินออกจากร้าน“รอวานานไหมคะ” เอ่ยถามแล้วพุ่งตรงเข้าไปสวมกอดเอวหนาเอาไว้แน่นอย่างเคยชินมิลเลอร์ก้มมองคนในอ้อมแขน ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“ไม่นาน” ยื่นถุงเครื่องดื่มให้คนรัก เดวารับมา ก่อนเปิดดูด้านในดวงตาเป็นประกาย เมื่อเห็นเมนูโปรดของตัวเอง“ขอบคุณนะคะ จำได้ด้วยว่าวาชอบกินอะไร”“แค่ความชอบของแฟนตัวเอง ทำไมฉันจะจำไม่ได้” มันมีผู้ชายนิสัยเสียแบบนั้นด้วยเหรอ“พี่เลอร์น่ารักที่สุด” เดวาอมยิ้มจนแก้มแทบปริ กับความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของเขา“ขึ้นรถเถอะ” มิลเลอร์ทำหน้าที่เปิดประตูรถให้เหมือนทุกครั้ง รอจนเดวาขึ้นไปนั่งเรียบร้อยจึงปิดประตูให้ ก่อนเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าร้าน เดวาก็หยิบเครื่องดื่มขึ้นมาดูดหนึ่งคำ ก่อนหันมองคนข้างกาย“สักคำไหมคะ”“ฉันไม่ชอบกินของหวาน” มิลเลอร์ส่ายหน้าน้อย ๆ ระหว่างตอบ เดวาจึงไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เธอหันกลับไปสนใจเครื่องดื่มในมือตัวเอง ก่อนจะนึกบางอ

ก๊อกๆ“ขออนุญาตครับนาย” เสียงเพทายดังขึ้นจากหน้าประตู“เข้ามา”หลังจากได้ยินคำอนุญาต ร่างสูงบอดีการ์ดหนุ่มก็เปิดประตูเข้ามา ในมือมีถุงก๋วยเตี๋ยวเรือจากร้านดังที่ผู้เป็นนายสั่งไว้“ของนายหญิงครับ” เพทายวางถุงอาหารลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง“ขอบใจ มึงมีงานอะไรก็ไปทำเถอะ”มิลเลอร์เหลือบมองคนที่ยังหลับสนิทอยู่บนโซฟาเล็กน้อย ดูเหมือนเดวาจะไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมากินง่าย ๆ“ครับ” เพทายกำลังจะหมุนตัวกลับ แต่เหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงหยุดเสียก่อน “อ้อ...ด้านนอกโซนวีไอพี มีคุณมิกินั่งดื่มอยู่นะครับ”มิลเลอร์ชะงัก เพราะนี่มันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ที่มิกิยังไม่หยุดรามือจากการตามจีบเขาเสียทีช่างเป็นอะไรที่น่ารำคาญอุตส่าห์จัดการแพรวา จนหนีหายย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศพร้อมกับครอบครัวได้ ยังมาเหลือยัยญี่ปุ่นขี้อ่อยคนนี้อีก และแน่นอนเรื่องนี้เอเดนต้องเป็นคนมาจัดการ เพราะถ้าไม่ไปคุยงานแทนเอเดนในครั้งนั้น ก็คงไม่ต้องเจอยัยญี่ปุ่นคนนี้“ถ้านายไม่อยากเผชิญหน้ากับเธอ หากต้องการกลับ ผมจะพาออกทางลับด้านหลังให้ครับ”“ไม่ต้อง” มิลเลอร์ถอนหายใจ ก่อนเหลือบมองเดวาที่นอนหลับอยู่ “กูคงนอนที่นี่”“ครับ”“ส่วนยัยญี

หลายเดือนต่อมา...หลังจากเดวาเปิดตัวแบรนด์เสื้อผ้าไปได้สักพักใหญ่แล้ว ชื่อเสียงของ “เดมิอา” ก็เริ่มดังและติดตลาดและเริ่มมีรู้ค้ารู้จักมากขึ้น และในทุกๆวันหลังจากเรียนเสร็จ ปูเป้กับเดวาจะเดินทางมาทำงานที่ร้านทันที“ นี่พวกเธอสองคนไม่คิดจะเดินไปหาฉันฝั่งห้องเสื้อบางเหรอ เหง๊า เหงา” เอมิล่าเดินกรีดกรายเข้ามาหาเพื่อนทั้งสองที่กำลังวุ่นวายช่วยทำงาน“ถ้าเหงามากขนาดนั้น แกก็ควรรับงานไหม ” เดวาส่ายหน้า มีคนบ้าที่ไหนปฏิเสธลูกค้าเป็นว่าเล่น“นั้นสิ ทำไมเอมิรับงานตัดชุดแค่ชุดเดียวล่ะ”“ขี้เกียจน่ะ ทำเยอะไปก็เหนื่อยเหมือนที่เฮียเลอร์บอก ก็เลยลองเป็นคนขี้เกียจดู”“แล้วเป็นไงที่นี่” ปูเป้ที่กำลังถ่ายคลิปโปรโมตร้านอยู่ เป็นต้องหยุดทำงานแล้วเดินมาเท้าเอวถาม“ก็สบายน่ะสิ พวกเธอก็ลองขี้เกียจบ้างอย่าหักโหม ร้านมันไม่เจ๊งหรอก” เพราะต่อให้ที่ร้านไม่ขายดีหรือต่อให้ขายไม่ได้สักตัว ก็มีเงินจากธุรกิจสีเทาของแก๊งพี่ๆ ไหลเวียนเข้ามาในร้านเพื่อฟอกให้มันกลายเป็นสีขาว“แต่ร้านเรามันกำลังเป็นกระแสไง ไม่ผลิตงานออกมาขายก็เสียดายลูกค้า” เดวาแย้ง“ตามใจแกก็แล้วกัน แต่อย่าหักโหมให้มันมากเข้าใจไหม แล้วอย่าลืมว่าผัวที่

“ทำไมแกทำตัวเหลวแหลกแบบนี้ยัยแพร” ผู้เป็นแม่เอ่ยตำหนิลูกสาวที่เอาแต่เมาหัวราน้ำ หลังจากผู้เป็นย่าเดินทางมาที่บ้านแล้วบอกว่า ไม่สามารถบังคับเดวาให้เลิกกับมิลเลอร์ได้ อีกทั้งยังหัวเสียใส่พวกเธอและบอกให้แพรวาไปหาทางเอาชนะเดวาให้ได้เองทว่า... ธุรกิจฝังครอบครัวแม่สามี ยังถูกมิลเลอร์เล่นงานอย่างหนัก ที่เผลอไปแตะต้องของรักอีกฝ่ายเข้าให้ เธอกับสามีก็ไม่คิดว่าผู้ชายที่ไม่สนใจผู้หญิงที่ไหนเลย จะหลงเดวาได้มากขนาดนี้“ถ้าแม่ช่วยแพรแก้ปัญหาไม่ได้ก็หุบปากไปเลย ”“นี่ฉันเป็นแม่แกนะ แกพูดหยาบคายแบบนี้กับแม่ได้ยังไง”“ออกไป ออกไปจากห้องแพรเดี๋ยวนี้” แพรวาเริ่มโวยวายเสียงดัง และควบคุมสติตัวเองไม่ได้“ ยัยแพรแกช่วยตั้งสติหน่อยได้ไหม ” ทำไมแพรวาถึงได้เหมือนคนเป็นไบโพลาร์อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้ มันจะมีด้วยเหรอคนที่ถูกทุกคนเอาใจและได้ความรักมาเป็นอย่างดีตั้งแต่เด็ก จะกลายเป็นโรคประสาท หรือเป็นเพราะเธอกับแม่สามีเสี้ยมให้ลูกสาวเกลียดน้อง และชอบเอาชนะมากเกินไป แพรวาถึงได้สติหลุดยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ขนาดนี้“ออกไป ฉันบอกให้ออกไป กรี๊ด.....” แพรวากรี๊ดออกมาเหมือนคนสติแตก ทำเอาคนเป็นแม่ต้องรีบวิ่งออกไปจาก

บรรยากาศภายในวันเปิดตัวห้องเสื้อคึกคักตั้งแต่ช่วงเช้า แขกจากแวดวงธุรกิจแฟชั่น และเหล่าคนรู้จักทยอยกันเดินทางเข้ามา ร่วมแสดงความยินดีกับสองเจ้าของแบรนด์อย่างไม่ขาดเดวายืนต้อนรับแขกอยู่ข้างเอมิล่า ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา แม้ภายในใจจะทั้งตื่นเต้นและภูมิใจ กับสิ่งที่ทั้งสองต่างช่วยกันสร้างขึ้นมาด้วยกัน“แม่ขอแสดงความยินดีกับน้องวา น้องเอมิด้วยนะลูก” เดหลีหอบช่อดอกไม้ช่อใหญ่สองช่อมาร่วมแสดงความยินดีกับลูกสาวและหุ้นส่วนร้าน ส่วนสามีเธอนั้นติดประชุมที่บริษัทมาร่วมงานไม่ได้ ไหนจะความวุ่นวายจากบ้านใหญ่ที่สามีเธอต้องไปรับมือ และได้วิดีโอคอลมาแสดงความยินดีกับเด็กทั้งสองตั้งแต่เช้าแล้ว“ขอบคุณคุณแม่นะคะ”“ขอบคุณค่ะคุณแม่”สองสาวเอ่ยขอบคุณพร้อมกับยื่นมือไปรับดอกไม้ มาถือไว้ในอ้อมแขนคนล่ะช่อ“คุณแม่ทานอะไรมาหรือยังค่ะ เดี๋ยวเอมิพาไปทาน ให้ยัยวาต้อนรับแขกอยู่หน้าร้านเนี่ยแหละ อีกอย่างจะได้ทักทายและทำความรู้จักแขกคนอื่นด้วย”เอมิล่าเปิดทางให้แสงเพื่อนสนิทในคราบหุ้นส่วนเต็มที่ เพราะยังไงหลักๆ แล้วเอมิล่าตั้งใจจะยกร้านนี้ให้เดวาดูแลและบริหารเป็นหลัก“ได้ยังไงอะ แกก็รู้ว่าฉันไม่ค่อยรู้จัก