คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

@หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... 

ภายในโถงทางเดินที่สว่างไสวและอบอวลไปด้วยกลิ่นยาของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง พระพาย ในชุดนักศึกษาปีหนึ่งยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าแผนกศัลยกรรมกระดูก มือเล็กกำสายสะพายกระเป๋าแน่นจนชื้นเหงื่อ

เธอไม่ได้มาหาเรื่องตื๊อเขาเหมือนอย่างเคย แต่เพราะ ‘คุณลุงศิระ’ พ่อของหมอศรันย์กำชับให้เธอเอาเอกสารสำคัญมาส่งให้ลูกชายของท่าน และท่านยังย้ำว่า 

"พี่หมอเขางานยุ่ง ถ้าไปถึงแล้วให้เข้าไปหาที่ห้องพักได้เลย"

ถึงแม้จะเป็นคำอนุญาตจากผู้เป็นลุง แต่พายรู้ดี... ว่าสำหรับหมอศรันย์ เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

“มาหาใครคะหนู?” พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“เอ่อ... มาหาคุณหมอศรันย์ค่ะ เอาของมาให้”

“อ๋อ คุณหมอเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จพอดีค่ะ นั่นไงคะ เดินมาโน่นแล้ว”

พระพายหันไปตามปลายนิ้วของพยาบาล หัวใจที่เคยพยายามทำตัวให้เข้มแข็งกลับสั่นระรัว ภาพชายหนุ่มในชุดสครับสีน้ำเงินเข้มสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินตรงมาพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาแพทย์และพยาบาลผู้ช่วย ท่าทางที่ดูสุขุม เป็นมืออาชีพ และสง่างามของเขาทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งโถงทางเดิน

เขาดูเพอร์เฟกต์เสียจนพระพายรู้สึกว่าตัวเองเล็กลงไปเหลือตัวนิดเดียว

“พี่หมอ...” 

พระพายเผลอเรียกเสียงเบาหวิวเมื่อเขาเดินมาหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์เพื่อเซ็นเอกสาร

หมอศรันย์ปรายตามองเธอเพียงนิดเดียว... แค่นิดเดียวจริงๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจแฟ้มในมือ ราวกับว่าเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ หรืออย่างมากก็แค่คนไข้คนหนึ่งที่เขาไม่คุ้นหน้า

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงทุ้มถามพยาบาลข้างๆ โดยไม่มองเธอ

“อ๋อ น้องคนนี้เอาของมาให้คุณหมอค่ะ เห็นบอกว่าเป็นธุระของคุณท่าน”

ในที่สุดเขาก็หันมาสบตาเธอ แววตาคู่นั้นนิ่งสนิทและเย็นชาเสียจนพระพายรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ ไม่มีวี่แววของ คนรัก หรือแม้แต่ คนรู้จัก ที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

“ขอบใจวางไว้ตรงนั้นแหละ” เขาตอบสั้นๆ “คราวหลังถ้าคุณพ่อมีธุระ ให้คนขับรถเอามาฝากไว้ที่ประชาสัมพันธ์ด้านล่างก็ได้ ไม่ต้องลำบากเธอ... นักศึกษา”

คำว่า นักศึกษา ที่เขาใช้เรียกแทนชื่อของเธอ มันเหมือนกำแพงคอนกรีตหนาๆ ที่เขาขุดขึ้นมาฝังเธอไว้คนละโลก

“พาย... แค่ผ่านมาแถวนี้พอดีค่ะ เลยแวะเอามาให้” เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น 

“พี่หมอ... ทานข้าวหรือยังคะ พายซื้อ...”

“ผมมีผ่าตัดด่วน ขอตัวนะครับ”

เขาตัดบทอย่างไม่ใยดี ก่อนจะยื่นแฟ้มคืนพยาบาลแล้วเดินผ่านหน้าเธอไปทันที กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่เธอเคยซุกกอดในคืนนั้นลอยมาปะทะจมูกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะจางหายไปพร้อมกับแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไป

“หมอศรันย์เนี่ยนิ่งจริงๆ เลยนะ ขนาดคนรู้จักของคุณพ่อตัวเอง ยังไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยเลย” พยาบาลซุบซิบกันลับหลัง

"อืม....ทำเหมือนมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ น่าสงสารน้องผู้หญิง"

พระพายยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ขอบตาร้อนผ่าว มือที่ยื่นถุงขนมเจ้าอร่อยค้างไว้อยู่ค่อยๆ ลดลงช้าๆ เธอจำกฎข้อที่สองได้แม่นยำ 

"ต่อหน้าคนอื่น เราคือคนรู้จักที่ไม่ได้สนิทสนมกัน"

เขาทำได้ดีเยี่ยม... ดีจนใจเธอสลาย แต่แล้วในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับ แรงสั่นจากการแจ้งเตือนในกระเป๋ากระโปรงก็ทำให้เธอต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

💬 Sarun : 20:00 น. ไปรอที่คอนโด ฉันจะเข้าทางที่จอดรถใต้ดิน... อย่าให้ใครเห็น

ข้อความสั้นๆ สั่งการอย่างเผด็จการจากคนเพิ่งเดินผ่านเธอไปเมื่อครู่ ทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาจนได้

ข้างนอก... เธอเป็นได้แค่คนแปลกหน้าแต่ในที่ลับ... เธอต้องไปรอปรนนิบัติเขาตามคำสั่ง

พระพายหลับตาลงอย่างข่มใจ เธอเกลียดสถานะนี้ แต่เธอก็เกลียดตัวเองยิ่งกว่า... ที่ยังตัดใจจากคนใจร้ายอย่างเขาไม่ได้สักที