บทที่ 7 ลูกใคร

"ขนมหวาน หนูควรอธิบายหน่อยไหม...หืม"

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปประจันหน้ากับหญิงสาว เธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินไปอุ้มลูกชายมาไว้ในอ้อมกอด

"มีเหตุผลอะไรต้องอธิบายด้วยล่ะ ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ คงไม่ได้รับงานพิเศษเป็นคุณหมออยู่ที่นี่หรอกใช่ไหม"

หญิงสาวมองใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความจับผิด ถ้าเกิดเขาทำงานอยู่ที่นี่หรือมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ เธอจะไม่ทำงานที่นี่แน่นอน สามปีที่ผ่านมานี้เขาทำเธอเจ็บปวดมากเพราะฉะนั้นอยู่ให้ห่างกันจะดีที่สุด

"ทำไมล่ะ ถ้าเกิดพี่ทำงานอยู่ที่นี่หนูจะทำยังไง"

"ก็จะได้ไม่มาทำงานที่นี่ไง ไอ้คนสารเลวไสหัวไปให้ไกลเลยนะไม่ต้องมาให้เห็นหน้าด้วยรังเกียจ...!"

เธอมองหน้าของชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด เคยรักมากก็เกลียดมากเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงอยู่แล้ว เขาหายออกจากชีวิตของเธอโดยไม่บอกกล่าวแถมเมื่อวานบังเอิญเจอกันเขากับยิ้มหน้าระรื่นให้กับผู้หญิงคนอื่นอีก ผู้ชายเจ้าชู้แบบนี้ใครอยากจะเอาไปทำพันธุ์ก็เอาไปเถอะเธอไม่เอาหรอก

"พี่ไม่ได้ทำงานที่นี่หรอกก็แค่มาทำหน้านิดหน่อยน่ะ"

"ก็ดี... หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีกนะ"

หญิงสาวสะบัดหน้าใส่ชายหนุ่มก่อนจะอุ้มลูกชายพากันเดินออกไปทันที เจย์ริวรีบคว้ามือถือเอาไว้ก่อนจะดึงตัวหญิงสาวให้หันมาประจันหน้ากัน

"รีบไปไหนล่ะเราควรคุยกันหน่อยไหม เรื่องเด็กคนนี้"

เขาอยากจะรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของตัวเองหรือเปล่า แต่ดูจากสีหน้าความโกรธเกลียดของฝ่ายหญิงไม่มีทางยอมรับแน่ และถ้าเขาพูดอะไรไม่ดีออกไปเธออาจจะเตลิดได้เพราะฉะนั้นคงต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้เธอไปไหนไม่รอดก่อน

"ไม่ต้องมาใส่ใจลูกของคนอื่นหรอก เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"

"มาคุยกันดีๆ ได้ไหมขนมหวาน เรื่องนี้พี่อธิบายได้ แต่หนูต้องอธิบายก่อนว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของใคร"

"...."

"พี่ถามว่าลูกใคร"

"ลูกหมาบังเอิญมันมาไข่ทิ้งไว้... เหี้ยเนาะว่ามะ"

เธอเอ่ยออกไปเพียงแค่นั้นก่อนจะอุ้มลูกชายออกไปจากตรงนั้นทันที เจย์ริวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมองตามเธอไปจนลับสายตา หมอเจมส์รีบเข้ามาหาเพื่อนก่อนจะตบบ่าอย่างให้กำลังใจ

"ลูกมึงแน่นอนหน้าเหมือนกันขนาดนั้น"

"ถ้าเกิดเด็กเป็นลูกกูจริงก็ไม่แปลกใจหรอกทำไมขนมหวานถึงเกลียดกูขนาดนั้น สามปีที่ผ่านมาเธอต้องอุ้มท้องแล้วก็เลี้ยงลูกด้วยตัวเองคงจะอับอายไม่น้อยเลย"

"ตอนอยู่ต่างประเทศมึงก็ไม่เปิดตัวเค้าเหมือนกันนี่ ตอนนั้นมึงกะกินน้องมันเล่นๆ ไม่ใช่หรือไง ก็ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมตอนมีปัญหามึงถึงทิ้งได้โดยอะไรเยื่อใยแบบนั้น"

"มึงก็พูดซะกูดูแย่เลยนะ เอายังไงดีวะ"

เขาเริ่มมีสีหน้าที่คิดไม่ตกไม่รู้ว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไงเหมือนกัน ถ้าเกิดขนมหวานรู้ว่าเขาเป็นเจ้าของคลินิกที่นี่จะต้องไม่มาทำงานที่นี่แน่นอน

แอ๊ด...

"อ้าวท่านรองมาพอดีเลยกำลังจะไปหาท่านประธานอยู่ดีเลยค่ะ"

หัวหน้าแผนกบุคคลเอ่ยทักทายเขาด้วยรอยยิ้มสดใส ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารบางอย่างซึ่งชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาทันที

"จะไปหาพ่อทำไมครับ"

"เมื่อกี้มีคนมาสมัครงานคนหนึ่งค่ะเธอชื่อคุณขนิษฐา ประวัติการทำงานดีมากเลยนะคะ ตอนเธอเรียนปริญญาตรีที่ต่างประเทศได้ร่วมงานกับแบรนด์ดังระดับโลกหลายที่เลย เธอจบบริหารธุรกิจมาแต่ทำงานเป็นนักวางกลยุทธ์การตลาดให้กับแบรนด์ดังระดับโลก เธอให้เหตุผลว่าอยากอยู่อย่างสงบแล้วก็เลี้ยงลูก แต่พนักงานการตลาดคลินิกเราเงินเดือนที่เริ่มต้น 25,000 บาท แต่จากประวัติการทำงานและประวัติการศึกษาของเธอเงินเดือนแค่นี้เกรงว่าจะรั้งเธอไว้ไม่ได้ แล้วถ้าเกิดประวัติการทำงานหลุดไปที่บริษัทอื่นเราต้องถูกแย่งตัวไปแน่นอนเลยค่ะ พี่ว่าจะลองให้ท่านประธานพิจารณาเรื่องเงินเดือนเพิ่มให้อีก แล้วก็รีบเซ็นสัญญากับเธอให้เร็วที่สุดไม่อย่างนั้นถ้าคุณขนิษฐาไปทำงานกับคนอื่นถึงตอนนั้นเราจะเสียคนเก่งไปนะคะ"

เขานิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะขอแฟ้มเอกสารในมือของผู้จัดการแผนกฝ่ายบุคคลมาลองเปิดดู ช่วงเวลาที่เขากับเธอมีความสัมพันธ์กันตอนนั้นขนมหวานเพิ่งจะเริ่มเรียนปี 1 เอง เขาไม่เคยรู้เลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอมีความสามารถมากขนาดนี้ ความรู้สึกผิดที่มันอยู่ภายในใจมีมากมายต่อเธอเหลือเกิน อยู่กันมาหลายปีเขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอมีความสามารถอะไรบ้าง เธอชอบหรือไม่ชอบกินอะไร แม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางติดต่อเขาไม่เคยจำอะไรได้เลย ก็ไม่แปลกใจหรอกที่เธอจะเกลียดเขาขนาดนี้

"เดี๋ยวผมคุยกับพ่อเอง เดี๋ยวพี่ช่วยโทรศัพท์ไปหาคุณขนิษฐาบอกว่าพรุ่งนี้เช้าให้มาเซ็นสัญญาที่บริษัทได้เลย ส่วนเงินเดือนเสนอให้อยู่ที่ 200,000 บาทต่อเดือน"

"สองแสน...!"

ทุกคนที่ได้ยินดูตกใจเหมือนกันเพราะไม่คิดว่าเขาจะทุ่มเงินมากขนาดนั้นเพื่อให้ดึงตัวเธอเข้ามาทำงานที่คลินิก เธอเป็นนักวางกลยุทธ์ทางการตลาดที่มีชื่อเสียงพอสมควร สำหรับเขาแค่ 200,000 บาทมันไม่ได้มากมายอะไรหรอก เขามีเหตุผลอย่างอื่นที่จะดึงรั้งตัวเธอไว้ข้างกาย ส่วนเรื่องของน้องเรย์ริวเขาจะหาโอกาสตรวจดีเอ็นเอเพื่อให้ได้ความจริงที่กำลังคาใจอยู่ ถึงตอนนั้นเขาค่อยหาโอกาสคุยกับเธอแบบจริงจังสักที

"ตามนี้แหละรีบไปโทรบอกเธอเลย อ้อ ห้ามให้เธอรู้เด็ดขาดว่าผมเป็นรองประธานบริษัทของคลินิกนี้ พี่ทำยังไงก็ได้ให้คุณขนิษฐาเซ็นสัญญาทำงานร่วมกับเราก่อน"

"ได้ค่ะท่านรองเดี๋ยวพี่จะรีบจัดการให้นะคะ"

"ขอบคุณมากเลยนะครับ"

เขาถือแฟ้มเอกสารติดมือมาด้วยก่อนจะหันไปหาหมอเจมส์ที่ตอนนี้ยืนกอดอกมองใบหน้าของเพื่อนไม่ได้พูดอะไร

"ขอบใจมากนะเว้ยสำหรับเรื่องวันนี้ เดี๋ยวกูไปคุยกับพ่อก่อน"

"อืม... จะเอายังไงก็เอา แต่ถ้าเป็นไปได้มึงหาโอกาสตรวจดีเอ็นเอกับเด็กคนนั้นหน่อยนะ หน้าตาเหมือนมึงตอนเด็กเลยกูว่ามีโอกาสสูงที่จะเป็นลูกมึง"

"กูก็คิดแบบนั้น ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวมึงกลับไปก่อนก็แล้วกันขอไปหาพ่อแป๊บหนึ่งก่อน"

หมอเจมส์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือมาตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ เรื่องราวหลังจากนี้ควรจะถูกแก้ไขให้เรียบร้อยโดยด่วน ถ้าเกิดขนมหวานท้องลูกของหมอเจย์ริวจริงๆ เขาควรได้ทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด ส่วนเรื่องของผัวเมียมันเป็นเรื่องของคนสองคน อาจจะต้องคุยกันให้เคลียร์กับสถานะความสัมพันธ์ในอนาคต

"กูเป็นกำลังใจให้มึงนะเว้ย คนอย่างมึงเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนก็ไม่ได้เหม็นกลิ่นเขาหมด ถ้ามึงอยากจะพิสูจน์ว่าเป็นเพราะอะไรก็ลองดูสิ"

"พิสูจน์ยังไง"

"ก็ลองผู้หญิงที่เคยๆ ดูไง จะได้รู้ไปเลยว่าป่วยเยอะแค่ยึดติด ฮ่าๆ"

"ไอ้เลว...!"