บทที่ 8 ข้อสัญญาผูกมัด

ในห้องทำงานของประธานบริษัทคลินิกเสริมความงามภายใต้ชื่อ Lumina Clinic ถูกประดับตกแต่งไปด้วยสีขาวดูสะอาดตา มองออกไปภายนอกเห็นวิวเมืองกรุงสุดลูกหูลูกตา หมอเจษกำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่ เขามีลูกชายฝาแฝดเพศชายสองคนซึ่งแต่ละคนก็เจริญตามรอยคุณพ่อเป็นคุณหมอดีกรีนักเรียนนอกทั้งคู่

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามาสิ"

เขาตะโกนออกไปเพื่อให้คนข้างนอกเปิดประตูเข้ามาได้เลย และเมื่อประตูถูกเปิดออกลูกชายแฝดผู้พี่เดินเข้ามาพร้อมกับถือแฟ้มเอกสารติดมือมาด้วย ใบหน้าของเขาดูกังวลอะไรบางอย่างจนคนเป็นพ่อต้องวางเอกสารลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตา

"มีอะไรด่วนหรือเปล่าลูกทำไมหน้าเครียดแบบนั้น"

"พ่อช่วยดูอันนี้ให้ผมหน่อย"

หมอเจย์ริวเดินไปนั่งลงตรงข้ามกับคุณพ่อก่อนจะส่งแฟ้มเอกสารไปให้ หมอเจษรับเอกสารมาถือไว้ในมือก่อนจะเปิดดูทีละหน้า เป็นใบสมัครงานของผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาดูสะสวยวัยอายุเด็กกว่าลูกชายของเขาประมาณสามปี แต่ประวัติการศึกษาและประวัติการทำงานไม่ธรรมดาเลย ร่วมงานกับแบรนด์ดังระดับโลกหลายที่แต่กลับมาสมัครงานที่คลินิกของเขา ยากที่จะเชื่อจริงๆ

"ประวัติการทำงานดีมากเลยนะ ลูกรู้จักเหรอ"

"รู้จักครับ ผมอยากให้พ่อรับคนนี้เข้ามาทำงานที่คลินิกของเราแล้วก็เพิ่มฐานเงินเดือนให้เป็นเดือนละ 200,000 บาท"

"อะไรนะ... 200,000 บาทมันจะเยอะเกินไปหรือเปล่า คนที่เป็นหัวหน้าแผนกการตลาดเงินเดือนมากสุดอยู่ที่ 70,000 บาท จะรับให้หนูคนนี้แล้วให้เงินเดือน 200,000 บาทมันมากเกินไปหรือเปล่า คนที่อยู่มาก่อนเขาจะไม่พอใจเอาได้นะ"

มันไม่ใช่ว่าคลินิกของเขาจ่ายไม่ได้แต่จำนวนเงินมันมากกว่าคนที่อยู่มานานอีก ถ้าเป็นแบบนี้คนเก่าแก่ที่อยู่มาก่อนอาจจะไม่พอใจเอาได้

"ถ้าประวัติการทำงานของเธอหลุดออกไปบริษัทอื่นแย่งตัวไปแน่นอน นักวางกลยุทธ์การตลาดระดับโลกกับฐานเงินเดือนแค่นี้ผมว่าไม่น่ามีปัญหานะครับ"

หมอเจษจ้องมองใบหน้าของลูกชายก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่ามันจะมีอะไรมากกว่านั้นสำหรับลูกชาย ถ้าเธอเคยร่วมงานกับแบรนด์ระดับโลกมาก่อนเงินเดือน 200,000 บาทถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ มันไม่ใช่ว่าบริษัทจ่ายไม่ได้แต่ประเด็นอยู่ที่มันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้น

"บอกเหตุผลพ่อมาก่อน ปกติลูกไม่ค่อยยุ่งกับการรับสมัครงานของคลินิกนะ พ่อรู้ว่าแม่หนูคนนี้เป็นคนเก่งแต่ด้วยความสามารถเธอควรจะทำงานที่บริษัทดังระดับโลก คลินิกของเราถึงจะมีสาขาทั่วประเทศแต่ก็ยังเล็กไปสำหรับความสามารถแบบแม่หนูคนนี้ ดูเหมือนว่าลูกอยากให้เธอทำงานที่บริษัทของเรา บอกเหตุผลกับพ่อมาแล้วจะเซ็นอนุมัติให้"

เขานิ่งเงียบไปอย่างคิดไม่ตก ไม่รู้ว่าตัวเองจะเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ดีหรือเปล่า เพราะก่อนหน้านี้เขาเก็บเธอไว้เป็นความลับมาตลอด แม้กระทั่งความสัมพันธ์ที่เกินเลยของเราหลายปีนอกจากเพื่อนไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ แถมเขายังทอดทิ้งเธอกลับมาที่ประเทศไทยโดยที่เธอกำลังท้องอยู่ ถ้าคุณพ่อรู้ขึ้นมาเขาน่าจะโดนหนักแน่

"คือว่าผมขอยังไม่พูดตอนนี้ได้ไหมครับ แต่ถ้าทุกอย่างมันชัดเจนผมจะบอกพ่อเป็นคนแรกเลย"

"เฮ้อ... ตามใจก็แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นเพราะอนุมัติพรุ่งนี้ก็เรียกให้แม่หนูคนนั้นมาเซ็นสัญญาเลย"

หมอเจษยอมตามใจลูกชายเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ไอ้เด็กคนนี้มาขอความช่วยเหลือ ปกติหน้าที่ของรองประธานบริษัทไม่ได้มายุ่งวุ่นวายกับการรับสมัครพนักงาน ครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาขอร้องให้รับเด็กผู้หญิงคนนี้ นั่นแสดงว่าไม่ใช่แค่ความสามารถที่เธอมีแต่ต้องเป็นความสัมพันธ์อย่างอื่นที่มากกว่าคนเป็นพ่อจะเข้าใจ แต่เขาไม่อยากกดดันลูกชายเพราะฉะนั้นถ้าหมอเจย์ริวอยากให้คนอื่นรู้เมื่อไหร่เขาคงจะบอกเอง

"ขอบคุณมากเลยนะครับพ่อ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปคุยกับหัวหน้าแผนกก่อน"

"อืม ไปเถอะ"

เขายกมือไหว้คุณพ่อก่อนจะยิ้มออกมารู้สึกโล่งอกขึ้น รีบเดินออกไปจากห้องทำงานและไปคุยกับหัวหน้าแผนกเกี่ยวกับสัญญาการทำงานของเธอ ซึ่งเขาใส่ข้อผูกมัดเอาไว้หลายอย่างเพื่อไม่ให้เธอหนีไปในเร็ววันนี้ และเงื่อนไขของการรับเงินเดือน 200,000 บาทต่อเดือนก็คือต้องทำงานให้คลินิกมากกว่าสองปีขึ้นไปถึงจะมีสิทธิ์ลาออกได้ ไม่รู้ว่าเธอจะรับเงื่อนไขนี้ได้หรือเปล่าแต่ก็ต้องลองดู

ทางด้านของขนมหวานหลังจากที่เธออุ้มลูกชายออกมาจากคลินิกใบหน้ายังคงไม่คลายความหงุดหงิด ไม่รู้ว่าเขาจะสงสัยหรือเปล่าเกี่ยวกับเรื่องของลูกชาย หน้าตาของทั้งคู่ละม้ายคล้ายกันมากจนเธอไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป หรือว่าควรจะเปลี่ยนที่ทำงานดีจะได้ไม่ต้องบังเอิญมาพบเจอกันเหมือนอย่างวันนี้อีก

"คุณหนูกับคุณผู้ชายคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกันหรือเปล่าคะทำไมดูเหมือนจะรู้จักกัน และที่สำคัญน้องเรย์ริวใบหน้าละม้ายคล้ายกับเขามา"

ป้านมเป็นคนฉลาดมองแค่แป๊บเดียวก็ดูออกแล้วว่าทั้งคู่น่าจะมีความสัมพันธ์อะไรกันบางอย่าง และฝ่ายชายใบหน้าเหมือนคุณหนูน้อยขนาดนี้ต้องมีอะไรบางอย่างแน่

"เขาเป็นพ่อของลูกค่ะ เมื่อสามปีที่แล้วไอ้คนเลวคนนั้นมันทิ้งหนูกับลูกไว้ที่ต่างประเทศแล้วก็หนีกลับไปที่ประเทศไทยไม่บอกกล่าวด้วย คอยดูเถอะหนูไม่ให้อภัยเด็ดขาด คนเลวแบบนั้นไม่ควรที่จะได้มาเป็นพ่อของลูก พูดแล้วก็หงุดหงิด โอ๊ยยยย"

"ใจเย็นก่อนนะคะคุณหนู ถ้ากลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่ยุ่งวุ่นวายงั้นเรากลับบ้านดีไหมคะ"

"ไม่กลับค่ะ กลับบ้านไปคุณพ่อก็จะหาเรื่องให้แต่งงานอีก หนูขอใช้ชีวิตอย่างสงบกับลูกชายข้างนอกสองคนดีกว่า ส่วนเรื่องที่บ้านให้พวกพี่ชายเป็นคนจัดการก็แล้วกัน หนูไม่อยากไปเป็นเครื่องมือผลประโยชน์ทางธุรกิจของพวกเขา"

เธอปัดความรับผิดชอบไปให้พี่ชายทั้งหมดเพราะคนที่คุณพ่อคาดหวังมาตลอดก็เป็นบรรดาพี่ชายทั้งหลายอยู่แล้ว ส่วนเธอท่านแค่เห็นเป็นผู้หญิงที่ไร้ความสามารถคนหนึ่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จับไปแต่งงานกับคนรวยเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจเพียงแค่นั้น

"คุณหนู... คุณท่านไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ"

"ตอนนี้ไม่รู้ค่ะว่าคิดหรือเปล่า แต่ในอดีตคุณพ่อคิดแน่นอน อายุหนูยังไม่ทันโตเลยก็จะให้ไปหมั้นกับคนนั้นคนนี้แล้ว คนเป็นพ่อเขาทำกับลูกแบบนี้เหรอคะ"

ป้านมถึงกับพูดไม่ออกเพราะสิ่งที่คุณหนูพูดออกมามันคือความจริงทุกอย่าง คุณท่านมีลูกชายสามคนและมีคุณหนูเป็นลูกสาวอีกคนซึ่งในอดีตท่านประคบประหงมลูกชายอย่างกับอะไร ส่วนคุณหนูนั้นท่านบงการชีวิตทุกอย่างจนไม่เป็นตัวของตัวเอง ก็ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมลูกสาวเพียงคนเดียวถึงได้หนีออกจากบ้านและไม่กลับไปอีก

"คุณหนู..."

"ช่างเถอะค่ะเราพาน้องเรย์ริวไปกินไอติมกันดีกว่า ส่วนเรื่องงานหนูไม่ได้รีบร้อนอะไรหรอกค่ะ ด้วยวุฒิการศึกษาแล้วก็ประวัติการทำงานหนูสามารถทำงานที่ไหนก็ได้ในโลกใบนี้ ถ้าประเทศไทยปัญหาเยอะหนูก็จะพาลูกไปอยู่ที่อื่น...!"