บทที่ 6 สัมภาษณ์งาน

ทางด้านของขนมหวานเธอเดินมาถึงแผนกฝ่ายบุคคลก็กุมมือเจ้าตัวเล็กให้ไปนั่งรออยู่ที่หน้าห้อง โดยมีแม่นมคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

"เรย์ริวรอหม่ามี้อยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวหม่ามี้สัมภาษณ์งานเสร็จแล้วเราไปกินไอติมกันดีไหม"

"ค้าบ"

เด็กน้อยตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มสดใสก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งลงบนตักของแม่นมอย่างว่าง่าย โชคดีที่ลูกชายของเธอเป็นเด็กเชื่อฟังไม่ดื้อไม่ซนเหมือนเด็กวัยเดียวกัน พูดรู้เรื่องราวไม่ทำให้คนเป็นแม่ลำบากใจ

"น่ารักที่สุดเลย"

เธอเอื้อมมือไปแตะศีรษะของลูกชายก่อนจะลุกไปมาด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็ถือแฟ้มเอกสารเดินเข้าไปในแผนกบุคคล วันนี้เธอมาสัมภาษณ์งานในตำแหน่งพนักงานฝ่ายการตลาด จะพยายามไม่เป็นที่โดดเด่นจนเกินไปเพราะอาจจะทำงานที่นี่ลำบาก

"สวัสดีค่ะคุณขนิษฐา เชิญในห้องฝ่ายบุคคลเลยค่ะผู้จัดการรออยู่แล้ว"

"ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวเดินเข้าไปข้างในซึ่งตอนนี้ผู้จัดการแผนกฝ่ายบุคคลนั่งรออยู่แล้ว

"สวัสดีค่ะดิฉันชื่อขนิษฐามาสัมภาษณ์งานในวันนี้ค่ะ"

"คุณขนิษฐาเชิญนั่งเลยค่ะ ไหนขอดูเอกสารที่จะนำมายื่นสมัครงานหน่อยสิคะ"

ผู้จัดการแผนกบุคคลผายมือเชิญให้หญิงสาวเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ก่อนจะส่งแฟ้มเอกสารที่เตรียมไว้เมื่อวานไปให้

"นี่ค่ะ"

หัวหน้าแผนกฝ่ายบุคคลรับแฟ้มเอกสารมาถือไว้ในมือก่อนจะลองดูเอกสารประวัติการศึกษาและการทำงานของเธอทั่วไป และเมื่อเธอเห็นประวัติการศึกษาของหญิงสาวก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเลย

"จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยดังในอังกฤษ เคยเป็นที่ปรึกษากลยุทธ์การตลาดให้กับบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับโลก และเคยร่วมงานกับบริษัทชั้นนำระดับโลกอีกหลายที่ ประวัติการทำงานดีมากเลยนะคะ น่าจะทำงานตั้งแต่เรียนปริญญาตรีด้วยซ้ำ ทำไมถึงมาสมัครงานที่นี่ล่ะคะ ดูจากประวัติการทำงานและวุฒิการศึกษาของคุณขนิษฐาน่าจะร่วมงานกับบริษัทยักษ์ใหญ่ได้ ทำไมถึงเลือกที่จะมาสมัครงานที่นี่คะ"

หัวหน้าแผนกการตลาดไม่เข้าใจเหตุผลของเธอ ถึงแม้ว่าคลินิกเสริมความงามจะมีสาขาทั่วประเทศแต่จากประวัติการทำงานของเธอสามารถทำงานกับบริษัทระดับโลกได้ง่ายดาย

"ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะก็แค่จะใช้ชีวิตปกติทั่วไป การทำงานกับแบรนด์ระดับโลกจะต้องเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเล ฉันไม่ได้เป็นคนตัวคนเดียวแต่ว่ายังมีลูกชายอายุยังไม่ถึง 3 ขวบเลย เด็กต้องการความเอาใจใส่เพราะฉะนั้นฉันไม่สะดวกที่จะทำงานต่างประเทศในตอนนี้ คลินิกของพวกคุณก็ถือว่าเป็นแบรนด์ระดับประเทศ ไม่รู้ว่าระดับการศึกษาและประวัติการทำงานของฉันจะคู่ควรที่จะได้ร่วมงานกันหรือเปล่า ฉันไม่มีปัญหากับเรื่องเงินเดือนค่ะขอแค่อธิบายให้ชัดเจนกับเวลาในการทำงานก็พอ"

เธอไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมายกับการสมัครงานในครั้งนี้ จากที่หัวหน้าแผนกฝ่ายบุคคลบอกเธอเป็นนักวางแผนกลยุทธ์การตลาดที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง แบรนด์ต่างประเทศเสนอรายได้มากมายเพื่อให้ได้ตัวเธอไปร่วมงานด้วย นี่เป็นเหตุผลที่คุณพ่อของเธอตามกลับบ้านคงเพราะเรื่องความสามารถของเธอด้วย แต่ก็นั่นแหละเธอแค่อยากอยู่กับลูกชายอย่างสงบใช้ชีวิตเป็นครอบครัวทั่วไปเพียงเท่านั้น

"ถ้าอย่างนั้นทางบริษัทของเรายินดีมากที่จะได้ร่วมงานกับคุณขนิษฐา ส่วนเรื่องเงินเดือน 25,000 บาทอาจจะน้อยเกินไป ทางเราจะขอพูดคุยกับท่านรองประธานเกี่ยวกับเรื่องฐานเงินเดือนของคุณอีกครั้ง ถ้าเรียบร้อยแล้วจะให้เจ้าหน้าที่แจ้งรายละเอียดไปอีกทีหนึ่งนะคะ ถ้าเกิดคุณขนิษฐาตกลงที่จะร่วมงานกันก็เข้ามาเซ็นสัญญาได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณมากเลยนะคะ ยินดีมากเลยค่ะที่จะได้ร่วมงานกัน ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะถ้าเกิดมีอะไรด่วนก็ติดต่อมาได้เลยค่ะ"

เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะยกมือไหว้บอกลาหัวหน้าแผนก ซึ่งอายุอานามมากกว่าเธอเป็นเท่าตัว แต่ใครหลายคนยอมรับในความสามารถของเธอเพราะว่าประสบการณ์ในการทำงานร่วมกับแบรนด์ระดับโลกมีมากกว่าคนทั่วไป หัวหน้าแผนกขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเธอ

"ยินดีมากเลยค่ะที่ได้คุณขนิษฐามาร่วมงานในครั้งนี้ ไม่คิดเลยว่าคลินิกของเราจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับบุคคลที่เก่งอย่างเช่นคุณ"

"ชมกันเกินไปแล้วค่ะ ฉันก็เป็นแค่คนคนหนึ่งไม่ได้เก่งกาจอะไรมากนักหรอก แค่ทุกคนมองเห็นในความสามารถฉันก็พร้อมที่จะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ"

หญิงสาวยื่นมือไปจับมือผู้จัดการเช่นกันก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที คล้อยหลังที่เธอออกไปแล้วหัวหน้าแผนกฝ่ายบุคคลก็รีบกดโทรศัพท์โทรไปหาท่านประธานทันที จากประวัติการทำงานเธอเป็นคนที่มีชื่อเสียงมากพอสมควร เพราะฉะนั้นจะต้องรีบทำสัญญาเพื่อให้ได้ร่วมงานกันก่อน เพราะถ้าเกิดบริษัทอื่นยื่นข้อเสนอตัดหน้าไปคลินิกของเราอาจจะพลาดโอกาสได้ร่วมงานกับคนเก่ง

"คนเก่งขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง รีบโทรหาท่านประธานดีกว่า"

ทางด้านของหมอเจย์ริวเขาเดินออกจากห้องทำงานท่านรองแล้วรีบลงมายังแผนกฝ่ายบุคคลซึ่งอยู่อีกชั้นหนึ่ง และเมื่อมาถึงหน้าห้องก็เจอกับเด็กน้อยกำลังคุยจ้อแจ้อยู่กับผู้ใหญ่อีกคน และเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กน้อยครั้งแรกเขากลับรู้สึกถูกชะตาอย่างแปลกประหลาด

"ทำไมมีเด็กด้วยล่ะ"

"คนนี้ไงที่บอกว่ามากับขนมหวาน"

"ว่าไงนะ..."

เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเด็กน้อย เรย์ริวเงยหน้าขึ้นมองสบตากลับเจย์ริวก่อนจะยิ้มออกมาทันที

"สวัสดีฮับคุงลุง"

ชายหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็เผลอยิ้มออกมาทันที เด็กอายุวัยเท่านี้ทำไมพูดเก่งขนาดนี้ล่ะ ไม่ได้ฉลาดธรรมดาซะแล้วละมั้ง

"ชื่ออะไรเราบอกลุงได้ไหม"

"ผมชื่อเรย์ริวฮับ"

และเมื่อเขาได้ยินชื่อของเจ้าเด็กน้อยก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที หัวใจเต้นรัวแทบจะทะลุออกมานอกอก ทำไมชื่อถึงคล้ายเขาแบบนี้ล่ะไม่ธรรมดาซะแล้วล่ะมั้ง

"เรย์ริวอายุเท่าไหร่แล้วครับ"

"สองขวบเยอะๆ ฮับ"

"สองขวบเยอะเลยเหรอ"

ถ้านับย้อนเวลาไปแล้วจากวัยอายุของเด็กน้อยเขายังอยู่กับขนมหวานอยู่เลย แสดงว่ามีโอกาสสูงที่จะเป็นลูกของเขา

"คุณเป็นใครเหรอคะทำไมถึง..."

ป้านมเอ่ยถามผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เอาจริงถ้ามองจากใบหน้าของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ากับคุณหนูที่อยู่บนตักของเธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าใบหน้าละม้ายคล้ายกันมาก คงไม่มีอะไรหรอกใช่ไหม

แอ๊ด...~

"หม่ามี้มาแล้วค่ะ อ๊ะ...! คุณ"

หญิงสาวที่เดินออกมาจากแผนกบุคคลกำลังจะคุยกับลูกชายแต่ทว่าดวงตาต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นเจย์ริวกำลังนั่งคุยอยู่กับลูกชายของเธอ

"ออกไปห่างเลยนะไอ้ผู้ชายสารเลว...!"