บทที่ 9 ตรวจความเป็นพ่อลูก

ขนมหวานพาลูกชายแล้วก็แม่นมมากินไอศกรีมที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อดับอารมณ์ร้อนที่มันคุกรุ่นอยู่ภายในใจ ไม่คิดว่าโลกจะกลมนำพาให้มาเจอกับเขาอีกครั้ง ตอนแรกคิดว่ามันเป็นความบังเอิญแต่พอได้เจอวันนี้คิดว่ามันเป็นความซวยมากกว่า

"กินเยอะๆ เลยนะครับเจ้าตัวเล็ก หม่ามี้ใจดีให้หนูกินไอติม 1 วันเท่านั้น หลังจากพรุ่งนี้ไปห้ามกินของหวานเด็ดขาดเพราะไม่อย่างนั้นจะไอ แล้วเดี๋ยวก็จะต้องไปนอนโรงพยาบาลอีก"

"ฮับหม่ามี้"

เด็กน้อยตอบรับก่อนจะตัดไอศกรีมเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างมีความสุขก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นจากปลายสาย

"เบอร์ของใคร"

หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยก่อนจะรีบกดรับสายทันทีเพราะดูเหมือนว่าจะเป็นเบอร์โทรศัพท์บ้านไม่อย่างนั้นก็เป็นเบอร์โทรศัพท์ของออฟฟิศ และมีโอกาสเป็นไปได้สูงที่จะเป็นบริษัทที่เธอสมัครงานไว้

"สวัสดีค่ะ ขนมหวานพูดสายค่ะ"

(สวัสดีค่ะคุณขนิษฐาเราโทรมาจาก Lumina Clinic ค่ะ จะโทรมาแจ้งเกี่ยวกับการเข้ามาเซ็นสัญญาในวันพรุ่งนี้เช้าตอนประมาณ 9:00 น ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณขนิษฐาสะดวกเข้ามาคุยรายละเอียดแล้วก็ทำการเซ็นสัญญาไหมคะ)

หญิงสาวทำหน้าคิ้วขมวดก่อนจะนิ่งเงียบไปสักพักใหญ่ ถือว่ารับเธอเข้าทำงานเร็วอยู่เหมือนกันนะ แล้วตอนที่สัมภาษณ์แทบไม่ได้คุยอะไรกันเยอะเลยด้วยซ้ำ

"ได้ค่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะเข้าไปนะคะ"

(โอเคค่ะถ้าอย่างนั้นเจอกันพรุ่งนี้ 9 โมงเช้าที่แผนกบุคคลนะคะ เข้ามาในห้องของผู้จัดการได้เลยค่ะ)

"ได้เลยค่ะ พรุ่งนี้จะไปให้ตรงเวลานะคะ"

หญิงสาวตอบรับกลับไปก่อนจะกดวางสายทันที เธอไม่ได้ตื่นเต้นกับการถูกรับเข้าทำงานหรอกเพราะโดยปกติไม่ว่าเธอจะสมัครที่ไหนก็ถูกตอบรับเข้าทำงานอย่างง่ายดายอยู่แล้ว ตอนแรกคิดว่าวุฒิการศึกษาและประวัติการทำงานจะเป็นอุปสรรคในการสมัครงานเสียอีก

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณหนู"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะป้านม คลินิกที่เราไปสมัครงานเมื่อเช้าโทรมาให้ไปคุยรายละเอียดแล้วก็เซ็นสัญญากันในวันพรุ่งนี้เช้า คงต้องวานป้านมช่วยดูเจ้าตัวเล็กอีกสักวันหนึ่งนะคะ ถ้าไม่พามาด้วยก็งอแงไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะ"

เธอคงต้องรบกวนป้านมอีกสักพักใหญ่ และเมื่ออายุครบประมาณสามขวบเธอก็จะพาเจ้าตัวเล็กไปเรียนโรงเรียนอนุบาลทันที เด็กน้อยที่คุยเก่งและฉลาดแบบนี้ควรจะได้พบเจอสังคม เข้าเรียนโรงเรียนด้วยความรวดเร็วจะได้ความรู้มากเพิ่มขึ้นไปอีก

"ถ้าอายุครบสามขวบหนูจะให้น้องเรย์ริวเข้าไปเรียนที่โรงเรียนอนุบาลแล้วค่ะ"

"เร็วไปหรือเปล่าคะ เห็นลูกเศรษฐีคนอื่นกว่าจะส่งลูกเข้าโรงเรียนก็ 4-5 ขวบแล้วนะคะ"

"ไม่ได้หรอกค่ะหนูอยากให้เจ้าตัวเล็กพบเจอสังคมจะได้ปรับตัวเข้ากับคนอื่นได้ดี ยิ่งไปเร็วยิ่งดีต่อตัวเด็ก"

"ก็จริงค่ะ งั้นแล้วแต่คุณหนูก็แล้วกันค่ะ"

เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือเป็นลูบศีรษะเจ้าตัวเล็กด้วยความอ่อนโยน อำนาจการตัดสินใจของบุตรอยู่ที่เธอทุกอย่าง ส่วนพ่อของลูกไม่มีชื่อแม้กระทั่งในใบแจ้งเกิด เพราะฉะนั้นเขาไม่มีสิทธิ์ในตัวของน้องเรย์ริวเลยแม้แต่นิดเดียว

"รีบกินนะคะจะได้รีบกลับ"

"ได้เลยฮับหม่ามี้"

หลังจากที่กินไอศกรีมเสร็จก็พากันเดินทางกลับมาพักผ่อนที่คอนโด หลังจากที่เธอได้เจอกับอดีตชายคนรักก็รู้สึกเศร้าอย่างประหลาด เวลาผ่านไปตั้งนานแล้วทำไมเธอถึงลืมเขายังไม่ได้ก็ไม่รู้ นี่แหละนะที่เขาบอกว่ารักแรกมันฝังใจ มันเป็นแบบนี้นี่เอง...

เช้าวันต่อมา...

หญิงสาวเดินทางมาที่คลินิกในช่วงเช้าตรู่ เธอไม่ลืมที่จะพาเด็กน้อยกับแม่นมมาด้วย ในระหว่างที่เธอเข้าไปคุยรายละเอียดกับผู้จัดการแผนกฝ่ายบุคคลในห้องทำงาน แม่นมก็พาคุณหนูน้อยออกมาเดินเล่น

"คุณหนูน้อยวิ่งระวังหน่อยนะคะ อย่าซนนะไม่อย่างนั้นคุณแม่จะดุเอา"

น้องเรย์ริวด้วยความซุกซนวิ่งวุ่นไปทั่วบริษัท ซึ่งแม่นมเองก็อายุอานาไม่ใช่น้อยการที่จะมาวิ่งตามเด็กค่อนข้างที่จะสภาพร่างกายไม่ไหว

"คิกคิก"

และเหมือนยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุแม่นมวิ่งตามเจ้าตัวเล็กก็ยิ่งวิ่งหนีเพราะคิดว่ากำลังถูกวิ่งไล่จับ

"คุณหนูระวังนะคะ"

เด็กน้อยวิ่งตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ ไม่มีท่าทีจะหยุดก่อนจะเซล้มลงกับพื้นเมื่อบังเอิญไปชนกับใครคนหนึ่งเข้า

"โอ๊ยเจ็บ"

เด็กน้อยร้องครวญครางออกมาก่อนจะลูบหัวเข่าของตัวเองทั้งสองข้างป้อยๆ ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็รีบอุ้มเจ้าเด็กน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงหวาน

"ทำไมวิ่งซนไปทั่วเลยครับคนเก่ง"

"คุณลุงนี่นา"

เด็กน้อยเห็นใบหน้าของชายหนุ่มก็เอ่ยทักทายทันที เจอกันแค่ครั้งแรกน้องเรย์ริวก็สามารถจดจำใบหน้าของเขาได้แล้ว เอื้อมมือไปโอบรอบคอของเขาก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความสดใส

"สวัสดีฮับ"

"สวัสดีครับสุดหล่อ วันนี้มาส่งคุณแม่รายงานตัวเหรอครับ"

"ฮับ หม่ามี้ทำงาน"

เด็กน้อยเอ่ยออกไปตามที่คุณแม่เคยบอก เป็นเด็กอัจฉริยะที่สามารถจดจำคำพูดของผู้ใหญ่เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ใครบอกหรือสอนอะไรเขาก็สามารถจดจำได้ดีตลอด

"อะไรติดผมเราเนี่ยไปซนที่ไหนมา"

เขาทำเนียนเอื้อมมือไปลูบผมเด็กน้อยก่อนจะดึงเส้นผมออกมาสามเส้น เพราะเขาจะนำไปตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกโดยการตรวจดีเอ็นเอที่โรงพยาบาล ซึ่งแน่นอนว่าใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นก็รู้ผลการตรวจแล้ว

"โอ๊ยเจ็บจังเลยฮับ"

"อะไรติดผมเราไม่รู้นี่นาลุงก็เลยเอาออกให้ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"

เขายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองแม่นมที่วิ่งเข้ามาพอดี ยื่นมือมาตรงหน้าของหมอเจย์ริวก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความเหนื่อยหอบ

"คุณหนูอย่าวิ่งอีกนะคะแม่นมวิ่งไม่ทันแล้ว"

"ระวังหน่อยนะครับตรงไปอีกนิดจะเป็นบันได ถ้าเด็กน้อยไม่ทันระวังอาจจะตกลงไปได้"

"ขอบคุณมากเลยนะคะที่จับตัวน้องเรย์ริวไว้ ไม่อย่างนั้นแม่นมวิ่งตามไม่ทันได้เลยค่ะ"

แม่นมรีบแย่งเจ้าตัวเล็กไปไว้ในอ้อมแขนแทน เธอรู้ความจริงเมื่อวานว่าผู้ชายตรงหน้าคือคุณพ่อของเรย์ริว ซึ่งดูเหมือนว่าคุณหนูจะไม่ยอมรับและดูจะไม่ชอบขี้หน้าเขาสักเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นต้องพาคุณหนูน้อยออกห่างเขาให้มากที่สุด

"ไม่เป็นไรหรอกครับยังไงก็ดูแลน้องด้วย"

"ได้เลยค่ะถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อนนะคะ ไปครับคุณหนูน้อยไปรอหม่ามี้กัน"

แม่นมอุ้มน้องเรย์ริวออกไปจากตรงนั้นทันที และเมื่อทั้งคู่เดินออกหายไปจนลับสายตาหมอเจย์ริวก็รีบกดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนรักทันที

"ช่วยตรวจ DNA ให้หน่อยต้องการผลวันนี้เลย"

(ได้สิ เอาเส้นผมของเด็กและก็มึงมาเลย เดี๋ยวกูจัดการให้เองไม่เกินสองชั่วโมงรู้ผลแน่นอน)

"อืม ขอบใจมากเว้ยกูจะไปหาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ"

เขากดวางสายก่อนจะยิ้มมุมปากออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์ รอให้ผลตรวจดีเอ็นเอออกก่อนคราวนี้แหละเขาจะได้รู้ว่าจะต้องจัดการกับขนมหวานยังไงต่อ

"หึ... ถ้ามีผลดีเอ็นเอมายืนยันอยากรู้เหมือนกันว่าจะยอมรับหรือเปล่า"

เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเด็กน้อยเป็นลูกชายของตัวเอง ความสัมพันธ์ของเราหลายปีที่ผ่านมามันลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ และเราทั้งคู่เป็นคนแรกของกันและกันไม่มีใครนอกกายนอกใจมีคนอื่น และเขาเชื่อใจขนมหวานในระดับหนึ่งว่าเธอไม่มีทางท้องกับคนอื่นแน่นอน...