บทที่ 10 เซ็นสัญญาร่วมงาน

หมอเจย์ริวเดินทางไปที่โรงพยาบาลด้วยความร้อนรนก่อนจะส่งเส้นผมของเขาและเส้นผมของน้องเรย์ริวไปให้เพื่อนสนิท

"มึงรออยู่นี่แหละเดี๋ยวกูจัดการให้"

"อืม เร็วหน่อย"

เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักของหมอเจมส์ วันนี้เขาไม่ได้ทำงานจึงต้องไหว้วานให้เพื่อนเป็นคนทำหน้าที่นี้แทน และพรุ่งนี้ก็คงจะไม่ทำเช่นกันแต่โชคดีที่หมอจินต์มาเข้าเวรแทนเขาก็จะสามารถไปเคลียร์ปัญหากับขนมหวานได้

ทางด้านของขนมหวานเธอนั่งคุยอยู่กับผู้จัดการแผนกของคลินิก ซึ่งรายละเอียดในการเซ็นสัญญาเบื้องต้นถ้าเธออยากจะรับเงินเดือน 200,000 บาทจะต้องเซ็นสัญญาทำงานให้คลินิก 2 ปีไม่สามารถลาออกได้ แต่หลังจากนั้นสามารถเลือกได้ว่าจะต่อสัญญาหรือจะลาออกไปทำงานที่อื่น ทางคลินิกจะเคารพในการตัดสินใจทุกอย่าง

"สัญญาสองปีเลยเหรอคะ"

เธอนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด สถานการณ์ในตอนนี้ยังไม่มั่นคงและเธอเองยังไม่รู้ว่าจะต้องทำงานอยู่ที่นี่ได้ถึงเมื่อไหร่ ถ้าเกิดพ่อของลูกยังมาวุ่นวายไม่หยุดเธออาจจะต้องหอบลูกหนีไปอยู่ต่างประเทศ ถึงตอนนั้นสัญญาสองปีอาจจะเป็นปัญหา

"สองปีเองค่ะรวดเร็วเหมือนโกหก ไม่ต้องคิดมากนะคะ"

"แหะ... ขอคิดดูก่อนไม่ได้เหรอคะ"

"แต่ถ้าคุณขนิษฐาเซ็นสัญญาตอนนี้ท่านรองประธานจะให้ห้องทำงานแบบส่วนตัวไม่ต้องรวมกับคนอื่น และที่สำคัญถ้าเกิดมีการทำโอทีเลิกงานดึกสามารถพาเจ้าตัวเล็กเข้ามาที่ห้องทำงานได้ด้วยนะคะ รับรองว่าไม่รบกวนใครเพราะมีห้องส่วนตัวเป็นของตัวเอง แถมยังได้หยุดเสาร์อาทิตย์ด้วยมีเวลาอยู่กับลูกด้วยค่ะ"

"ได้สวัสดิการดีขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

เธอรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากว่าทำไมสวัสดิการของคลินิกถึงดีขนาดนี้ ไม่รู้ว่าพนักงานคนอื่นได้มากมายขนาดนี้หรือเปล่า แต่เอาจริงสวัสดิการที่พวกเขาเสนอให้มันเหมาะสำหรับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวแบบเธอมาก เอาเถอะแค่ 2 ปีเท่านั้นคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

"งั้นก็ได้ค่ะ เซ็นได้เลยใช่ไหมคะ"

"เซ็นเลยค่ะตรงนี้กับตรงนี้ค่ะ"

ผู้จัดการแผนกบุคคลยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะคะยั้นคะยอให้เธอรีบเซ็นเอกสาร เนื่องจากได้รับคำสั่งมาจากท่านรองประธานว่าทำยังไงก็ได้ต้องให้เธอเซ็นสัญญานี้และโบนัสสิ้นปีจะได้เพิ่มอีกหนึ่งเดือน

"ได้ค่ะ"

หญิงสาวยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหยิบปากกาเซ็นชื่อของตัวเองลงไปในใบสัญญา หลังจากนั้นเธอก็ส่งเอกสารคืนไปให้ผู้จัดการแผนกบุคคล

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณขนิษฐาขึ้นไปดูห้องทำงานชั้นบนสุด แล้วเราจะได้คุยเกี่ยวกับเรื่องรายละเอียดงานที่ต้องทำในแต่ละวันด้วย ตำแหน่งของคุณขนิษฐาจะต่างจากพนักงานการตลาดทั่วไป คุณจะต้องเป็นคนดีลงานกับบริษัทต่างๆ ด้วยตัวเอง งานอาจจะเยอะหน่อยนะคะแต่ไม่กระทบกับเวลาส่วนตัวแน่นอนค่ะ"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาค่ะ"

ทั้งสองคนพากันออกจากแผนกฝ่ายบุคคลกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุดซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหาร เป็นคำสั่งของท่านรองประธานให้จัดหาห้องทำงานอยู่ข้างกับห้องทำงานของเขา เรื่องมาถึงตอนนี้หัวหน้าแผนกฝ่ายบุคคลถึงรู้ว่าคุณขนิษฐาไม่ได้มีสถานะพนักงานธรรมดาทั่วไป น่าจะมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกับท่านรองประธานหรือคุณเจย์ริวแน่นอน เพราะฉะนั้นเธอต้องทำดีกับผู้หญิงคนนี้ให้มากที่สุด เพื่อความอยู่รอดของตัวเองในบริษัทนี้ด้วย

ติ้งงงง

และเมื่อประตูลิฟต์ถูกเปิดออกหญิงสาวก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนที่คุ้นเคยดีเพราะเรารู้จักกันมานาน ถึงแม้ว่าใบหน้าจะละม้ายคล้ายกันแต่เธอสามารถแยกออกจากกันได้ เจย์ริวเป็นคนหน้านิ่งภาพลักษณ์ดูดีพอสมควร ส่วนคนนี้เป็นคนที่อัธยาศัยดีกว่าและเขาดีกับเธอมากในช่วงเวลาที่ผ่านมา

"พี่เจอริค...!"

"ขนมหวานมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

เธอเดินออกจากลิฟต์ก่อนจะก้มมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดที่เขาใส่เป็นชุดสูทแบรนด์ดังระดับโลก การแต่งกายไม่เหมือนพนักงานทั่วไปที่สำคัญในมือของเขามีกาวน์แพทย์พาดอยู่ที่ไหล่

"พี่เจอริคทำงานที่นี่เหรอคะ"

"พี่เป็นเจ้าของที่นี่ คลินิกนี้เป็นของคุณพ่อของพี่เอง เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงรู้หรือเปล่าว่าไอ้เจย์ริวมันตามหามาตลอด 3 ปีมานี้"

"ตามหาทำไมไม่ทราบคะ"

"มันเป็นห่วงเรามากเลยนะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวไปอยู่ในห้องทำงานของพี่ก่อน แล้วเดี๋ยวพี่จะโทรหามันให้รีบมาที่นี่ ขนมหวานควรจะคุยกับไอ้เจย์ริวให้ชัดเจนไปเลย เรื่องที่เข้าใจผิดกันในอดีตจะได้ถูกแก้ไข"

หมอเจอริคพยายามพูดให้พี่ชายของตัวเอง เขารู้ว่าตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมานี้ไม่มีวันไหนที่เจย์ริวจะไม่คิดถึงผู้หญิงคนนี้ เราสองคนรู้จักขนมหวานในช่วงเวลาเดียวกัน ตอนแรกว่าจะแข่งกันจีบแต่ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะชอบพี่ชายของเขาก็เลยล้มเลิกการแข่งขันและปล่อยให้ทั้งคู่สานความสัมพันธ์กันเอง ส่วนเขานั้นไม่ได้คิดอะไรกับเธอเกินเลยไปกว่าน้องสาว ขนมหวานเป็นผู้หญิงที่เก่งมากถึงแม้เขาจะไม่รู้พื้นเพครอบครัวของเธอแต่ตลอดเวลาที่อยู่ต่างประเทศเธอหาเงินส่งตัวเองเรียนและร่วมงานกับแบรนด์ดังระดับโลกสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองจนมีทุกวันนี้ แต่ไอ้พี่ชายตัวดีมันโง่หลอกกินเขาแถมไม่ให้สถานะ ผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ยังทำกับเขาได้ลงสมควรแล้วล่ะที่จะโดนเกลียด

"ก่อนหน้านี้เจอกันแล้วค่ะ ผู้ชายที่เจ้าชู้ยิ้มหน้าระรื่นกับผู้หญิงไปทั่วแถมยังไร้ความรับผิดชอบ คนแบบนี้ใครจะเอามาทำพันธุ์ก็เอาไปเถอะค่ะหนูไม่เอาหรอก อ้อ... ถ้าเกิดคลินิกนี้เป็นของครอบครัวพี่เจอริคงั้นขนมหวานขอยกเลิกสัญญาได้ไหมคะ ถ้ายังต้องทำงานอยู่ที่นี่เกรงว่าจะต้องเจอกับไอ้คนสารเลวคนนั้น แค่ได้ยินชื่อก็จะอ้วกแล้วค่ะ"

เธอระบายออกมาอย่างไม่ปิดบังและไม่ได้สนใจด้วยว่าใครจะคิดยังไง สิ่งที่เขาทำกับเธอในอดีตเกินกว่าที่จะให้อภัย ถึงแม้เราสองคนจะมีความสัมพันธ์กันแต่เขาละเลยความรู้สึกเธอมาโดยตลอด แม้กระทั่งตอนกลับประเทศไทยยังไม่แม้แต่จะบอกลาเธอเลย แถมไปแล้วไปลับไม่ติดต่อมาอีก ผู้ชายเลวแบบนั้นไม่เหมาะสมที่จะเป็นพ่อของลูกหรือเป็นสามีของเธอ

"ใจเย็นก่อนนะมีอะไรค่อยคุยกันได้ไหม"

"ไม่คงไม่คุยมันแล้วค่ะ เรื่องสัญญาจัดการให้ขนมหวานได้ไหมคะ แต่ถ้าเกิดเซ็นไปแล้วแก้ไขยากก็บอกเงื่อนไขมาได้เลยค่ะ จะให้จ่ายเงินเท่าไหร่ปรับกี่เท่าก็จะจ่ายขอแค่ไม่ต้องทำงานร่วมกับไอ้ผู้ชายพันธุ์นั้นหนูยินดีจ่าย"

เจอริคถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึกเมื่อหญิงสาวยื่นคำขาดแบบนั้น ดูท่าทางพี่ชายตัวดีจะง้อผู้หญิงยากแล้วแหละ ท่าทางเธอไม่ได้โกรธธรรมดาแต่น่าจะเกลียดเข้าไส้ไปเลย...

'งานหยาบแล้วไหมล่ะ ซวยแน่มึงไอ้เจย์ริว...'