บทที่ 2 ความซวยมาเยือน

หลังจากที่เขาทำงานเสร็จหมอเจอริคก็เดินทางกลับมาที่บ้านซึ่งวันนี้พี่ชายฝาแฝดมีเรื่องจะคุยกับครอบครัว เขาจึงต้องเข้าไปฟังด้วยเพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าจะคุยเรื่องอะไร แต่ดูจากสีหน้าแล้วน่าจะคืนดีกับเมียแล้วแหละ

"ในที่สุดลูกฉันก็ฉลาดสักที"

"พ่อดีใจด้วยนะในที่สุดก็ง้อเมียสำเร็จสักที ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราหาเวลาเข้าไปคุยกับทางโน้น ต้องหาฤกษ์หายามดีๆ ก่อน เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพ่อจะให้หลวงพ่อช่วยดูให้"

"ขอบคุณมากเลยนะครับคุณพ่อคุณแม่สำหรับเรื่องทุกอย่าง ยังไงผมฝากจัดการด้วยนะครับ"

เจย์ริวยิ้มออกมาก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ที่เป็นธุระเกี่ยวกับงานแต่งงานของเขาในครั้งนี้ให้ ส่วนเจอริคเขามีใบหน้าที่เคร่งขรึมและดูเครียดกับอะไรบางอย่างซึ่งถ้าให้คนในครอบครัวคาดเดาก็น่าจะเกี่ยวกับงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้น

"แล้วเราล่ะได้ฤกษ์งานหมั้นหรือยัง"

"ยังเลยครับแม่ คือผม..."

"ทำไมลูกดูเหมือนไม่อยากจะหมั้นล่ะ ไม่ได้รักหนูแพรวาเหรอแล้วทำไมถึงจะแต่งงานกันล่ะแม่ไม่เข้าใจ"

คุณแม่จ้องมองใบหน้าของลูกชายอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าลูกเคยคบหากับใครมาก่อนรู้อีกทีก็บอกจะหมั้นกับแม่หนูที่ชื่อแพรวาแล้ว และเขาเองไม่ได้มีความมั่นใจในตัวของผู้หญิงที่จะหมั้นด้วยก็เลยไม่เคยพามาเจอครอบครัว

"คือว่าตอนนั้นผมเมามากดื่มหนักไปหน่อยตื่นมาอีกทีก็จำได้แค่ว่ามีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่ง วันนั้นผมรีบกลับก็เลยเอาแหวนวางทิ้งไว้ให้พร้อมกับนามบัตรให้เธอติดต่อมา ผ่านไปแค่วันเดียวแพรวาก็มาบอกว่าเป็นผู้หญิงคืนนั้นพร้อมกับถือแหวนมาด้วยอยากจะให้ผมรับผิดชอบด้วยการแต่งงานก็เลยจำใจต้องรับผิดชอบ แต่ตอนนี้... ไม่รู้สิครับผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไง"

เจอริคถอนหายใจออกมาด้วยความคิดหนัก เรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องใหญ่จริงแหละโดยเฉพาะการแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก มันเป็นการมีอะไรกันเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นแต่เขาไม่อยากเป็นผู้ชายเลวเพราะพรากความบริสุทธิ์ของผู้หญิงไปแล้วเธอเสียหายจึงจำเป็นจะต้องรับผิดชอบ

"แม่ก็นึกว่าแกกับหนูแพรวารักกันซะอีก สรุปแล้วที่แต่งงานก็เพราะแค่อยากรับผิดชอบเท่านั้น ถ้าเป็นอย่างนั้นชดเชยอย่างอื่นให้ดีไหม อยากได้บ้านรถหรือยังเปิดบริษัทอะไรก็ทำให้จะดีกว่า แกจะเอาทั้งชีวิตไปผูกติดกับผู้หญิงที่ไม่ได้รักมันได้ที่ไหนกันล่ะ ท้ายที่สุดก็จะไม่มีความสุขทั้งคู่เลย"

คุณแม่พยายามเตือนสติลูกชายเพราะถ้าเกิดว่าไม่ได้รู้สึกอะไรก็ควรที่จะพูดคุยกันให้ชัดเจนและหาวิธีแก้ไข ถ้าได้ตัดสินใจทำไปแล้วมันจะย้อนกลับมาแก้ไขลำบาก

"สองเดือนที่ผ่านมาผมพยายามที่จะลองเปิดใจให้เธอดูแต่มันไม่ได้จริงๆ ครับ และอีกอย่างผมไม่มั่นใจว่าคืนนั้นเป็นเธอหรือเปล่า"

"อะไรของแกวะไอ้เจอริค มีอะไรกับผู้หญิงแต่จำไม่ได้เนี่ยนะว่าใช่รึเปล่า"

"ก็บอกอยู่ว่าเมาแถมมันเป็นกลางคืนด้วยเห็นหน้าไม่ค่อยชัด แต่ว่าเธอมีแหวนของตระกูลมายืนยันก็เลยคิดว่าใช่ แต่บอกตามตรงเลยนะเวลาอยู่ใกล้กันรู้สึกไม่คุ้นเลย อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน..."

แพรวาพยายามอ่อยเขาเพื่อให้มีอะไรกันหลายครั้งแต่ชายหนุ่มรู้สึกต่อต้านเพราะมันเป็นร่างกายและกลิ่นที่ไม่คุ้นเคย ทั้งที่คืนนั้นถึงแม้ว่าเขาจะจำได้เลือนรางแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้หญิงในคืนนั้นเขาถูกใจมากแต่กับอีกคนไม่ใช่ ช่วงหลังเขาก็เลยพยายามออกห่างจากเธอไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก

"แล้วเราจะเอายังไงดีล่ะพ่อก็ไม่รู้จะช่วยยังไงนะคราวนี้"

"ว่าจะลองหมั้นไปก่อนครับแล้วเดี๋ยวค่อยเรียนรู้กันไป ถ้าเกิดว่าเราสองคนเข้ากันไม่ได้จริงผมจะหาทางชดเชยอย่างอื่นให้แทน"

"คุณผู้ชายคุณผู้หญิงคะมีเด็กผู้หญิงมาที่นี่บอกว่ามาหาคุณเจอริคค่ะ"

"มาหาผมเนี่ยนะ"

เขาชี้นิ้วไปตรงหน้าตัวเองก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เด็กผู้หญิงที่ไหนบุกมาหาเขาถึงที่ใจกล้าพอสมควรเลยนะนั่น

"ใช่ค่ะจะให้เข้ามาไหมคะ"

"ให้เข้ามาก่อนเลยเผื่อมีธุระด่วนอะไร"

คุณแม่หันไปบอกแม่บ้านให้รีบพาเด็กคนนั้นเข้ามา ไม่รู้ว่าให้ลูกชายตัวดีไปนอนกับผู้หญิงคนไหนอีกหรือเปล่า ชีวิตแต่ละวันบันเทิงสุด

"แกไปนอนกับผู้หญิงมากี่คนเนี่ย คนที่ชื่อแพรวานั่นก็คนหนึ่งอย่าบอกนะว่าคนที่อยู่ข้างนอกก็มาเรียกร้องหาความรับผิดชอบจากแกอีก"

คุณพ่อถึงกับส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ ลูกบ้านนี้สองคนชีวิตวุ่นวายเสียเหลือเกิน มีแต่ปัญหายุ่งเหยิงไม่มีคนไหนมีความรักที่ดีสักคน เริ่มต้นมาแต่ละอย่างชวนปวดหัวแล้ว

"ผมจำได้ว่ามีคนเดียวนะครับพ่อ ไม่น่าใช่ล่ะ"

"งั้นเหรอ..."

แม่บ้านพาผู้หญิงที่อยู่ข้างนอกให้เดินเข้ามาข้างในตรงมายังห้องรับแขกซึ่งตอนนี้ทั้งสี่คนกำลังนั่งรออยู่แล้ว เมื่อเด็กสาวคนนั้นเห็นใบหน้าของเจอริคก็ชี้หน้าทันที เพราะไอ้ผู้ชายคนนี้เมื่อสองเดือนก่อนพรากความบริสุทธิ์ของเธอไปแถมยังทำเธอท้องป่องอีก เพราะฉะนั้นที่มาวันนี้เพราะจะเรียกร้องให้เขารับผิดชอบลูกในท้องของเธอ

"พี่สุดหล่อจริงด้วย...!"

หลังจากที่เราสองคนมีอะไรกันในคืนนั้นตื่นเช้ามาเขาก็ไม่อยู่แล้ว แต่ทิ้งแหวนแล้วก็นามบัตรไว้ให้ที่โต๊ะซึ่งเธอจำชื่อนามสกุลของเขาได้จึงมาตามหาที่นี่ แต่โชคร้ายที่แหวนหายไปจึงไม่มีอะไรมายืนยันได้ ตอนแรกร้องไห้อยู่เป็นอาทิตย์เพราะถูกผู้ชายเลวพรากความบริสุทธิ์ไปกว่าจะทำใจได้เป็นเดือนเหมือนกัน ตอนแรกบอกว่าจะรับผิดชอบพอตื่นมาก็หายหัวไปเลยมันน่ากระทืบชะมัด แต่วันนี้เธอรู้สึกอ่อนเพลียกินอะไรไม่ค่อยได้พอไปตรวจที่โรงพยาบาลคุณหมอก็บอกว่าท้องได้สองเดือนแล้ว ไม่รู้ต้องแก้ปัญหายังไงก็เลยมาหาเขาที่นี่แหละ

"พี่สุดหล่ออะไรเรารู้จักกันเหรอ"

เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ทำไมเหมือนเคยเจอผู้หญิงคนนี้มาก่อนถึงมันจะเลือนรางก็เถอะ เธอเดินเข้ามานั่งลงเคียงข้างเขาก่อนจะเขย่าแขนชายหนุ่มทันที

"หนูท้องค่ะ พี่สุดหล่อทำหนูท้อง!"

"เฮ้ย ฉันไปมีอะไรกับเธอตอนไหนไม่ทราบ"

เจอริคเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะเขาจำได้ว่าผู้หญิงที่มีอะไรกันคืนเดียวมีแค่แพรวาเท่านั้น แล้วเด็กคนนี้โผล่มาจากไหนอีกละ เขาคงไม่เมาถึงขั้นจำไม่ได้หรอกนะว่าไปนอนกับผู้หญิงคนไหนเพิ่มอีก

"ก็สองเดือนที่แล้วไงอย่ามาทำเป็นลืมนะ พี่ทำหนูเลือดออกด้วย...! ไม่รู้แหละพี่ต้องรับผิดชอบลูกในท้องของหนู"

"เชี่ย...! มึงนอนกี่คนวะเนี่ยไอ้เจอริค"

"นอนคนเดียวโว้ยสองเดือนที่แล้วก็มีแค่แพรวะ... เอ๊ะ"

เขานิ่งชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองหญิงสาวด้วยความเอะใจอะไรบางอย่าง

"ท้องกี่เดือนแล้วนะ"

"สองเดือนไง พี่สุดหล่อจำไม่ได้เหรอเลวมากนะพรากความบริสุทธิ์หนูไปแล้วจำไม่ได้เหรอ ตอนนอนด้วยกันบอกจะรับผิดชอบอย่างนั้นอย่างนี้ ทำไมตอนนี้ปัดความรับผิดชอบล่ะ ไอ้ชั่ว คนเลว ไอ้คนสารเลว...!"

เด็กสาวกอดอกจ้องมองใบหน้าของเขาก่อนจะตะโกนด่าเพราะรู้สึกว่าไอ้ผู้ชายเลวคนนี้ไม่มีความรับผิดชอบเลย คืนวันนั้นเธอบอกว่าให้หยุดก็ไม่ยอมยังจะทำอยู่ได้ พอตอนนี้เธอท้องป่องมากลับไม่รับผิดชอบซะงั้นเลวที่สุด

"นี่มันอะไรกันเนี่ยสองเดือนที่แล้วคนที่นอนกับลูกคือหนูแพรวาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมโผล่มาอีกคนแล้วล่ะสรุปใครนอนกับลูกกันแน่"

คุณพ่อกับคุณแม่เริ่มรู้สึกมึนงงซึ่งลูกชายตัวดีก็สับสนไม่แพ้กัน ถ้าเกิดว่าตอนนั้นแพรวาไม่ได้มาแสดงตัวว่าเป็นผู้หญิงในคืนนั้นเขาก็พอจะเชื่อเธออยู่ แต่ท้องสองเดือนมันทำให้เจอริคเริ่มรู้สึกลังเล แถมตอนที่เห็นผู้หญิงตรงหน้ากลับให้ความคุ้นเคยมากกว่าผู้หญิงอีกคน

"ไม่รู้แหละพี่สุดหล่อต้องรับผิดชอบลูกในท้องของหนู...!"

"แต่ว่า..."

"เลว...! ไม่มีความรับผิดชอบ คนเลว!"

"เอ่อ..."