-7- เป็นเด็กของพี่รามิลคนนี้ไงครับ

@วันประกวดดาวเดือน

ข้าวหอมมองตัวเองผ่านกระจกนิ่ง เสียงเอ่ยชมจากช่างแต่งหน้สที่รามิลหามาให้กับเพื่อนสาวคนสนิทดังขึ้นมาไม่ขาดปาก นิรินเดินมาหาแล้วหมุนตัวเธอสำรวจ วันนี้จะยอมให้วันหนึ่งก็แล้วกัน ปกติเพื่อนตัวเล็กไม่เคยแต่งตัวแบบนี้มาก่อน วันนี้ก็เลยดูสวยเป็นพิเศษ 

"พี่รามิลเลือกเก่งนะ ทั้งชุดทั้งรองเท้า แกใส่แล้วสวยมากเลย" ยี่หวาพูดพลางพิจารณาทั้งร่างกายของเพื่อนไปด้วย ดูแล้วรุ่นพี่ตัวสูงน่าจะเทสดีมาก หรือไม่ก็คงทำแบบนี้กับสาวๆบ่อย

"เดี๋ยวฟ้ากับยี่ออกไปรอข้างนอกนะ ข้าวกับนิไม่ต้องตื่นเต้นละ"

"ชั้นอ่ะไม่อยู่แล้ว แต่ไอข้าวนู่น ยังไม่ขึ้นเวทีก็สั่นหมดแล้วเนี่ย" หันไปมองข้าวหอมที่ยืนกำชายกระโปรงแน่นแล้วถอนหายใจ จะรอดไหมเนี่ย

แอบส่องมองอยู่ด้านหลังเวทีในตอนที่ยังไม่ถึงคิวของตัวเอง ทุกคนดูมั่นใจเสียจนเธอเองแอบกลัวไปเหมือนกัน ไม่น่าคิดมาทำเรื่องแบบนี้แต่แรกเลย เสียงเรียกคิวเธอทำให้สะดุ้งตกใจ หลับตาฮึบเพิ่มกำลังใจให้ตัวพรูลมหายใจออกแล้วก้าวเดิม สายตาทุกคู่มองมาทำให้ใจเต้นรัว แกจะไม่กลัวข้าวหอม แกเก่ง แกทำได้ ต้องทำได้

"ข้าวหอมดูกังวลน่าดู" ริวรอยสังเกตอาการรุ่นน้องตัวเล็กแล้วพูดขึ้นมา

"คนเยอะแยะก็ไม่แปลกหรอก" คิมหันต์มองไปรอบพื้นที่จัดประกวดที่มาทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่ยืนเต็มไปหมด อีกอย่างข้าวหอมก็ถูกตกเป็นคนถูกนินทาตลอดเพียงเพราะเป็นเด็กทุนของมหาวิทยาลัย พอขึ้นไปยืนจุดที่สายตาหลายคู่มองไปแบบนั้นก็คงกลัวมากอยู่

"แล้วไอมิลไปไหนเนี่ย ชวนเรามาดูน้องแต่มันหาย" ทิวเขาหมุนไปทั่วแต่ก็ไม่เจอเพื่อนตัวสูง ชวนมาแล้วก็หนีไปไหน มันบ้าไปแล้วมั้ง

ผู้ประกวดดาวเดือนยืนเรียงแถวกันให้กรรมการได้มองให้ชัดอีกครั้ง จนถึงรอบการมอบดอกไม้เพื่อนับเป็นคะแนนพิเศษ คนสวยคนน่ารักมีผู้คนรุมล้อมให้ดอกไม้กันเต็ม นิรินรับดอกไม้กลับมาแล้วมองไปที่เพื่อนอย่างกังวล ข้าวหอมก้มน่าลงหลบสายตาทุกคู่ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนที่อยู่ด้านล่าง

"ข้าวมานี่เร็ว" ยี่หวากวักมือเรียกเพื่อนให้เดินมาหาก่อนจะยื่นดอกไม้ในมือให้ด้วยรอยยิ้ม ข้าวหอมจับมือเพื่อนอย่างนึกขอบคุณที่อย่างน้อยเธอก็มีกอดไม้อยู่ในมือบ้าง ถึงจะไม่มากนักก็ตาม

จู่ๆก็มีรุ่นพี่ปีสองต่อแถวเรียงกันเอาดอกไม้มาให้จนเธองุนงง รับดอกไม้มาแล้วกล่าวขอบคุณไม่ขาดปากทั้งที่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นถึงเป็นแบบนี้

"ได้เยอะเหมือนกันแฮะ" ริวมองอย่างไม่เชื่อสายตา เกินคาดไปจากความคาดหมายมาก

"มึงไปไหนมาไอมิล?" ทิวเขาหันไปถามเพื่อนที่หายไปพักใหญ่แล้วเดินหลับมา ก่อนจะหันไปเห็นช่อดอกไม้ใหญ่ที่อยู่ในมือ

รามิลเดินเข้าไปคนสุดท้ายเรียกเสียงฮือฮาดังลั่น ดอกไม้ในมือเขาช่อใหญ่กว่าใคร หยุดยืนแล้วยื่นให้เธอด้วยรอยยิ้ม ข้าวหอมเงยมองผู้คนที่เริ่มพูดถึงกับเรื่องราวตรงหน้าก่อนจะเอื้อมรับมา 

"วันนี้สวยมาก ไม่ต้องกังวลนะครับ" พยักหน้ารับคำรุ่นพี่ตัวสูงก่อนจะยืนขึ้น ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่เพียงแค่คำพูดของรามิลทำให้เธอใจชื้นขึ้นมา

เพื่อนสาวคนสนิทของรามิลที่ทำหน้าที่พิธีกรยืนมองและกำมือแน่น แต่เขาไม่ได้หันไปสนใจ ยืนกลับไปรอมุมเดิมกับเพื่อนแล้วไม่จดจ้องไปที่ไหน มีเพียงแค่ข้าวหอมที่ดึงดูดให้เขามองอยู่อย่างนั้น เสียงประกาศผู้ขนะดังลั่นจนเขาปรบมือเสียงดังด้วยรอยยิ้ม ทุ่มเหมาดอกไม้ซะขนาดนั้น ถ้าไม่ชนะ...ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ข้าวหอมยืนถ่ายรูปรวมกับเดือนคณะและกรรมการ รามิลยืนมองแล้วยกนิ้วให้เธอ คนตัวเล็กเสมองไปทางอื่นพยายามไม่สนใจ หมุนเดินกลับหลังแบบไม่ได้ระวัง ก่อนจะรู้สึกถึงข้อศอกของใครบางคนที่กระแทกมาจนเธอเซถลาตกลงจากเวที

"กรี๊ดดดด"

"ข้าว!!" ได้ยินเสียงนิรินเรียกดังลั่น หลับตามเตรียมรับแรงกระแทกที่คงจะมาถึงในไม่ช้า แต่กลับรู้สึกเหมือนมีใครมารับเอาไว้และล้มทับเขาเต็มแรง 

"เป็นอะไรไหม?" เสียงคุ้นหูเอ่ยถาม คนตัวเล็กดันตัวเองผละมาก่อนจะเห็นว่าเป็นรามิลที่มารับเธอเอาไว้

"มะ ไม่"

"ค่อยๆลุกนะ" ถูกประคองให้ลุกขึ้นยืนจับหมุนดูให้แน่ใจว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ รามิลมองค้อนไปที่มิ้นท์แล้วจับมือข้าวหอมให้เดินตามออกไปอย่างไม่สนใจว่าใคนจะพูดอะไรบานประตูห้องแต่งตัวถูกผลักเข้าไปด้วยความหงุดหงิด ดันคนตัวเล็กให้นั่งลงก่อนจะปัดฝุ่นที่เลอะตรงหัวเข่าออกให้ 

"ไม่เป็นอะไรแน่ใช่ไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า"

"อื้ม ไม่เป็นไร"

"เงินสำหรับคืนก่อนหน่ะ พี่โอนให้ครบแล้วนะ" ข้าวหอมแค่พยักหน้าตอบไปเท่านั้น

"ต้องใช้อีกเท่าไหร่ ทำไมยังให้เจ๊ลีหาลูกค้าให้อยู่อีก"

"ไม่รู้สิ"

"พี่ถามได้ไหม หาเงินไปทำอะไรขนาดนั้น"

"ข้าว....เอาไปรักษาแม่" รามิลชะงักไปหลังจากได้ยิน เงยมองสบกับแววตาแสนเศร้า เขาเองพอดูออกว่าอีกคนไม่ได้อยากทำแบบนี้มากนัก แต่คงเพราะไม่มีทางเลือก

"แล้วก็จะทำแบบนี้ไปจนกว่าจะรักษาแม่หายอ่ะหรอ?"

"แล้วมันมีวิธีไหนที่หาเงินจำนวนมากขนาดนี้ได้เร็วๆบ้างละ" รามิลลุกขึ้นไปนั่งลงข้างเธอ มือสองข้างถูกรวบมากุมเอาไว้ ชีวิตของคนตรงหน้าเขามันดูไม่ง่ายสักนิด วันนั้นหลังจากตื่นมาเขาก็คะยั้นคะยอให้เธอเล่าว่าแผลที่มุมปากเป็นมายังไง เธอที่ภายนอกพยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็งมาก แต่ข้างในแสนเปราะบางขนาดนี้ 

"อยากลองฟังข้อเสนอพี่ดูไหม"

"ข้อเสนออะไร"

"เป็นของพี่แค่คนเดียว"

"หมายถึงอะไร"

"เป็นเด็กของพี่รามิลคนนี้ไงครับ พี่ยอมจ่ายให้ไม่อั้น เราต้องการเมื่อไหร่ก็แค่บอก แต่พี่มีข้อแม้ว่าถ้าพี่ต้องการเมื่อไหร่ เราก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเหมือนกัน"

"ที่พี่ทำอยู่แค่เพราะอยากเอาชนะข้าวหรอ"

"เพราะสนใจต่างหาก เข้าใจให้มันถูกด้วยครับ" 

"พี่จะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครใช่ไหม"

"เป็นข้อตกลงระหว่างเราสองคน จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้" ข้าวหอมคิดทบทวบอยู่แล้วตอบรับคำไป อย่างน้อยก็แค่กับรามิลคนเดียว อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปนอนกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้าศักดิ์ศรีของตัวเองที่กำลังเหยียบย่ำอยู่ ก็ทำไปแค่เพราะหวังให้แม่มีชีวิตรอดต่อไปก็เท่านั้า

"มัดจำด้วยจูบก่อน"

"แต่....."

"เดี๋ยวพี่โอนให้เลยหมื่นนึง" นั่งนิ่งยอมให้เขาจูบแต่โดยดีหลังได้ยินประโยคนั้น รามิลใช้มือประคองใบหน้าน่ารักให้เอียงให้ได้องศา ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นคนติดรสจูบแสนหอมหวานของคนตัวเล็กไปซะแล้ว

เสียงประตูเปิดเข้ามาเร้าให้ข้าวหอมผลักอีกคนออกห่าง เพื่อนเธอวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นห่วงพร้อมกับเพื่อนของรามิลที่เดินตามมาด้วย 

"เช็ดปากหน่อยไอมิล ลิปสีเดียวกับน้องมันเลย" ริวรีบกระซิบบอกเพื่อนทั้งยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ เรื่องรามิลกับข้าวหอมพวกเขารู้กันหมดเพราะเพื่อนเล่าให้ฟัง 

ปกติรามิลเป็นคนทุ่มให้กับคนที่ถูกใจมาแต่ไหนแต่ไร แต่ดูเหมือนว่ากับรุ่นน้องตัวเล็กจะสนใจเกินกว่าคนอื่น ถึงแบบนั้นเขาก็ยังไม่ได้รู้สึกมั่นใจว่าสักวันข้าวหอมจะไม่ถูกรามิลเขี่ยถึง เกิดรุ่นน้องคนนี้ตกหลุมรักรามิลขึ้นมา มีหวังเกิดเรื่องแน่

"ขอโทษทีนะคะน้องข้าวหอม พอดีพี่เดินไม่ระวัง" หญิงสาวที่เดินเข้ามาใหม่พูดขึ้นแล้วกอดอกมอง

"ช่วยกล้าให้เหมือนตอนที่พี่ทำได้ไหม พี่จงใจผลักให้ข้าวตกลงมา" ข้าวหอมลุกขึ้นไปประจันหน้าคนที่กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ ขืนรามิลไม่มาช่วยเธอไว้ ป่านนี้ไม่รู้จะเจ็บขนาดไหน

"ทำไมพูดจาใส่ร้ายกันขนาดนี้ละ"

"นิก็เห็นว่าพี่ตั้งใจ เล่นแรงไปป่ะ เกิดข้าวมันเป็นอะไรขึ้นมา จะรับผิดชอบยังไง"

"มิลคะ มิ้นท์ไม่ได้ทำจริงๆนะ"

"เฮ่ออ ข้าวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ พี่รอข้างนอกนะ"

"มิล....."

"ถ้ามิ้นท์ยังไม่ขอโทษข้าวหอมสำหรับเรื่องวันนี้ ก็ไม่ต้องมาคุยกัน"

"ได้ยินชัดไหมคะพี่มิ้นท์ พี่รามิลบอกว่าถ้าพี่ยังไม่จอโทษไอข้าว ก็ไม่ต้องไปคุยกับเขาค่ะ" ยี่หวาพูดเน้นเสียงแล้วหันไปหัวเราะสะใจกับนิรินเสียงดังลั่น 

"มิลกับเด็กนี่มันยังไงกันแน่"

"ไม่ใช่เรื่องที่ต้องอธิบายไม่ใช่หรอ"

"แต่มิลเป็นของมิ้นท์"

"เข้าใจผิดอะไรไปรึเปล่า เราแค่เอากัน ไม่ได้เป็นอะไรกันนะ"

"มิล!!"