Masukเสียงดนตรีคลอเบาๆ จากวงสตริงบนเวทีช่วยขับบรรยากาศให้ภายในดูอบอุ่นและหรูหราในเวลาเดียวกัน แขกเหรื่อมากมายเดินพูดคุยทักทายกันอย่างออกรสออกชาติ บ้างหัวเราะ บ้างชนแก้วไวน์อย่างมีมารยาทตามแบบสังคมชั้นสูง
แต่สำหรับปลายฟ้าตั้งแต่เธอแยกมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวโลกทั้งใบเหมือนเงียบลงไปทันทีตั้งแต่วินาทีที่ได้ยินคำว่า “คู่หมั้น” คำคำเดียวที่เหมือนก้อนหินหนักๆ ตกลงกลางหัวใจ
ภาพตอนที่พ่อของนิรินเอ่ยแนะนำว่าทิวเขาจะเป็นคู่หมั้นของนิรินยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ รอยยิ้มของนิรินตอนนั้นสดใสเสียจนแทบจะเปล่งประกาย ดวงตาของเธอเป็นประกายดีใจอย่างปิดไม่อยู่ ส่วนปลายฟ้า…ขาแทบไม่มีแรง
เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกมาจากงานได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่ตรงมุมสวนด้านหลังของบ้านนิริน มุมที่เงียบสงบ มีสายลมลมค่ำพัดผ่านเบาๆ มือเล็กกำกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ใจเย็นสิปลายฟ้า…” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“ยังไงเขาไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราอยู่แล้ว” ใช่ เขาไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย ก็แค่พี่ชายคนหนึ่งที่เคยรู้จักกันในมูลนิธิ และในตอนนี้เขาไม่ได้เป็นเด็กกำพร้าอีกแล้ว คำพูดนั้นเหมือนพยายามปลอบตัวเอง แต่หัวใจกลับไม่เชื่อเลยสักนิด
เสียงฝีเท้าเบาๆ บนพื้นหินดังขึ้นจากด้านหลัง ปลายฟ้าไม่ได้หันกลับไปทันที แต่เธอรู้ว่าคนที่เดินเข้ามาคือใคร ฝีเท้านั้นหยุดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิดอย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวว่าเพียงแค่ก้าวเร็วเกินไป เธอจะลุกหนีไปอีก
ทิวเขามองแผ่นหลังเล็กๆ ที่นั่งนิ่งอยู่ แสงไฟสลัวทำให้เงาของเธอดูบอบบางยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ชอบเห็นปลายฟ้าเงียบแบบนี้ และไม่ชอบเห็นเธอ…เหมือนกำลังจะร้องไห้แบบนี้ ชายหนุ่มสูดหายใจลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปช้าๆ แล้วนั่งลงข้างเธอ ม้านั่งหินเย็นเฉียบสะท้อนผ่านเนื้อผ้ากางเกงสูท แต่เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย
ช่วงเวลาหนึ่งผ่านไปโดยไม่มีใครพูดอะไร เสียงดนตรีจากงานลอยแผ่วออกมาถึงสวนด้านนอก ปลายฟ้ายังคงมองตรงไปข้างหน้า เหมือนไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา แต่ทิวเขารู้ดีว่าเธอรู้ เขาเห็นนิ้วเรียวเล็กกำชายกระโปรงแน่น
“ฟ้า…”
เสียงเรียกทุ้มต่ำทำให้ปลายฟ้าหลับตาลงชั่วครู่ เสียงนั้นอ่อนโยนเกินไปจนเธอแทบรับมือไม่ไหว
“พี่…” ทิวเขาพูดต่ออย่างช้าๆ
“พี่ไม่ได้อยากหมั้นกับนิรินเลยนะ” ประโยคนั้นทำให้ปลายฟ้าชะงัก เธอหันมองเขาในที่สุด ดวงตากลมใสที่ปกติอ่อนหวาน ตอนนี้กลับมีบางอย่างสั่นไหวอยู่ข้างใน
“ทำไมพี่ต้องมาบอกฟ้า…?” เสียงของเธอเบา แต่ชัดเจน ทิวเขาชะงักไปเล็กน้อย ปลายฟ้าสบตาเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนหน้าหนี
“พี่ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรกับฟ้าหรอกค่ะ”
“ฟ้า…”
“เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” คำพูดนั้นเหมือนมีดบางๆ กรีดลงตรงกลางอกเขา ทิวเขานิ่งไปก่อนปลายฟ้าจะพูดต่อ
“พี่เป็นคู่หมั้นของนิริน” เธอกลืนความรู้สึกบางอย่างลงคอ
“แล้วนิรินก็เป็นเพื่อนฟ้า” ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้งทำให้ปอยผมยาวของปลายฟ้าปลิวเบา ๆ เธอลุกขึ้นมาจากม้านั่ง
“เพราะงั้น…ระหว่างฟ้ากับพี่…เราไม่ควรเข้าใกล้กันมากกว่านี้” ปลายฟ้าพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มกลับดูบางเหลือเกิน คำพูดนั้นชัดเจน….ชัดเจนเสียจนทิวเขารู้ว่าเธอพูดมันออกมาด้วยความพยายามมากแค่ไหน เขารู้สึกถึงกำแพงที่กำลังถูกสร้างขึ้นคั่นไว้ระหว่างเรา ปลายฟ้าหันหลังเหมือนจะเดินกลับเข้าไปในงาน แต่ยังไม่ทันก้าวมือใหญ่ก็จับข้อมือเธอไว้
“ฟ้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียกเธออีกครั้ง ปลายฟ้าหันกลับมาช้าๆ ดวงตาเธอสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามกักกลั้นความรู้สึกเอาไว้
“พี่บอกแล้วไงว่า…” ประโยคที่เขาพูดยังไม่ทันจบ ทิวเขาก็ดึงเธอเข้าหาตัวทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนร่างเล็กเสียหลักเล็กน้อย ก่อนจะชนเข้ากับอกกว้างของเขา กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาลอยมาแตะจมูก ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
“พี่….ทำอะไร….” แต่คำพูดทั้งหมดหายไปเมื่อริมฝีปากของทิวเขาทาบลงบนริมฝีปากเธอ โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ปลายฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก ริมฝีปากของเขาอุ่นเหลือเกิน มันอุ่นจนเธอแทบลืมหายใจ
ในวินาทีแรกเธอพยายามผลักเขาออก มือเล็กดันอกกว้างของเขาเบาๆ แต่ทิวเขากลับจับข้อมือเธอไว้ ไม่ได้รุนแรงแต่มั่นคง จูบนั้นไม่เร่งรีบ ไม่ดุดัน แต่มันลึกซึ้ง…และแน่วแน่ เหมือนคำพูดทั้งหมดที่เขาไม่สามารถอธิบายออกมาได้
ปลายฟ้ารู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังสั่นจนควบคุมไม่อยู่ เธอไม่รู้ว่ามันผ่านไปกี่วินาทีหรือกี่นาที จนกระทั่งทิวเขาค่อยๆ ถอนจูบออก หน้าผากของทั้งสองคนยังเกือบแตะกัน ลมหายใจอุ่นของเขาปะทะใบหน้าของเธอ ปลายฟ้ายังคงนิ่งงัน ดวงตากลมโตของเธอสั่นไหว
“พี่…” เสียงของเธอแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ทิวเขามองเธอ สายตาของเขาไม่เคยจริงจังแบบนี้มาก่อน
“พี่ไม่อยากหมั้นกับนิริน” เขาพูดช้าๆ ย้ำคำของเขาอีกครั้ง เหมือนต้องการให้ทุกคำหนักแน่น
“แต่พี่ปฏิเสธไม่ได้”
“ต่อให้เป็นแบบนั้น พี่ก็ไม่ควรทำแบบนี้…” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย ทิวเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือขึ้น นิ้วของเขาแตะคางเธอเบาๆ แล้วเชยใบหน้าหวานของเธอขึ้นมา
“ฟ้า” ดวงตาคมจ้องเธอตรงๆ
“พี่ถามอะไรหน่อยได้ไหม?” ปลายฟ้าไม่ตอบแต่ก็ไม่ได้หนีสายตาของเขา
“ตอนที่รู้ว่าพี่หมั้นกับนิริน…ฟ้าเสียใจบ้างไหม?” คำถามนั้นทำให้ปลายฟ้าหายใจสะดุด เธอก้มหน้าลงทันที
“ฟ้า…ไม่มีสิทธิ์เสียใจสักหน่อย” เสียงเธอเบาแทบเป็นกระซิบ คำตอบนั้นทำให้ทิวเขาขมวดคิ้ว
“ทำไมจะไม่มี” ปลายฟ้าส่ายหัวเบาๆ
“ก็เพราะ…” เธอกัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
“ฟ้าก็เป็นแค่คนที่พี่เคยรู้จักตอนเด็ก เป็นแค่รุ่นน้องของพี่ แล้วที่สำคัญที่สุดก็คือเป็นเพื่อนของคู่หมั้นพี่” ลมค่ำพัดผ่านอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันเหมือนเย็นกว่าเดิม ทิวเขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาช้าๆ
“ถ้าพี่บอกว่า…ตั้งแต่เรากลับมาเจอกัน พี่ไม่เคยอยากให้ฟ้าเป็นแค่รุ่นน้องหรือน้องที่รู้จักกันตอนเด็กละ” ปลายฟ้าชะงักก่อนที่เธอจะเงยหน้ามองเขา
ดวงตาสั่นไหวอีกครั้ง
ทิวเขาไม่พูดอะไรต่อแต่สายตาของเขาชัดเจนเกินพอ ชัดเจนจนปลายฟ้าต้องหลบตาอีกครั้ง หัวใจเธอเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ นี่มันผิดหมดเลย ผิดไปหมดทุกอย่าง
“พี่ทิวเขา…เราควรหยุดตั้งแต่ตอนนี้นะคะ ก่อนที่มันจะไปไกลกว่านี้” ปลายฟ้าค่อยๆ ดึงมือออกจากมือเขา ครั้งนี้เขาไม่ได้รั้งเธอไว้ เธอถอยหลังหนึ่งก้าวก่อนจะพูดเบาๆ
“พี่กลับเข้าไปในงานเถอะค่ะ นิรินกับพ่อพี่คงกำลังรอพี่อยู่” คำพูดนั้นเหมือนกำแพงบางๆ ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อกันเขาออกจากหัวใจตัวเอง ทิวเขามองเธออยู่นานเสียจนปลายฟ้าคิดว่าเขาจะพูดอะไรอีก แต่สุดท้ายเขาเพียงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดคำเดียว
“ตัวเล็ก” เสียงเรียกนั้นทำให้ปลายฟ้าหัวใจกระตุก
“หนีได้ก็หนีไปก่อน….แต่พี่ไม่หยุดหรอก” ปลายฟ้ามองเขาอย่างตกใจ ทิวเขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ ยิ้มที่แทบไม่เคยมีใครได้เห็น
“เพราะพี่เริ่มแล้ว….พี่เคยต้องอยู่ห่างฟ้ามาแล้วครั้งนี้ ครั้งนี้ไม่ว่าฟ้าจะพูดยังไง พี่จะไม่ยอมให้ฟ้าถอยห่างไปจากพี่อีก”
แสงแดดอ่อนๆ ในยามบ่ายทอแสงผ่านต้นไม้เขียวขจีภายในสวนหย่อมของมูลนิธิเด็กกำพร้าบ้านรักละมุน บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยความสดใสและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน วันนี้เป็นวันพิเศษที่ทางมูลนิธิจัดงานเลี้ยงขอบคุณผู้สนับสนุน และแขกคนสำคัญที่เดินทางมาถึงตั้งแต่เช้าก็คือทิวเขาและปลายฟ้ารถกระบะคันใหญ่สองคันบรรทุกของเล่น อุปกรณ์การเรียน และของใช้จำเป็นมาเต็มพิกัด ซึ่งทั้งหมดนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นความตั้งใจของคุณเกริกพลพ่อของทิวเขา ที่ฝากฝังให้ลูกชายและว่าที่สะใภ้เป็นตัวแทนนำมาบริจาค เพื่อเป็นการตอบแทนความดีงามที่ปลายฟ้ามอบให้กับครอบครัวของเขา"พี่ทิวเขาคะ ระวังนะ กล่องนั้นมันหนัก" ปลายฟ้าเอ่ยเตือนพลางรีบเข้าไปช่วยพยุงกล่องหนังสือที่ทิวเขากำลังยกขึ้นจากท้ายรถ"สบายมากครับฟ้า แค่นี้พี่ไหว" ทิวเขาหันมายิ้มกว้าง แผ่นหลังที่เคยดูเคร่งเครียดแบกรับภาระของตระกูล บัดนี้ดูผ่อนคลายและมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด"ดูสิ เด็กๆ วิ่งมารอรับของกันใหญ่แล้ว"หลังจากจัดการมอบของและเลี้ยงอาหารกลางวันเด็กๆ เสร็จเรียบร้อย ทิวเขาจึงชวนปลายฟ้ามาเดินเล่นพักผ่อนในสวนด้านหลังมูลนิธิ ซึ่งเป็นมุมสงบที่
ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชรที่ถูกโปรยไว้บนกำมะหยี่สีดำ ผ้าม่านเนื้อดีราคาแพงสะบัดไหวเพียงแผ่วเบาตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ ภายในห้องที่เคยดูอ้างว้างและเย็นชาของ ทิวเขาบัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ที่ปลายฟ้ามักจะใช้เป็นเครื่องหอมติดตัวหลังจากผ่านมรสุมชีวิตที่เกือบจะพรากเขาและเธอออกจากกันชั่วนิรันดร์ ทุกวินาทีที่ได้อยู่ร่วมกันจึงกลายเป็นสิ่งล้ำค่า ทิวเขายืนพิงกรอบประตูระเบียง มองดูหญิงสาวร่างบางที่กำลังยืนจัดแจกันดอกไม้อยู่ที่โต๊ะกลางห้อง เธอสวมเพียงเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาที่ชายเสื้อยาวลงมาปิดถึงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวยที่ทำให้ลำคอของเขาแห้งผากทุกครั้งที่มอง"ฟ้าครับ... ดึกแล้วนะ ยังไม่พักผ่อนอีกเหรอ?" ทิวเขาเดินเข้าไปหาจากด้านหลัง วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้หลวมๆ พลางเกยคางลงบนไหล่เนียน ปลายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มหวาน เธอเอนหลังพิงอกอุ่นของเขาอย่างวางใจ"ฟ้าแค่อยากจัดห้องให้เรียบร้อยค่ะ พี่ทิวเขาเรียนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปอาบน้ำก่อนไหมคะ?""พี่
สายลมเอื่อยๆ ของต้นฤดูร้อนพัดผ่านลานกิจกรรมคณะ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความขัดแย้งและหยาดน้ำตา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสงบสุขที่หวนคืนมาอีกครั้ง หลังจากพายุลูกใหญ่พัดผ่านไป ท้องฟ้าหลังฝนดูจะสดใสกว่าที่เคยเป็นมา คุณเกริกพลเริ่มเปิดใจและยอมรับในตัวของปลายฟ้ามากขึ้น แม้จะยังไม่สนิทใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่การที่เขายอมให้ทิวเขาพาเธอคนนี้เข้าบ้านไปทานข้าวด้วยกันบ่อยครั้ง ก็ถือเป็นสัญญาณเริ่มต้นที่งดงามที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ทิวเขากำลังสวมบทบาทเป็นติวเตอร์จำเป็นให้กับสามสาว ปลายฟ้า ข้าวหอม และยี่หวา อย่างขะมักเขม้น เพื่อเตรียมตัวสอบกลางภาคที่กำลังจะมาถึง"ข้อนี้ต้องใช้สูตรนี้สิฟ้า... ดูนะ พี่จะทำให้ดูช้าๆ" ทิวเขากระซิบพลางกุมมือเล็กให้เขียนตามอย่างอ่อนโยน"พี่ทิวเขาคะ... ฟ้าว่าฟ้าเริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะ" ปลายฟ้ายิ้มหวานจนตาปิด ทำเอาทิวเขาแทบไม่มีสมาธิจะติวต่อ"แหม... ติวกันหรือมาจีบกันเนี่ย มดเดินเต็มโต๊ะหมดแล้ว" ยี่หวาแสร้งแซวพลางทำหน้ามุ่ยใส่ในขณะที่ทุกคนกำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและมั่นคงก็ดังใกล้เข้ามา ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ตัดเย็
ภายในคอนโดมิเนียมหรูของรามิลเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ข้าวหอมนั่งกุมมือยี่หวาไว้แน่นบนโซฟาตัวยาว ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท โดยมีคิมหันต์ยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ประตูห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นเตรียมพร้อมรับสถานการณ์หากมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น"เราสองคนรออยู่ที่นี่นะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ไอ้คิมมึงอยู่กับน้องนะ" รามิลเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด"พี่รามิล... ระวังตัวด้วยนะ" ข้าวหอมเอ่ยเสียงสั่น"ถ้าฟ้าเป็นอะไรไป ข้าวคงไม่ให้อภัยตัวเองเลย""เชื่อใจพวกพี่นะข้าว พวกพี่จ่วยเพื่อนข้าวกลับมา" รามิลตบบ่าแฟนสาวเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้คิมหันต์"ฝากดูแลสาวๆ ด้วยนะมึง มีอะไรโทรหากูทันที" คิมหันต์พยักหน้าด้วยแววตาแน่วแน่เสียงรถพุ่งทะยานไปตามถนนสายเปลี่ยวที่มุ่งสู่ชายขอบกรุงเทพ ทิวเขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยใบหน้าเคร่งขรึมประหนึ่งรูปปั้นหิน แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความแค้นปนความหวาดกลัว... กลัวว่าผู้เป็นพ่อจะทำอะไรที่ร้ายแรงไปกว่าการกักขัง ส่วนริวที่นั่งเบาะหลังกำลังเช็กอุปกรณ์สื่อสารและแผนที่ผังโกดังอย่างละเอียด"ไ
ภายในห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพจรที่ดังสม่ำเสมอ ทิวเขานอนพักผ่อนอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยไร้ที่ติบัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยรอยเขียวช้ำและพลาสเตอร์ปิดแผลหลายจุด ดวงตาคมหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดขณะทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายแกรก... เสียงประตูเปิดออกเบาๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของรามิลที่เดินจูงมือข้าวหอมเข้ามาในห้อง ข้าวหอมมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินตามแรงจูงของแฟนหนุ่มเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง"เป็นไงบ้างคะพี่ทิวเขา... หนักเอาการเลยนะนั่น" ข้าวหอมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ทิวเขาแค่นยิ้มฝืนๆ"แค่นี้ยังน้อยไปมั้งเทียบกับสิ่งที่พี่ทำไว้... ขอบใจนะที่มาเยี่ยม""พี่ทิมคะ... ฟ้าเป็นห่วงพี่มากเลยนะ" ข้าวหอมเอ่ยขึ้นพลางมองรอยช้ำบนตัวทิวเขาด้วยความสงสาร"แต่พวกเรายังไม่กล้าให้ฟ้ามาตอนนี้ กลัวจะสวนกับ..."ยังไม่ทันที่ข้าวหอมจะพูดจบ ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น คุณเกริกพลเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่ทรงอำนาจและใบหน้าที่ถมึงทึง สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดกึกอยู่ที่ร่างของข้าวห
แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้าที่ชายหาดหัวหิน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงดูสวยงามทว่ากลับให้ความรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่าดูเหมือนจะพยายามชะล้างความตึงเครียดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้จางหายไป แต่มันกลับไม่ระคายผิวความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจของคนกลุ่มหนึ่งได้เลยปลายฟ้านั่งกอดเข่าอยู่บนผืนทรายขาวละเอียดที่เริ่มเย็นชื้นตามอุณหภูมิที่ลดลง ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เลือนลาง น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปทิ้งรอยจางๆ ไว้บนแก้มใส ความคำรามในใจของเธอดังกว่าเสียงคลื่นเสียอีก ทุกถ้อยคำที่นิรินสาดใส่เมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับประกาศนียบัตรแห่งความล้มเหลวในฐานะเพื่อน"ฟ้า..." เสียงเรียกเบาๆ พร้อมสัมผัสอุ่นที่หัวไหล่ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยข้าวหอมกับยี่หวาทรุดตัวลงนั่งลงข้างๆ เพื่อนรัก ทั้งคู่ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองหรือรำคาญใจที่ทริปพักผ่อนครั้งนี้พังทลายลง ในทางกลับกัน แววตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจและความเป็นห่วง"แกโอเคไหมฟ้า...?" ยี่หวาถามพลางลูบหลังเพื่อนเบาๆ"ฟ้า... ฟ้าขอโทษนะทุกคน เพราะฟ้าแท้ๆ เลย เรื่องราวมันถึงได้บานปลายขนาดน
เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศสดใสชวนให้หัวใจเบิกบาน แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวละมุนเข้ามาทักทายสองร่างที่ยังคงกกกอดกันอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนา ทิวเขาลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้าหวานของปลายฟ้าที่ซบอยู่กับอกแกร่งของเขา แพขนตายาวงอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเธอคือท่วงทำนองที่เพราะที่สุดที่เขาเคยได้ย
ความวุ่นวายในงานเลี้ยงจบลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด ทิวเขาขับรถออกจากโรงแรมหรูด้วยความเร็วที่สะท้อนถึงอารมณ์เบื้องลึก เขาปลดเนกไทที่รัดรึงลำคอออกอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งพยายามกระชากพันธะสัญญาที่พ่อบุญธรรมเพิ่งประกาศกลางงานทิ้งไป แสงไฟจากเสากิ่งข้างทางสาดส่องเข้ามาในรถเป็นระยะ สลับกับความมื
แสงเทียนเริ่มมอดดับลงภายในแต่ยังคงทิ้งกลิ่นอายอบอวลผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ แสงแดดรำไรคืบคลานเข้ามาพาดผ่านร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่เสิ่นลู่ถิงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเอวบางเอาไว้แน่นแต่ก
เช้าวันใหม่บนดอยสูงมาพร้อมกับอากาศที่หนาวเหน็บกว่าทุกวัน ไอหมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณจนมองแทบไม่เห็นทางเดินระหว่างเรือนพัก เสียงไก่ป่าขันระงมรับรุ่งอรุณสลับกับเสียงฝีเท้าของเหล่านักศึกษาอาสาที่เริ่มตื่นมาทำภารกิจส่วนตัวแต่ที่หน้าเรือนพักหญิง กลับมีบรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย เมื่อข้าวหอมที่ได้รับบ







