- 13 - อควาเรียม

 

 

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาหน้าตึกวิศวกรรมศาสตร์ที่เพิ่งเลิกคลาสเริ่มซาลงหลังผ่านเวลาเลิกเรียนไปสักพัก เหลือเพียงกลุ่มเพื่อนสนิทสี่สาวที่ยังคงยืนรำลึกความหลังและวางแผนมื้อเย็นกันอยู่ที่หน้าลานเกียร์

ปลายฟ้ายืนยันกับเพื่อนๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานว่าเธอจะกลับหอพักไปปั่นรายงานที่ค้างไว้ แม้ข้าวหอมจะพยายามชวนไปหาอะไรกินที่ตลาดหลังมอ หรือนิรินที่คะยั้นคะยอจะเลี้ยงบุฟเฟต์หรู แต่สาวน้อยร่างบางก็ยังคงปฏิเสธอย่างเกรงใจ จนกระทั่ ยี่หวาต้องเป็นคนสรุปจบให้ทุกคนแยกย้ายกันไปตามทางของตน

"บ๊ายบายนะทุกคน เจอกันพรุ่งนี้" ปลายฟ้าโบกมือลาเพื่อนรักทั้งสามคนจนแผ่นหลังของพวกเธอหายลับไปกับฝูงชน

เมื่อความเงียบเริ่มปกคลุม ปลายฟ้าถอนหายใจเบาๆ พลางกระชับสายกระเป๋าเป้ เตรียมจะก้าวเท้าเดินไปยังป้ายรถเมล์ ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะหันตัวกลับ แรงดึงจากมุมตึกก็ทำให้เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ

"อุ๊ย!"

ร่างบางเซปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ฃที่ผสมกับกลิ่นสะอาดทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาขวางใส่คนที่แอบมาดักรอ

"พี่ทิวเขา! เล่นอะไรเนี่ย ฟ้าตกใจหมดเลย"

ทิวเขาในชุดช็อปสีแดงท่าที่ดูเท่จนเกือบทำเอาสาวๆ แถวนั้นเดินชนเสา ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความขี้เล่นที่มุมปาก เขาไม่ได้เอ่ยขอโทษสักคำ แต่กลับคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น

"ไปกับพี่"

"ไปไหนคะ? ฟ้าบอกเพื่อนไปแล้วว่าจะกลับหอไปทำรายงาน พี่ทิวเขาปล่อยก่อนค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า" ปลายฟ้าพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงของเขากลับมีมากกว่าหลายเท่า

"รายงานค่อยทำ คืนนี้พี่รับผิดชอบเอง" เขาพูดสั้นๆ ตามสไตล์คนพูดน้อยแต่ได้ใจความ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งลากเธอไปยังรถสีดำคันหรูที่จอดแอบอยู่ในที่ลับตาคน

"พี่ทิวเขา! ไม่เอาค่ะ ฟ้าไม่ไป..."

คำประท้วงของเธอถูกกลืนหายไปเมื่อเขาเปิดประตูรถแล้วดันร่างเล็กเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอ้อมมาประจำที่นั่งคนขับ ล็อกประตูเสร็จสรรพจนปลายฟ้าทำได้เพียงนั่งหน้ามุ่ย กอดอกมองค้อนเขาตาไม่กะพริบ

"จะพาฟ้าไปไหนคะ ถ้าไม่ไปส่งที่หอฟ้าจะโกรธจริงๆ ด้วย"

"ไปที่ที่... ตัวเล็กเคยอยากไปมาตลอดไง" ทิวเขาเปรยออกมาเบาๆ ขณะหักพวงมาลัยออกสู่ถนนใหญ่ คำว่า 'ตัวเล็ก' ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ ความเคืองขุ่นเมื่อครู่มลายหายไปเกินครึ่ง เหลือเพียงความตื่นเต้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นแทน

 

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของอควาเรียมชื่อดังใจกลางเมือง ปลายฟ้ามองป้ายด้านหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย เธอจำได้ว่าตอนเด็กๆ ที่มูลนิธิ เธอเคยฝันอยากมาเห็นปลาตัวใหญ่ๆ ในตู้กระจกสักครั้ง แต่ด้วยงบประมาณที่จำกัด ฝันนั้นจึงถูกเก็บพับไว้ในส่วนลึกเสมอมา พอได้มาเรียนในเมืองเงินส่วนใหญ่ก็เก็บไว้ใช้ในชีวิตประจำวนมากกว่าจะเอามาหาความสุขใส่ตัว

"พี่จำได้... ว่าฟ้าเคยอยากมา" ทิวเขาเอ่ยขึ้นขณะเดินเคียงข้างเธอเข้าไปข้างใน

"จำได้ด้วยเหรอคะ? มันตั้งนานมาแล้วนะ"

"เรื่องของตัวเล็ก... พี่ไม่เคยลืม" เขากล่าวสั้นๆ แต่ทำเอาคนข้างๆ หน้าร้อนผ่าว

บรรยากาศภายในอควาเรียมถูกตกแต่งด้วยแสงไฟสีน้ำเงินนวลตา ราวกับว่าพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่โลกอีกใบที่ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก ปลายฟ้าตื่นตาตื่นใจกับฝูงปลาตัวเล็กตัวน้อยที่ว่ายเวียนอยู่ในตู้กระจกใส เธอวิ่งจากตู้หนึ่งไปสู่อีกตู้หนึ่งเหมือนเด็กๆ จนทิวเขาต้องลอบยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

"พี่ทิวเขาดูนั่นสิคะ! ปลาปักเป้าตัวนั้นหน้าตาตลกจัง" ปลายฟ้าชี้ชวนพลางหันมาลากแขนเสื้อช็อปของเขาให้ขยับเข้าไปใกล้

ทิวเขาปล่อยให้เธอจูงไปตามใจชอบ เขาไม่ได้สนใจปลาพวกนั้นเท่ากับแสงสีน้ำเงินที่ตกกระทบลงบนใบหน้าหวานใส ความนวลเนียนของผิวหน้าและแววตาร่าเริงของปลายฟ้าทำให้เขารู้สึกว่า... การขัดคำสั่งพ่อที่ให้ไปกินข้าวที่บ้านนิรินวันนี้ดูคุ้มค่าไปเลย โชคดีที่อควาเรียมทำให้ปลายฟ้าลืมที่จะผลักไสเขาออกไปชั่วขณะ

"ฟ้าชอบไหม?" เขาถามขณะที่ทั้งคู่หยุดยืนอยู่ที่หน้าอุโมงค์แก้วขนาดใหญ่ที่มีฉลามและกระเบนตัวยักษ์ว่ายผ่านไปมา

"ชอบที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ทิวเขา... ที่ไม่ลืมสัญญา" ปลายฟ้าพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองฝูงปลาที่แหวกว่ายอยู่เหนือหัว

"ตอนที่พี่หายไป ฟ้าคิดว่าพี่คงลืมทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆ"

"พี่มีเหตุผล... ที่ต้องทำให้ตัวเองดูเข้มแข็งและร่ำรวย เพื่อวันหนึ่งพี่จะได้กลับมาโอบอุ้มมูลนิธิและดูแลฟ้าได้จริงๆ" ทิวเขาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ชนกัน เขาเอื้อมมือไปกุมมือเล็กที่วางอยู่บนขอบราวเหล็ก

"ที่ผ่านมาพี่อาจจะไม่ได้อยู่ข้างๆ แต่ทุกความสำเร็จของพี่... พี่ทำเพื่อรอวันนี้

พวกเขาสองคนเดินมาถึงโซนจัดแสดงแมงกะพรุนที่เรืองแสงหลากสีอยู่ในตู้ทรงกลม ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงนีออนสะท้อนออกมา บรรยากาศเริ่มเงียบสงบและเป็นส่วนตัวมากขึ้น

"ว้าว... เหมือนอยู่ในอวกาศเลยค่ะ"

ปลายฟ้าพึมพำพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระจกเพื่อดูแมงกะพรุนตัวใสที่ขยับเขยื้อนอย่างอ้อยอิ่ง ทิวเขามองจังหวะที่เธอกำลังเพลิดเพลิน เขาจึงแกล้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"ฟ้า... หันมาทางนี้หน่อย"

คนถูกเรียกหันมาตามเสียงเรียก ทันทีที่ใบหน้าหวานสบเข้ากับเลนส์กล้อง แสงแฟลชก็ทำงานพร้อมกับเสียงชัตเตอร์ ปลายฟ้าที่ยังไม่ทันตั้งตัวทำหน้าเหวอใส่กล้องไปเต็มๆ

"พี่ทิวเขา! ลบเลยนะคะ หน้าฟ้าต้องตลกมากแน่ๆ" เธอพยายามจะแย่งโทรศัพท์ในมือเขา

"ไม่ลบ น่ารักดีออก หน้าเหมือนปลาปักเป้าตัวเมื่อกี้เลย" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงที่ปลายฟ้าไม่ค่อยได้ยินนัก เธอแกล้งทำเป็นงอน สะบัดหน้าหนีแล้วกอดอกเดินนำไปอีกทาง

"โอเคๆ ไม่ล้อแล้วครับ... ตัวเล็ก อย่าเดินเร็วสิ เดี๋ยวก็หลงหรอก" ทิวเขารีบก้าวตามไปคว้าไหล่บางไว้ ก่อนจะพลิกตัวเธอให้หันกลับมาหา ในระยะที่ใกล้ชิดกันจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า ปลายฟ้าเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอพยายามมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมกริบคู่นั้น

"พี่ทิวเขารู้ไหมคะ... ตอนนี้พี่เปลี่ยนไปเยอะมาก" เธอพูดเสียงเบา

"พี่ดูสุขุม ดูน่าเกรงขาม จนบางทีฟ้าก็แอบกลัว"

"กลัวอะไร?"

"กลัวว่าพี่จะไม่ใช่พี่ทิมคนเดิมที่เคยทำแผลให้ฟ้าตอนหกล้ม กลัวว่ารุ่นพี่ทิวเขาคนนี้จะเข้าถึงยากเกินไปสำหรับเด็กทุนอย่างฟ้า ยิ่งตอนนี้ที่พี่เป็นคู่หมั้นกับนิริน….”

ทิวเขาถอนหายใจยาว เขาเชยคางมนขึ้นเพื่อให้เธอสบตาเขาตรงๆ

"ฟังนะฟ้า... ไม่ว่าพี่จะอยู่ในชุดนักศึกษา หรือชุดสูทราคาแพง ไม่ว่าใครจะเรียกว่าทิวเขาหรือทิม แต่สำหรับฟ้า พี่คือ 'พี่' คนเดิมเสมอ พี่อาจจะพูดไม่เก่ง แต่อยากให้ฟ้าดูที่การกระทำ... พี่มารอฟ้าที่คณะ พี่พาฟ้ามาที่นี่ พี่ขัดคำสั่งพ่อ ทั้งหมดนี้มันชัดเจนพอหรือยัง?"

ปลายฟ้านิ่งงัน หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ความตรงไปตรงมาของเขาทำให้เธอไปไม่เป็น

"แล้ว... แล้วถ้าคนอื่นเห็นล่ะคะ?”

"ไม่ต้องสนคนอื่น สนแค่พี่ก็พอ" เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะลดมือลงมาบีบจมูกเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู

"เลิกคิดมากได้แล้ว ไปดูโชว์นางเงือกกันเถอะ เดี๋ยวจะจบซะก่อน"

 

หลังจากเดินชมจนทั่ว ทิวเขาก็พาปลายฟ้ามานั่งที่ร้านอาหารบรรยากาศดีที่มองเห็นตู้ปลาขนาดยักษ์เป็นฉากหลัง เขาเลือกโต๊ะที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวที่สุด

"สั่งสิ อยากกินอะไรสั่งเลย พี่เลี้ยงเอง" เขาเลื่อนเมนูไปให้

ระหว่างมื้ออาหาร ทั้งคู่พูดคุยกันถึงเรื่องราวในอดีตที่มูลนิธิ ทิวเขาเล่าเรื่องความกดดันในการต้องปรับตัวเข้ากับครอบครัวใหม่ และการต้องพิสูจน์ตัวเองเพื่อให้พ่อบุญธรรมยอมรับ ขณะที่ปลายฟ้าก็เล่าเรื่องความยากลำบากในการสอบชิงทุน และความแสบของกลุ่มเพื่อน แต่ทันทีที่ได้ยินชื่อนิรินบรรยากาศก็พาลพาอึดอัดไปหมด

"อิ่มหรือยัง?" เขาถามเมื่อเห็นเธอวางช้อน

"อิ่มมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"คราวหน้าก็ห้ามปฏิเสธเวลาพี่ชวนไปไหนอีก เข้าใจไหม?"

 

รถคันเดิมกลับมาจอดที่หน้าหอพักในช่วงดึก บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ ปลายฟ้าปลดเข็มขัดนิรภัยและหันมาขอบคุณเขาอีกครั้ง

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่ทิวเขา ขอบคุณสำหรับอควาเรียมด้วยค่ะ"

"เดี๋ยว..." ทิวเขาคว้าต้นแขนเธอไว้ก่อนที่เธอจะเปิดประตู

"พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง?"

"แปดโมงครึ่งค่ะ มีวิชาแคลคูลัส"

"งั้นแปดโมงเช้า พี่จะมารอรับที่ใต้หอ ห้ามสายนะ"

"พี่ทิวเขา! ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ เดี๋ยวเพื่อนฟ้าสงสัย"

"พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องสนคนอื่น... พี่จะมารับ" เขาพูดย้ำด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ

"ฝันดีนะ... ตัวเล็ก"

ปลายฟ้าหน้าร้อนวูบรีบเปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้าหอไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิวเขามองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนกระทั่งเธอก้าวหายเข้าไปในตึก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าคมสัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปที่แอบถ่ายเธอไว้ในอควาเรียม... รูปที่เธอยิ้มกว้างอย่างมีความสุขที่สุด

แต่ความสุขนั้นกลับถูกรบกวนด้วยสายตาที่เย็นเยียบจากโทรศัพท์ที่สั่นแจ้งเตือนขึ้นมา เป็นข้อความจากพ่อของเขา...

‘พรุ่งนี้เย็น แกต้องไปกินข้าวบ้านหนูนิรินอีกรอบ ห้ามเบี้ยวนัดอีก’

ทิวเขากำโทรศัพท์แน่น แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและกดดัน เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ก่อนจะขับรถออกไปสู่ความมืดทิ้งความหวานหอมในค่ำคืนนี้ไว้เบื้องหลัง เพื่อกลับไปเผชิญกับความจริง