บทที่ 2 ช่วยลูกของเราด้วย

บทที่ 2

ช่วยลูกของเราด้วย

ณ เวลายี่สิบนาฬิกาสามสิบนาที มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบนทางด่วนเขตดอนเมือง เสียงไซเรนดังสนั่นทั่วท้องถนนทั้งข้างบนและข้างล่าง รถแอมบูแลนซ์กับรถของมูลนิธิอาสากู้ภัยวิ่งสลับกันไปมาเพื่อลำเลียงผู้บาดเจ็บที่มีมากกว่าห้ารายส่งโรงพยาบาล เนื่องจากประสานงากันหลายคัน ส่วนที่เกิดเหตุปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทางเจ้าหน้าที่ตำรวจดำเนินการต่อไป  

กัญญาวีร์ลืมตาโพล่งขึ้นมาหลังจากสลบไปราวสามสิบนาที ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความรวดเร็วอย่างลืมตัว ก่อนจะร้องโอ๊ยเสียงดังด้วยความเจ็บร้าวบริเวณแขนด้านซ้ายที่ถูกดามเบื้องต้นเอาไว้ หญิงสาวกลั้นน้ำตา กัดฟันข่มความเจ็บปวดที่เหมือนร่างจะฉีกขาดเอาไว้ แล้วกวาดสายตามองหาคนที่เธอเป็นห่วงที่สุด

“ลูก...ลูกชายฉันล่ะคะ” เธอถามเจ้าหน้าที่ด้วยความร้อนรนเมื่อมองจนทั่วห้องโดยสารของรถพยาบาลแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กชายปกป้อง

“น้องอยู่รถอีกคันค่ะ มีเจ้าหน้าที่ดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ตอนนี้คุณแม่นอนลงก่อนนะคะ” พยาบาลฉุกเฉินในชุดสีน้ำเงินบอกพร้อมช่วยพยุงให้ผู้ป่วยให้นอนลงตามเดิม เพราะจากการประเมินเบื้องต้นคาดว่าแขนข้างซ้ายของผู้ป่วยน่าจะหัก จึงเกรงว่าหากขยับตัวมากเกินไปแขนอาจจะผิดรูป อาการอาจจะแย่กว่าเดิม

“ลูกชายดิฉันเป็นอะไรมากไหมคะ แกปลอดภัยใช่ไหม” แม้จะยอมนอนนิ่งตามที่พยาบาลบอก ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวลและกระวนกระวาย เพราะเป็นห่วงคนตัวเล็กที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มีอาการร้ายดีอย่างไร ภาพลูกชายที่เธอเห็นเพียงลาง ๆ ก่อนสติจะวูบดับไปก็ไม่ค่อยดีนัก และไม่อาจจินตนาการต่อได้ กัญญาวีร์มองหน้าพยาบาลสาวด้วยความคาดหวังในคำตอบ หากความเงียบชั่วเพียงอึดใจจากอีกฝ่ายนั้นทำให้เธอใจแผ่ว เกิดอาการร้อนรนขึ้นมาอีกครั้ง “ลูกชายฉันไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”

“...คือดิฉันยังตอบอะไรไม่ได้ เพราะอาการน้องค่อนข้างสาหัสและหมดสติก่อนที่เราจะไปถึงที่เกิดเหตุ แต่คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทางทีมแพทย์ของเราจะพยายามช่วยกันอย่างสุดความสามารถ ตอนนี้คือต้องส่งตัวน้องให้ถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด”

หัวใจของคนเป็นแม่แทบจะหยุดเต้นเมื่อได้ยินคำว่า ‘สาหัส’ ใบหน้าสวยซีดเผือด ทั้งมือและเท้าเย็นไปหมดด้วยความกลัว สมองคาดเดาไปต่าง ๆ นานา พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ รินไหลออกมาเป็นสาย จนเจ้าหน้าที่พยาบาลคนเดิมต้องเอ่ยปลอบใจ

“คุณแม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ น้องต้องไม่เป็นอะไรค่ะ”

“ละ...ลูกชายฉันจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม” เสียงของหญิงสาวทั้งแผ่วและสั่น แม้จะยังพอฟังดูมีความหวัง ทว่าใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยความกลัว กัญญาวีร์นอนนิ่ง ๆ ไปเพียงครู่เดียว คำว่าสาหัสที่วนเวียนอยู่ในหัวก็ทำให้เธอสติแตก ไม่อาจควบคุมตนเองได้อีก

เธอปล่อยโฮเสียงดัง หัวใจแทบแตกสลายเมื่อจินตนาการถึงภาพลูกชายที่อยู่ในอาการบาดเจ็บ ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกแม่จะเป็นอย่างไรบ้าง จะถึงมือหมอหรือจะรู้สึกตัวแล้วหรือยัง หากรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วไม่เห็นแม่แกจะร้องไห้หรือไม่

บริเวณหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเกิดความโกลาหลขึ้น เนื่องจากได้รับแจ้งว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นและจะส่งตัวผู้ป่วยเข้ามารักษาตัวที่นี่ ให้ทีมแพทย์ฉุกเฉินสแตนด์บายรอผู้ป่วยที่กำลังจะมาถึง ทว่าในสถานการณ์จริงก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป บวกกับคืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ ซึ่งมักจะมีอุบัติเหตุมากว่าวันปกติ มีทั้งผู้ป่วยที่เดินทางมาเองและถูกส่งตัวเข้ามาโดยรถฉุกเฉิน ทำให้เกิดความล่าช้าในการรักษาเพราะมีจำนวนบุคลากรอย่างจำกัด

“เมื่อช่วงเย็นผมไม่น่าอยากกิน KFC เลยว่ะ งานเข้าไม่หยุดเลย” บุรุษพยาบาลที่อยู่เวรห้องฉุกเฉินคืนนี้บ่นอุบกับเพื่อนร่วมงาน ด้วยเมื่อเย็นเขานึกอยากกินไก่ทอด จึงสั่งมารับประทานและชวนเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ กินด้วย โดยไม่สนใจอาถรรพณ์ใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะเขาเป็นคนไม่อินกับความเชื่อประเภทนี้สักเท่าไร

ทว่าตอนนี้เขาชักอยากทึ้งหัวตัวเองแรง ๆ ที่กล้าท้าทายความเชื่อนั้น เพราะตั้งแต่หกโมงเย็นจนตอนนี้ซึ่งเป็นเวลาเกือบสามทุ่ม เขาต้องวิ่งวุ่นทำงานตลอด ไม่มีเวลานั่งพักเลยแม้แต่นาทีเดียว

“หลังจากวันนี้คงเข็ดกับไก่ทอดไปอีกนาน” ผู้ช่วยพยาบาลเอ่ยกลั้วหัวเราะขณะช่วยกันพันแผลให้ผู้ป่วยคนหนึ่ง

“จริง จากนี้ผมคงจะเลิกกินไปเลย” ว่าจบบุรุษพยาบาลก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในหัวคิดว่าเสร็จจากคนไข้รายนี้เขาคงได้พัก ทว่าไม่ถึงหนึ่งนาทีหลังจากที่เขาพูดจบ ผ้าม่านกั้นเตียงก็ถูกเปิดออกโดยพยาบาลสาว ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงรีบ ๆ

“ทำแผลเสร็จยัง”

“ใกล้เสร็จแล้ว เหลือปิดแผลที่ขาอีกที่”

“ดี ถ้าเสร็จแล้วไปช่วยหมอปิงที่เตียงหนึ่งนะ” ว่าจบเธอก็สบตาเพื่อนร่วมงาน จากนั้นก็ย้ำอีกครั้งอย่างจริงจัง “ด่วน”

ครั้นเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับ หล่อนก็รีบหมุนตัวเดินไปจัดการหน้าที่ของตัวเองต่อทันที

พยาบาลหนุ่มพรูลมหายใจ ตั้งสติ แล้วรีบจัดการหน้าที่ตรงนี้ให้เสร็จเรียบร้อย เพื่อจะได้ไปช่วยหมอรักษาคนไข้รายอื่น ๆ ต่อ จากที่ได้ยินเสียงไซเรนดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสาย เขาก็เตรียมใจไว้เลยว่า...ค่ำคืนนี้อีกยาวไกล

“ลูก...ลูกชายของดิฉันอยู่ไหนคะ ฉันจะไปหาลูกค่ะ”

ผู้ป่วยสาวพยายามจะลุกออกจากเตียงหลังจากถูกเข็นเข้ามาในห้องฉุกเฉิน สิ่งแรกที่กัญญาวีร์นึกถึงเมื่อมาถึงโรงพยาบาลคือเด็กชายปกป้อง ตอนนี้เธอไม่สนความเจ็บของตัวเองเพราะเป็นห่วงลูกสุดหัวใจ อยากเจอหน้าและอยากเห็นกับตาว่าแกยังปลอดภัย 

“คนไข้นอนลงก่อนนะครับ อย่าเพิ่งขยับตัวมากครับ” พยาบาลหนุ่มที่เข้ามารับหน้าที่ต่อจากเจ้าหน้าที่เวรเปลเอ่ยห้าม พร้อมเข้าไปช่วยพยาบาลสาวรั้งตัวคนเจ็บเอาไว้

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากไปหาลูก” กัญญาวีร์ไม่ยอมนอนอยู่นิ่ง ๆ ยังคงฝืนความเจ็บเพื่อที่จะลุกขึ้นนั่งโดยไม่ฟังคำแนะนำของเจ้าหน้าที่

“คุณแม่ใจเย็น ๆ แล้วนอนลงก่อนนะคะ แขนคุณแม่ได้รับบาดเจ็บ ถ้าขยับตัวมาก ๆ อาการอาจจะแย่ลงได้ค่ะ” พยาบาลสาวที่นั่งรถมาด้วยกันเอ่ยขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เจ็บแล้ว ฉันอยากเจอลูก ลูกชายของดิฉันอยู่ไหนคะ”

“น้องถึงมือหมอแล้วค่ะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“อยู่ไหนคะ ลูกดิฉันอยู่ไหน” กัญญาวีร์ไม่ยอมฟัง เธอยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาเช็ดน้ำตา พร้อมกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้องฉุกเฉิน ทว่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกชาย จึงทำให้คนเป็นแม่เกิดอาการร้อนใจขึ้นมาอีก เธอหันกลับมาถามพยาบาลอีกครั้ง “ลูกฉันล่ะคะ ลูกฉันอยู่ที่ไหน ไหนคุณบอกว่าลูกชายดิฉันมาถึงโรงพยาบาลแล้ว ทำไมไม่เห็น”

พยาบาลสาวซึ่งไม่รู้อะไรแน่ชัดหันไปมองรอบ ๆ ครั้นไม่เห็นคนเจ็บที่เป็นเด็กชาย จึงหันกลับมาถามเพื่อนร่วมงานของตน

“ประมาณสิบห้าหรือยี่สิบนาทีที่แล้ว นายเห็นเด็กผู้ชายอายุประมาณสี่ขวบถูกส่งตัวมาที่นี่ไหม”

บุรุษพยาบาลทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเองก็ไม่แน่ใจ เพราะก่อนหน้านี้เขาก็มีเคสทำแผลที่เตียงสุดท้าย แต่คิดว่าน่าจะเป็นเคสที่ถูกหมอน้ำปิงส่งเข้าห้องผ่าตัดด่วน เพื่อความชัวร์ชายหนุ่มจึงเดินไปถามเจ้าหน้าที่ที่ลงบันทึก ไม่นานก็เดินกลับมาตอบ “ถูกส่งตัวไปห้องผ่าตัด เพราะเหมือนกระดูกซี่โครงหักไปทิ่มปอด ต้องรีบผ่าตัดด่วน”

กัญญาวีร์ได้ยินแบบนั้นก็ทำให้สติที่เหลืออยู่น้อยนิดหลุดลอยออกไป หัวใจเหมือนถูกบีบอย่างรุนแรงเมื่อได้รู้ว่าลูกชายได้รับบาดเจ็บอย่างไร น้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือดไหลออกมาเป็นทาง เธอปล่อยโฮเสียงดังอย่างไม่อายใคร รู้สึกเหมือนใจจะขาดรอน ๆ ด้วยเป็นห่วงลูกสุดหัวใจ