บทที่ 2 ช่วยลูกของเราด้วย 2

ช่วยลูกของเราด้วย

“ฉัน...ฉันขอเข้าไปหาลูกได้ไหม ฉันอยากอยู่กับลูก” เธอร่ำไห้ร้องขอเจ้าหน้าที่ด้วยเสียงสะอื้น มองหน้าเจ้าหน้าที่ผ่านม่านน้ำตาที่ยังรินไหลอย่างต่อเนื่อง 

“เข้าไม่ได้ค่ะคุณแม่ ตอนนี้คุณหมอกำลังทำการรักษา ส่วนคุณแม่เองก็ได้รับบาดเจ็บ คุณแม่รอให้คุณหมอมาตรวจอาการก่อนนะคะ” พยาบาลยังคงบอกอย่างใจเย็น ก่อนจะส่งเสียงถามเจ้าหน้าที่จัดคิวที่เดินผ่านพอดี “กุ๊กไก่ มีหมอท่านไหนว่างไหมคะ เรียกมาดูอาการคนไข้เตียงนี้หน่อยค่ะ”

“อืม...” คนที่ชื่อกุ๊กไก่ส่ายหน้า ด้วยตอนนี้หมอที่อยู่เวรไม่มีใครว่างสักคน “ตอนนี้ไม่มีคุณหมอว่างเลยค่ะ หมอปิงกับหมอเดียวก็เพิ่งเข้าห้องผ่าตัดไป ตอนนี้เหลือแค่หมอเจี๊ยบกับหมอโรจน์ แต่ก็ติดคนไข้เหมือนกัน”

ขณะที่เจ้าหน้าที่ทุกคนกำลังชุลมุนจากการรับมือผู้ป่วยที่พร้อมใจกันเข้ามาเป็นจำนวนมาก ก็มีเสียงเจ้าหน้าที่คนหนึ่งซึ่งยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินดังขึ้น

“หมอเขตมาแล้ว มีเคสไหนด่วนยกมือบอกหมอเลย”

ได้ยินดังนั้นพยาบาลสาวที่ดูแลเตียงของกัญญาวีร์ก็รีบยกมือขึ้นทันที “ทางนี้ค่ะหมอ”

แพทย์หนุ่มซึ่งถูกเรียกตัวมาช่วยแบบเฉพาะกิจพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปยังเตียงผู้ป่วยโดยไม่รีรอ พอมาถึงพยาบาลก็รีบรายงานอาการผู้ป่วยและการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้คนเป็นหมอฟังเลยทันที

ในระหว่างที่คุณหมอกำลังสำรวจบาดแผล ผู้ป่วยสาวที่เพิ่งเช็ดน้ำตาออกไปก็เริ่มมองได้ชัดเจนขึ้น ทันทีที่เธอเห็นใบหน้าของชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงชัด ๆ มือข้างที่ไม่เจ็บก็เลื่อนออกไปจับแขนแกร่งในทันที ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน

“หมอ...ลูก...ลูกอยู่ในห้องผ่าตัด หมอ...ฮึก!...หมอช่วยลูกของเราด้วยนะ ฉันของร้อง ขอร้องนะหมอ หมอช่วยลูกของเราด้วย ฮือ ๆ ๆ ๆ” คล้ายเป็นประโยคที่ฟังแทบไม่รู้เรื่อง แต่คำว่า ‘ลูกของเรา’ นั้นดังชัดในประสาทการได้ยินของสุดเขต

“คนไข้หมายถึงใครครับ” แพทย์หนุ่มถามกลับด้วยความไม่เข้าใจ เงยหน้าขึ้นไปมองพยาบาลทั้งสองคนแวบหนึ่งอย่างงุนงง ไม่แน่ใจว่าเธอหมายถึงใคร แต่หมอที่ยืนอยู่ตรงนี้ก็มีแค่เขาคนเดียว ฉะนั้นคนที่เธอหมายถึงก็น่าจะเป็นเขา แต่ ‘ลูก’ ล่ะ เขาไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร

“ลูกของเราหมอ...ช่วยลูกของเราด้วยนะ ฮือ ๆ”

“ลูก...อะไร ?” น้ำเสียงของสุดเขตแผ่วไปในช่วงท้าย หลังจากได้เพ่งมองใบหน้าผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยชัด ๆ

ชายหนุ่มตกอยู่ในอาการตะลึงงันชั่วขณะ สายตามองดวงหน้าของหญิงสาวที่เขาเกือบลืมเธอไปแล้ว เมื่อห้าปีก่อนเธอบังเอิญเข้ามาในชีวิตเขา ทว่าได้ทำความรู้จักกันเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ น่าจะสักประมาณแปดหรือเก้าเดือน เขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ จากนั้นจู่ ๆ เธอก็ขอออกไปจากชีวิต และตั้งแต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

สุดเขตไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เจอเธออีก มิหนำซ้ำยังมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้...ที่จู่ ๆ เธอก็ยัดเยียดความเป็นพ่อของลูกมาให้เขา

สมองที่เคยประมวลผลรวดเร็วเหมือนจะทำงานได้ช้าลง พยายามจับต้นชนปลายในสิ่งที่เธอพูด พร้อมคิดย้อนไปในอดีตเมื่อสักประมาณห้าปีที่แล้ว ตอนที่ตนกับผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ผูกมัดกันอยู่ช่วงหนึ่ง ครั้นแล้วแพทย์หนุ่มก็ไม่เห็นร่องรอยความผิดพลาดในช่วงเวลานั้น

แล้วเป็นไปได้หรือที่เขาจะมีลูกกับเธอ ...คงไม่ใช่และเป็นไปไม่ได้แน่นอน

“คนไข้อยู่นิ่ง ๆ ด้วยครับ หมอจะตรวจดูแขนข้างนั้น” สุดเขตเลือกปัดเรื่องที่เธอพูดออกไปก่อน เมื่อเห็นว่ามีน้ำหนักไม่มากพอ อีกทั้งตอนนี้เขายังอยู่ในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ สิ่งที่ต้องสนใจมากที่สุดคือการรักษาคนไข้ 

“หมอเขต ได้โปรดเถอะนะคะ ฮือ ๆ ช่วยลูกของเราด้วย...อย่าให้แกเป็นอะไร...นะคะ ฉันขอร้อง...ฮือ ๆ ๆ” กัญญาวีร์ยังคงร้องไห้โฮพร่ำขออย่างคนไร้สติ ไม่สนว่าเขาจะรู้ความลับที่เธอตั้งใจปกปิดมาเกือบห้าปี ตอนนี้เธอไม่คิดอะไรมากไปกว่าอยากให้ลูกน้อยปลอดภัย ซึ่งเขาคือความหวัง เขาเป็นหมอ เขาต้องทำทุกทางให้ลูกตัวเองพ้นขีดอันตราย “...หมอช่วยลูกเราด้วย ฮือ ๆ”

ทุกประโยคที่หญิงสาวคร่ำครวญออกมา กับนัยน์ตาสีคาราเมลที่มองมาอย่างอ้อนวอนราวจะขาดใจ ทำให้สุดเขตไขว้เขวอีกครั้ง จากที่คิดว่าไม่ใช่แน่ ๆ ก็เริ่มไม่แน่ใจ แต่กระนั้นเขาก็ไม่สามารถสืบสาวราวเรื่องหาข้อเท็จจริงได้ในเวลานี้ เพราะยังอยู่ในเวลาทำงาน ทำได้เพียงสอบถามอาการของเด็กคนนั้นจากพยาบาลทั้งสองคนที่ยืนงงอยู่อีกฝั่งของเตียงผู้ป่วย

“ลูกของเธออยู่ในห้องผ่าตัดเหรอ อาการเป็นไงบ้าง” สุดเขตถามเสียงเรียบนิ่ง ระหว่างนั้นก็เริ่มทำหน้าที่ของตนต่อ ครั้นเห็นผู้ป่วยสาวกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดจากบาดแผล จึงสั่งพยาบาลฉีดยาระงับอาการปวดเข้าไปอีก

“ใช่ค่ะ น้องได้รับแรงกระแทกจนทำให้กระดูกซี่โครงหัก ทิ่มถึงปอด หมอน้ำปิงเลยส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดด่วน มีหมอเดียวเข้าไปช่วยค่ะ”

คนฟังใจหายวาบเมื่อได้ยินเช่นนั้น เกิดอาการหวิว ๆ ในช่วงอกอย่างบอกไม่ถูก หากก็ยังอยู่ในอาการสงบ แพทย์หนุ่มพยักหน้ารับรู้อาการของเด็กน้อย ก่อนจะสั่งพยาบาลถึงขั้นตอนการรักษาคนเป็นแม่ ซึ่งดูแล้วน่าจะมีแค่แขนข้างซ้ายที่เจ็บหนัก และมีบาดแผลตามตัวอีกประปราย จึงไม่น่ากังวลสักเท่าไร “ทำแผล แล้วพาคนไข้ไปทำ CT Scan ขอแบบละเอียดเลยนะ”

“ค่ะหมอ”

“มีแค่นี้แหละ เดี๋ยวผมไปดูคนไข้คนอื่นต่อ”

“หมอเขต...โอ๊ย!” กัญญาวีร์รีบคว้าข้อมือของแพทย์หนุ่มเอาไว้อย่างลืมตัวเมื่อเขากำลังจะหมุนตัวเดินออกไป ใบหน้าสวยมอมแมมบิดเบ้ไปด้วยความเจ็บขั้นสุดจากแขนที่บาดเจ็บจากข้างใน

“ผมบอกว่าให้อยู่เฉย ๆ แขนคุณน่าจะหัก อย่าเพิ่งขยับตัวมาก” สุดเขตหันกลับมาแล้วเอ่ยเสียงเข้มเล็กน้อย แต่คนเป็นห่วงลูกหาได้เกรงกลัว เธอยังคงพยายามขอร้องให้เขาช่วยชีวิตลูก

“หมอ...ฉันขอร้อง ช่วยลูกด้วย...ฮือ ๆ ...ช่วยลูกด้วยนะหมอ...อย่าให้เขาเป็นอะไร ฉันอยู่ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่มีเขา ฮือ ๆ”

ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองมือบางที่ยังฉุดข้อมือของตนไว้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วจับมือเธอออก จากนั้นก็เอ่ยบอกหญิงสาวอย่างใจเย็น “ลูกของคุณอยู่ในมือหมอแล้ว ยังไงหมอก็ต้องรักษาอย่างเต็มที่”

“ฉันเป็นห่วงลูก... หมอเข้าไปช่วยลูกได้ไหม ...ฉันกลัว ฮือ ๆ” กัญญาวีร์เสียงสั่นเครือเจือสะอื้น นัยน์ตาสีคาราเมลยังเว้าวอน ภาพสุดท้ายของลูกที่นอนนิ่งอยู่บนรถก่อนที่สติเธอจะวูบดับไป บวกกับคำว่า ‘สาหัส’ ที่ได้ยิน ช่างบีบหัวใจของคนเป็นแม่เสียเหลือเกิน หญิงสาวจึงกลัวจับจิตว่าตนจะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีก “หมอต้องช่วยลูกนะ...”

สุดเขตมองใบหน้าสวยซึ่งอาบนองไปด้วยน้ำตา ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายวูบหวิวกับเสียงร้องไห้ราวกับจะขาดใจ มีบางอย่างสะกิดหัวใจชายหนุ่ม หากในยามนี้เขาก็ไม่มีเวลามากพอที่จะซักไซ้หาคำตอบจากเธอ เพราะยังมีคนไข้รายอื่น ๆ รอการรักษาอยู่

“ฟังผมนะ ลูกของคุณจะต้องปลอดภัย สิ่งที่คุณควรทำมากที่สุดตอนนี้คือให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ รักษาตัวเองให้หายดี เพื่อจะได้เป็นที่พึ่งพิงให้ลูก”

ครั้นเห็นว่ากัญญาวีร์สงบขึ้นนิดหนึ่ง ไม่ได้คร่ำครวญไร้เหตุผลเหมือนอย่างเก่า สุดเขตก็พยักหน้าส่งสัญญาณบอกพยาบาลให้เริ่มทำแผลให้เธอได้เลย จากนั้นแพทย์หนุ่มก็หมุนตัวออกไปดูคนไข้รายอื่น ๆ ทว่าในหัวกลับมีแต่คำพูดของผู้ป่วยสาววนเวียนอยู่ตลอดระยะเวลาการปฏิบัติหน้าที่