ตอนที่ 3/3

ตอนที่ 3/3

คนที่กลับมาถึงคอนโดฯ ก่อน เริ่มนั่งไม่ติดที่ จะเดินไปมุมไหนของห้องก็ดูเหมือนว่าอยู่ไม่เป็นสุข

เกือบ 3 ชั่วโมงได้แล้วที่เขามาถึง จนป่านนี้นันนลินทร์ยังไม่ยอมกลับ โทรหา หรือส่งข้อความไป ก็ยังไม่มีการตอบใดๆ กลับมา ธุระที่ออกไปทำมันนานมากขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร ถึงได้ไม่ยอมกลับมา ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ก็ปาไปแล้วเที่ยงวัน

“จะไปไหนก็ไม่บอก”

คนรอก็ได้แต่ชักสีหน้าหงุดหงิดไปคนเดียวอยู่แบบนั้น เขากลับมาจากเขาใหญ่จนถึงตอนนี้ ข้าวเม็ดเดียวยังไม่ตกถึงท้อง วันนี้เป็นหยุดแท้ๆ นันนลินทร์ควรจะรอเขาอยู่ที่นี่ ไม่ควรออกไปไหน หรือถ้าจะไปจริงๆ ก็ควรบอกให้เคลียร์และขออนุญาตก่อน ไม่ใช่ส่งข้อความมาสั้นๆ และหายจากการติดต่อไปเลยครึ่งวัน

‘หนิงขอออกไปทำธุระข้างนอกครึ่งวันนะคะ’

ครึ่งวันหมายถึงจะกลับมาตอนเที่ยงใช่หรือไม่ นี่เขาก้มมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองเป็นรอบที่ 3 แล้ว ตั้งแต่มาถึง เหลืออีกแค่สิบนาทีก็จะบ่ายโมงอยู่รอมร่อ เขาควรจะจัดการเช่นไรกับคนดื้อรั้นทำตามอำเภอใจตัวเองดี

แล้วที่ผ่านมาตลอดเวลาที่เขามักกลับไปพักผ่อนที่บ้านคุณย่าที่เขาใหญ่บ่อยครั้ง หล่อนมักแอบทำเช่นนี้อย่างนั้นหรือไม่

“หรือฉันตามใจเธอเกินไปแล้ว” ชะโงกหน้าขึ้นมองหน้าปัดนาฬิกาอีกรอบก็ยังเหมือนเดิม ก่อนที่จะตัดสินใจเดินหายเข้าไปในครัว แล้วกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิมพร้อมกับ Whiskey ราคาแพงที่ช่วงหลังๆ มานี้เขาไม่ได้แตะมันเลย

30 นาที ต่อมา

เสียงสัญญาณประตูห้องถูกใช้คีย์การ์ดปลดล็อคจากด้านนอก แม้จะไม่ดังมากนัก ทว่าก็ยังสามารถทำให้คนที่อยู่ด้านในรับรู้ได้

ร่างอรชรเดินย่างกรายเข้าเดินมากับถุงกระดาษเครื่องดื่มแบรนด์ดังที่ใส่ของบางอย่างอยู่ในนั้น เป็นเหตุให้คนที่นั่งรอคอยสะดุดสายตากับถุงใบใหญ่จนต้องดีดตัวออกจากพนักพิงของโซฟา

ธาฎาวางแก้ววิสกี้ราคาแพงเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนท่านั่งของตัวเองวางมาดใส่คนมาใหม่

“คุณทิม มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” คนมาใหม่เพิ่งมองเห็นเจ้าของห้อง เขาโผล่มาที่นี่ได้อย่างก็ในเมื่อเขากลับต่างจังหวัดไปเมื่อวันก่อน

กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งทั่วห้องจนต้องกวาดสายตามองไปที่แก้วกับขวดวิสกี้ราคาแพงตรงหน้าเขา นันนลินทร์ไม่เข้าใจว่าเจ้าตัวต้องคิดอะไรอยู่ ถึงได้กลับมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาดื่มเหล้ากลางวันแสกๆ

“ฉันจะกลับตอนไหน มันก็เรื่องของฉัน เธอล่ะหายไปไหนมา?”

ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของน้ำใสๆ ในแก้วร็อคใบนั้นเอ่ยวาจาออกมาด้วยความหงุดหงิด จนคนฟังเริ่มขมวดคิ้วตาม

“หนิงไลน์บอกคุณแล้วว่าจะออกไปธุระข้างนอก”

“แล้วเธอบอกว่ายังไงต่อ?”

“ยังไงต่อ?” นันนลินทร์ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายถาม หล่อนทำอะไรผิด จะออกไปไหนมาไหนก็แจ้งเขาแล้วนี่

“เธอบอกว่าไปทำธุระแค่ครึ่งวัน ตอนนี้มันกี่โมงแล้ว? และนั่นอะไร... เอาเงินจากไหนไปซื้อของแพงๆ แบบนั้น” ร่างสูงเพยิดหน้าไปทางถุงกระดาษใบใหญ่ ที่มันยังถูกวางไว้ตรงไอร์แลนด์ครัวเย็นไม่ไกลนักในส่วนของห้อง

นันนลินทร์เริ่มเข้าใจในคำถามของคนเมาบ้างแล้ว ที่แท้เพราะว่าหล่อนกลับไม่ตรงต่อเวลานี่เองถึงได้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปมใส่

“วันนี้วันอาทิตย์ พอดีว่ารถข้างนอกมันติดมาก หนิงขอโทษที่กลับช้า” หล่อนกลับมาถึงเกือบบ่ายสองโมง โอเค... หล่อนยอมก้มหน้ารับผิด

แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้มวันจะยังไม่จบลงง่ายๆ เมื่อคนเมาลุคขึ้นยืน แล้วเดินตรงเข้าหาจับไหล่บางทั้งสองข้างให้ประจันหน้าเข้าหาตัวเอง พลางซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอขาว จนลามไปถุงเสื้อผ้าของหล่อน

“ฉันได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย”

“หนิงไปห้างฯ มาค่ะ”

“กลับใคร?” เขากดน้ำเสียงลงต่ำ ทั้งยังทำสีหน้าเคร่งใส่

“….” คราวนี้นันนลินทร์ต้องชะงักค้างกลางอากาศ เห็นเขาเป็นเช่นนี้แล้ว หล่อนเองก็นึกไม่ออกว่าจะไปต่ออย่างไร

“หนิงแวะไปร้านเครื่องสำอางด้วย”

“จะบอกว่าเธอแวะไปซื้อน้ำหอมผู้ชายด้วย แล้วก็ลองฉีดเทสกลิ่นดู แบบนี้เหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะ” ใบหน้าสวยก้มต่ำมองพื้น 

“ตอบได้แค่นี้?”

“...” จะแก้ตัวยังไงก็ผิด ถ้าเขาจะให้หล่อนผิด

“ว่าไง? เธอไปกับใครถึงได้ปล่อยให้ฉันนั่งรอจนหิวข้าวแสบท้องไปหมดแล้วแบบนี้”

ที่แสบท้อง ก็เพราะเอาเหล้าลงท้องก่อนได้กินข้าวนะสิ หล่อนได้แต่แย้งในใจ 

“ไปกับลูกค้าค่ะ เขาเป็นแขกวีไอพีที่โรงแรม” หล่อนเรียนไปตามตรง เพราะคิดได้ว่าคงไม่มีอะไรเสียหายแล้ว

ก็ในเมื่อนนทวัฒน์เป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อหล่อน แถมยังเป็นลูกค้ากระเป๋าหนักของโรงแรม ธาฎาควรดีใจที่นนทวัฒน์ใช้บริการห้องอาหารปราริณในโรงแรมของเขา หนำซ้ำยังเป็นกันเองกับพนักงานของเขาอีก

“ใคร? ไอ้เจ้าของเต็นท์รถกระจอกๆ นั่นรึเปล่า?”

ใครบอก... คุณนนทวัฒน์เป็นถึงเจ้าของบริษัทยานยนต์ชื่อดังต่างหากล่ะ กระจอกตรงไหน เขาก็มีดีพอจะสู้รักสุขเกษมได้เหมือนกัน นันนลินทร์แย้งในใจ สายตามองจ้องคนเมาที่ยังนั่งขู่ฟ่ออยู่ตรงหน้า คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะกลัวหรือไง

“ค่ะ คุณนนทวัฒน์ เขาขอให้หนิงไปช่วยเลือกของขวัญในน้องสาวของเขา”

“แล้วถุงเครื่องสำอางนั่นล่ะ เธอจะบอกว่ามันก็ซื้อให้เธอ เพราะขอบคุณที่เธอพามันไปงั้นเหรอ?” ขนาดกับเขายังไม่เคยพาหล่อนไปเดินเลือกซื้อของใช้ผู้หญิงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ธาฎาเริ่มใช้น้ำเสียงดุดันขึ้นเมื่อได้รับรู้เรื่องราวจากนันนลินทร์ หายไปเกินครึ่งวันกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ พอกลับมาถึงห้องผัว ก็หอบข้าวของแพงๆ จากผู้ชายอื่นกลับมาด้วย แบบนี้เขาจะเรียกว่าอะไรดี

“คุณเมาแล้ว หนิงว่าคุณควรไปพักผ่อน ขับรถมาเหนื่อยด้วย” หล่อนไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาในตอนนี้ไร้สติ

ธาฎาไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน ก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องรับมืออย่าง หรือว่าที่ผ่านมาหล่อนอยู่ในโอวาทของเขาเกินไป จนพอวันหนึ่งไม่ได้ดั่งใจก็เลยโวยวายแบบนี้

“ได้มาซะขนาดนี้ฉันว่าคงไม่ใช้แค่ไปช่วยเลือกของขวัญหรอกมั้ง” 

“คุณทิม!!” นันนลินทร์เริ่มไม่พอใจกับสิ่งที่เขากำลังปรักปรำหล่อนอยู่ กะจะไล่ต้อนหล่อนให้เป็นผู้หญิงอย่างว่าให้ได้เลยหรือ

ใช่อยู่ที่ตอนนี้หล่อนเองก็เป็นแบบนั้นจริงๆ หล่อนเป็นนางบำเรอของเขาอยู่ ซึ่งมันก็แลกกับค่าตอบแทนที่เอาตัวเองถวายพานใส่ให้เขา แล้วอย่างไรต่อ... ผู้หญิงอย่างหล่อนต้องไปนอนกับผู้ชายทุกคนเพื่อแลกกับเงินหรือข้าวของแพงๆ แบบนี้หมดเลยงั้นเหรอ

“เธอกำลังทำให้ฉันโมโหอยู่นะหนิง อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน”

โอเค... จะไม่พูดกันตอนนี้เลยก็ได้ ดีเหมือนกัน กลับมาเหนื่อยๆ แทนที่จะได้พักผ่อนกัน

“...”

“จะไปไหน ฉันยังพูดไม่จบ”

มือหนารีบคว้าแขนเรียวไว้ก่อน ขณะที่หล่อนก็กำลังจะเดินหายเข้าไปในห้องนอน

ทว่าก็ต้องเซถลากลับเพราะแรงฉุดจากทางด้านหลัง

“บอกฉันมาตามตรงว่าเธอหายไปไหนมา”

กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายยังติดทั่วตัวนันนลินทร์อยู่ไม่เลือนราง ปลายจมูกคมของเขาก็คลอเคลียอยู่กับซอกคอขาวสืบดมกลิ่นเพื่อหาที่มา

หลักฐานมันชัดเจนจนไม่สามารถปล่อยไปง่ายๆ เขาเคยบอกหล่อนแล้วว่าไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร ในระหว่างที่ยังอยู่ในสัญญาบนเตียงต่อกันอยู่

เขายังจ่ายให้เต็มเม็ดเต็มหน่วยเข้าบัญชีทุกเดือน ข้าวของแพงๆ ในห้องนี้อีก กระเป๋าแบรนด์เนมที่ซื้อให้แต่หล่อนไม่เคยใช้ นาฬิกายี่ห้อแพงๆ เขาหมดไปกับหล่อนตั้งเท่าไหร่แล้ว จะมาทรยศกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ มันหยามกันเกินไป