ก็แค่อยากไม่ได้รัก(1)

บรรยากาศภายในรถเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน มนลิตาเบือนหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างรถ ไม่นานรถเคลื่อนมาจอด

ริมฟุตบาต หญิงสาวยืดตัวชะเง้อคอขึ้นมองไปรอบ ๆ เห็นร้านอาหารตั้งแถวเรียงราย

“จอดรถทำไมคะ”

“หิวข้าว ถ้าไม่กินก็นั่งรออยู่บนรถเนี่ยแหละ”

“เรื่องอะไรจะไม่กินหิวเหมือนกัน ตอนนี้มนกินช้างได้เป็นตัวแล้ว”

หญิงสาวหันไปแห้วเสียงใส่เขาแล้วเปิดประตูรถเดินนำหน้าไป เวทัศยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วหุบลงก้าวเท้ายาว ๆ เดินตามหลัง

มนลิตาเลือกร้านอาหารร้านหนึ่งซึ่งค่อนข้างดูสะอาดและรูปจานอาหารค่อนข้างน่ากิน เธอพลิกเมนูไปมาไม่รู้ว่าจะกินอะไรดีจึงเงยหน้าถามเจ้าของร้านซึ่งเดินมารับออเดอร์ด้วยตัวเอง

“ไม่ทราบว่าที่ร้านมีเมนูอะไรแนะนำไหมคะ”

ชายวัยกลางคนเหลือบมองหน้ากลม ๆ สลับกับหน้าของเวทัศแล้ว

อมยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปพลิกหน้าเมนูอาหารให้ดู

“หอยนางรมทรงเครื่องเลยหนู หอยสด เครื่องเคียงแน่นและที่สำคัญดึ้งดั้งแน่นอน”

ชายแก่ยกคิ้วหลิวตามองสลับไปมาระหว่างเวทัศและมนลิตาด้วยสายตามีเลศนัยแอบแฝง หญิงสาวเข้าใจในความหมายของกิริยานั้นจึงรีบ ยกมือขึ้นโบกปฏิเสธทันที

“ฉันกับเขาเป็นเจ้านายกับลูกน้องกันค่ะ”

“อ้าวเหรอ... นึกว่าเป็นสามีกับภรรยา ดู ๆ ไปก็หน้าตาคล้ายกัน อยู่นะ”

ลุงเจ้าของร้านเปรียบเทียบหน้าตาของทั้งคู่ตอนแรกคิดว่าเป็นพี่น้องกันเสียอีก แต่พอเห็นฝ่ายชายเลื่อนเก้าอี้และรินน้ำดื่มใส่แก้วให้เขาจึงคิดว่าเป็นคู่สามีภรรยาทันที

“ถ้าอย่างนั้นเอามาให้ผมชุดหนึ่งก็ได้ครับ”

เวทัศเงยหน้าจากแผ่นเมนูในมือเห็นเจ้าของร้านพยายามแนะนำเมนูกระตุ้นอารมณ์ให้ มุมปากหยักโค้งขึ้นแล้วก็หุบลงจนมองแทบไม่ทัน

รอยยิ้มแบบนั้นอีกแล้วเธอรู้ดีเลยว่ามันคืออะไร ไม่มีมีทาง คืนนี้อย่าหวังว่าจะเป็นพ่อเสือกินลูกหมูตัวนี้ง่าย ๆ เหมือนทุกครั้งเลย

มนลิตาส่งสายตาคาดโทษไปยังเขาแต่ดูแล้วเจ้าตัวแทบจะไม่สนใจคำขู่ทางแววตานั้นเลยสักนิด พออาหารมาส่งเขาก็เอาแต่กินอย่างเอร็ดอร่อยมากกว่าเธอที่เป็นคนหิวเสียอีก

กว่าจะเดินทางกลับมาถึงบ้านได้ก็ใช้เวลาเกือบเที่ยงคืน ป้ามาลัยซึ่งไม่ยอมนอนพอได้ยินเสียงรถก็รีบออกมารับข้าวของทันที

“จริง ๆ แล้วป้ามาลัยนอนไปเลยก็ได้นะคะ ไม่จำเป็นต้องมารอให้มนหรือพี่เวย์กลับมาหรอกค่ะ เพราะยังไงเราสองคนก็เลิกงานไม่เป็นเวลาแถมบางครั้งยังต้องออกต่างจังหวัดแบบกระทันหันอีกต่างหาก”

“ไม่ได้หรอกค่ะ ถึงจะดึกแค่ไหนป้าก็ต้องรอไม่อย่างนั้นคุณหญิงระย้าได้โทรมาดุป้าสิคะ”

แม่บ้านสูงวัยพูดพร้อมกับรอยยิ้มอ่อน ๆ ทั้งที่ดวงตาเล็กนั้นกำลังจะปิดลงอยู่มะรอมมะร่ออยู่แล้ว ก่อนจะอ้าปากหาวกว้างจนเธออดหัวเราะไม่ได้จึงรีบบอกให้ป้ามาลัยไปนอน

ภายในห้องนอนกว้างใหญ่เวทัศชำระล้างร่างกายเสร็จแล้ว เขาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่อนบนเปลือยเปล่า โชคดีที่ท่อนล่างมีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอาไว้ไม่ให้อุจาดตามากนัก

รูปร่างกำยำซึ่งบ่งบอกว่าเจ้าของดูแลร่างกายเป็นอย่างดี ซึ่งมนลิตาก็เห็นว่าเป็นอย่างนั้นเพราะในแต่ละวันเธอจะเห็นเขาแบ่งเวลาหนึ่งชั่วโมงเพื่อออกกำลังกาย นอกเสียจากว่าต้องออกไปทำงานข้ามจังหวัดวันนั้นถึงจะได้เป็นวันหยุด

มนลิตาลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นกล้ามแน่นและซิกแพคขึ้นรอนเป็นลูกจนชวนน่าสัมผัสแม้ว่าจะได้ลูบคล้ำมันค่อนข้างบ่อยก็ตาม

“มองอะไร”

เขาทักท้วงทันทีเมื่อเห็นสายตาอ่านกินของอีกฝ่าย มนลิตารีบเบือนหน้ามองไปทางอื่น

“เปล่าค่ะ ทำไมพี่เวย์ไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนออกมาคะ”

“ก็อยากออกมาแต่งข้างนอก”

ไม่ได้แค่พูดแต่เจ้าตัวเดินเข้ามาประชิดตัว เธอได้แต่ก้าวถอยหลังไปชิดกำแพงทว่าเขาก็ยังเดินตามมาจนแผงออกแทบทิ่มตาอยู่แล้ว

“พี่เวย์จะทำอะไรคะ”

“คิดว่าจะทำอะไรล่ะ ผัวเมียอยู่ในห้องกันสองต่อสอง...”

น้ำเสียงกระเส่า ปลายนิ้วใหญ่ลากผ่านแก้มกลมมาหยุดอยู่ที่ปลายคาง เขาก้มหน้าลงมาหาช้า ๆ หญิงสาวหลับตาปี๋ริมฝีปากเผยอขึ้น

“ฮึ ๆ”

เสียงหัวเราะผ่านลำคอของเวทัศทำให้มนลิตาลืมตากว้างขึ้น เป็นอีกครั้งของรอบวันที่เขายิ้ม ไม่สิ ตอนนี้กำลังหัวเราะอยู่ต่างหากและมันน่าอายมากกว่าเมื่อเขาพูดขึ้นมา

“ตอนนี้เหนื่อย ยังไม่มีอารมณ์เอา”

“คะ...ใครจะให้พี่เอา”

สองแขนอวบยกขึ้นดันอกเขาสุดแรงจนร่างสูงถอยห่างออกไป

“ก็เห็นหลับตา ทำไมคิดว่าฉันจะจูบเหรอ”

“เปล่าสักหน่อย อย่าคิดไปเองสิ วันนี้ใครจะให้พี่เอา ไหนบอกว่าไม่ได้รักมนไงแล้วจะมาเอามนทำไม”

คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากเม้มแน่นเข้าหากัน ดวงตาจับจ้องมายังเขาด้วยความขุ่นเคือง มุมปากหยักโค้งขึ้นเหมือนเย้ยหยันเรียวนิ้วที่จับออกแรงบีบจนรู้สึกเจ็บ

“ฉันจะบอกอะไรให้นะมนลิตา คำว่า ‘รัก’ กับคำว่า ‘อยาก’ มันไม่เหมือนกัน ฉันเอาเธอเพื่อสนองความใคร่เท่านั้นไม่ได้รู้สึกไปมากกว่านี้ ในเมื่อเธอเลือกจะแต่งงานกับฉัน ก็ต้องใช้ร่างกายเข้าแลกแบบนี้แหละ”

มือหนาสะบัดปลายคางอย่างแรงจนใบหน้าอวบหันไปอีกทาง

ความเจ็บทางร่างกายมันไม่เท่าไรหรอก แต่ทางจิตใจมันก็ค่อนข้างแหลกละเอียด

จะโทษใครได้มันก็ต้องโทษตัวเองที่ตัดสินใจแต่งงานกับเขา เพราะความรักที่เธอมีให้กับพี่เวทัศมันมากมายจนไม่กล้าก้าวถอยออกมา

เขาหันหลังเดินกลับไปยังโซนห้องแต่งตัวส่วนมนลิตาเองก็เปลี่ยนเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายบ้าง พอปิดประตูลงได้ร่างอ้วนก็ทรุดตัวลงนั่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

...เธอเข้มแข็งเฉพาะต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น