บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70s

ร่างทั้งร่างของหลินเยว่หนักอึ้งไปด้วยความปวดร้าว ราวกับเพิ่งโดนรถสิบล้อทับอย่างไรอย่างนั้น แม้เธออยากจะลืมตาก็ยากลำบากเหลือเกิน

แต่เมื่อลืมตาขึ้นมากลับต้องตกใจจนแทบสิ้นสติ เนื่องจากภาพตรงหน้าช่างไม่คุ้นตาเอาเสียเลย นั่นเพราะว่าห้องนี้ช่างเก่าเหลือเกิน ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะใช้ห้องทำงานหรือห้องนอนของเธอ

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำที่ดูจะเย็นชาดังขึ้นข้างกาย ทำให้หญิงสาวต้องหันมามอง นั่นกลับทำให้ตกใจมากกว่าเดิม เพราะใบหน้าของเขาดูเหมือนจะโกรธเธอมาก ทั้งที่เธอจำได้ว่าไม่เคยพบเขามาก่อน อีกทั้งแววตาที่มองมาทางเธอก็เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย และรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“คุณคือใครเหรอคะ” หลินเยว่ตัดสินใจถามออกไป

แต่แล้วกลับตกใจยิ่งกว่าเดิม นั่นเพราะเสียงที่ได้ยินกลับไม่ใช่เสียงของตนเอง

‘ทำไมไม่ใช่เสียงฉัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ โอ๊ย ปวดหัว’ เธอครุ่นคิดอยู่ในใจ แต่ก็ต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะเพราะเกิดอาการปวดขึ้นมา

ซึ่งขณะนั้นเอง ภาพความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาหัวของเธออย่างบ้าคลั่งราวกับเขื่อนแตก

ทำให้หลินเยว่รู้ว่า นี่คือร่างของสตรีคนนี้ชื่อจ้าวฮุย เธอเป็นหญิงสาวที่ถูกส่งตัวมาแต่งงานกับนายทหารที่ยากจน โดยที่เธอไม่เต็มใจ ดังนั้นเธอมักหาเรื่องทะเลาะวิวาทกับสามีและคนในหมู่บ้านเป็นประจำ แล้วร่างนี้ยังชอบใช้กำลัง รวมถึงดุด่าลูกทั้งสองคนแทบทุกวัน เธอสร้างความเอือมระอาให้กับชายตรงหน้าไม่น้อย

เมื่อความทรงจำสิ้นสุดลง ทำให้หลินเยว่อยากจะตายอีกครั้ง เพื่อจะได้หลุดพ้นจากเรื่องราวพวกนี้

‘ตายแล้วแทนที่จะต้องไปชดใช้กรรมหรือขึ้นสวรรค์ แล้วทำไมฉันต้องทะลุมิติเข้ามาในร่างหญิงร้ายกาจแบบนี้ด้วยล่ะ ไม่แปลกเลยที่ลูกกับสามีไม่ชอบ’ หลินเยว่คิดในใจอย่างเหนื่อยใจ

“เธอถามทำไมว่าฉันเป็นใคร อย่ามาแกล้งเรื่องแบบนี้ ในเมื่อหายดีแล้วก็รับสิ่งนี้ไปเถอะ” หลี่เจี้ยนกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะยื่นเอกสารบางอย่างให้ โดยแทบไม่อยากมองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวรับมาแล้วอ่านอย่างงง ๆ และเมื่อเห็นว่าเป็นสิ่งใด จึงเงยหน้ามองเขาอย่างตกใจ

“ใบหย่า” เธอพูดเสียงดังและมองกระดาษในมือสลับกับใบหน้าอีกฝ่ายอย่างสงสัย

“เราหย่ากันเถอะจ้าวฮุย ในเมื่อเราเข้ากันไม่ได้ ฉันมันก็แค่ทหารจน ๆ คนหนึ่ง ที่ผ่านมาฉันไม่สามารถสร้างความสุขหรือความสบายให้เธอได้ เธอเองก็ไม่อยากอยู่กับฉันและลูก ดังนั้นพวกเราควรทำเรื่องที่ควรทำกันสักที ส่วนลูกทั้งสองคนเธอก็ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลพวกเขาเอง เธอจะได้ไปใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ” ชายหนุ่มพูดอธิบายทุกอย่างด้วยความใจเย็น น้ำเสียงที่เปล่งออกช่างเรียบนิ่งและเย็นชาอย่างที่สุด

แม้จะไม่ใช่คนพูดเยอะ แต่นี่คือคำอธิบายของเขาที่ยาวพอสมควรและเชื่อว่าเธอต้องเข้าใจสิ่งที่เขาพูดออกไป

หลินเยว่ที่อยู่ในร่างของจ้าวฮุยเกือบจะหัวเราะออกมา ไม่ใช่หัวเราะชอบใจ แต่เป็นการหัวเราะให้กับโชคชะตา ตอนนี้เธออยากจะบ้าแล้วจริง ๆ

‘สวรรค์ เวรกรรมอะไรของหลินเยว่คนนี้กันนะ ส่งฉันมาเป็นหญิงร้ายกาจไม่พอ ยังให้ฉันกลายเป็นเมียที่ถูกหย่าด้วยเหรอเนี่ย อยากจะบ้าตาย หย่าเหรอ หย่าแล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ’ หญิงสาวคิดอย่างเหนื่อยใจ

‘หลินเยว่คือวิศวกรสาวในยุค 2024 ที่เพิ่งเซ็นสัญญามูลค่าหลายสิบล้านไป กำลังก้าวสู่จุดสูงสุดในชีวิตการทำงาน แต่ดันตายแล้วกลายมาเป็นแม่แสนร้ายในยุค 70 แถมกำลังถูกสามียื่นใบหย่าให้ มีอะไรอนาถมากกว่านี้ไหม’ เธอยังคงครุ่นคิดอย่างปลงกับชีวิต

หญิงสาวกวาดตามองไปรอบ ๆ ก็พบเด็กสองคนกำลังขดตัวนั่งอยู่ที่มุมห้อง จากความทรงจำทำให้เธอรู้ว่าคนโตชื่อหลี่ต้าเป่า วัยห้าขวบ ส่วนคนเล็กชื่อหลี่มู่เฉิน ทั้งสองคนใบหน้าซีดเซียว ร่างกายผ่ายผอมกว่าเด็กทั่วไป ดูแล้วคงจะไม่ค่อยได้กินอะไร อีกทั้งคนเล็กดูจะกลัวแม่มากกว่า เพราะเขานั่งกอดขาของพี่ชายไม่ปล่อย

ความผิดชอบชั่วดีพุ่งเข้าหัวใจ ‘แม้ฉันจะไม่ใช่แม่ของพวกเขา แต่ในเมื่อเวลานี้ก็มาอยู่ในร่างของจ้าวฮุยแล้ว ดังนั้นเด็กทั้งสองคน ก็ไม่ต่างจากลูกของฉัน ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร ฉันจะไม่ยอมให้เด็กทั้งสองคน อยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากไปมากกว่านี้อีกแล้ว

และที่สำคัญ ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองอดตายในยุคที่ขาดแคลนอาหารและทรัพยากรต่าง ๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ‘ หญิงสาวมองเด็กทั้งสองแล้วคิดในใจ ก่อนจะมองหน้าชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี

‘หย่าเหรอ? ฝันไปเถอะ!’ เธอคิดอย่างเด็ดขาด “ฉันไม่หย่า!!”

เมื่อคิดดีแล้วก็ตอบกลับไปทันที แม้เสียงจะราบเรียบแต่ก็หนักแน่นและชัดเจนว่าจะไม่หย่า จากนั้นเธอก็ฉีกเอกสารนี้ ราวกับเป็นสิ่งของที่ต้องกำจัดทิ้งโดยเร็ว

หลี่เจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วอย่างสงสัย และมองดูเศษกระดาษหล่นลงเกลื่อนพื้นด้วยความไม่พอใจ

“อย่ามาเล่นลิ้นนะจ้าวฮุย เธอทำให้ฉันและลูก ๆ ลำบากมามากพอแล้ว ตอนแรกเธอต้องการจะหย่าและไปจากพวกเรา เพราะคิดว่าฉันหาอนาคตที่ดีให้เธอไม่ได้”