คนที่ติดต่อไม่ได้(2)

“ท่านประธาน”

ต้นรีบยกวางขนมปังในมือลงแล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เขารับไว้เพียงส่ง ๆ ทว่าดวงตากลับจดจ้องไปยังคนเจ้าเนื้อซึ่งเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา จะให้จ้องได้ไงแค่น้ำเสียงเมื่อครู่มันก็ทำให้รู้แล้วว่าเขาพร้อม

เด็ดหัวเธอแล้วเอามีดสับเป็นชิ้น ๆ

“คุณขับรถเป็นใช่ไหม”

เวทัศก้าวเข้ามาหยุดต่อหน้าของต้น ชายหนุ่มรีบพยักหน้างึก ๆ ให้แทนคำตอบ ไม่นานกุญแจรถที่อยู่ในกระเป๋าของมนลิตาก็ถูกยัดใส่มือเขาทันที

“ดี งั้นช่วยขับรถของมนลิตากลับไปด้วยและพรุ่งนี้ก็ขับไปให้เธอที่ทำงาน”

“ได้ไงอ่าพี่เวย์ เอ้ย คุณเวทัศ นั้นมันรถของมนนะแล้วพรุ่งนี้มนจะไปทำงานยังไง”

หญิงสาวพยายามจะเข้าไปยื้อแย่งกุญแจรถแต่เพราะความสูงที่ห่างกันเกือบสามสิบเซ็นติเมตรทำให้เขาใช้มือดันหน้าผากเอาไว้และตัดสินใจรวบแขนดึงเข้าหาแผงอกกลายเป็นกอดรัดเอาไว้

“เรื่องนั้นเอาไว้จัดการทีหลัง แต่ตอนนี้เธอต้องกลับบ้านกับฉันก่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะ มนมาเองได้ก็กลับเองได้ ปล่อย!”

คนตัวอ้วนพยายามขัดขืนแม้จะรูปร่างเจ้าเนื้อแค่ไหนแต่ผู้หญิงก็คือผู้หญิงไม่สามารถสู้แรงผู้ชายได้เลย ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหนื่อยแถมวันนี้เธอใช้พลังงานไปจนหมดแล้วจึงไม่เหลือเรี่ยวแรงมาสู้รบปรบมือกับเขาได้หรอก

เวทัศส่งสายตาดุไปยังต้นซึ่งกำลังทำหน้างงกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่หากบอกว่าเป็นเรื่องปกติที่เจ้านายกับลูกน้องจะต้องมีความคิดเห็นเรื่องงานไม่ตรงกันมันก็ต้องมีบ้าง แน่นอนว่ามันคงไม่ใช่สำหรับทั้งสองคนที่มันดูเหมือนคู่รักทะเลาะกันมากกว่า

สายตาคมที่ส่งมามันทำให้ขาของต้นทำงานได้อย่างไว กำกุญแจรถในมือไว้แน่นแล้วก้าวเท้ายาว ๆ กึ่งวิ่งออกไปจากตรงนั้น ได้ยินแว่ว ๆ แค่เสียงของมนลิตาร้องโหวกเหวกมาตามสายลมก็เท่านั้น

“พวกคุณสองคนช่วยเบาเสียงหรือไม่ก็ไปคุยกันได้นอกได้ไหมครับ ที่นี่เป็นสถานที่ราชการนะครับ”

นายตำรวจคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านในพร้อมกับน้ำเสียงติติง เวทัศจึงเลือกปล่อยวงแขนและหันไปขอโทษและเปลี่ยนเป็นจับข้อมืออวบให้เดินตามออกไปด้านนอก คราวนี้เจ้าตัวยอมเดินตามไปอย่างว่าง่ายเพราะรู้สึกเกรงใจคนอื่นที่อยู่ด้านใน

“รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรลงไป”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล ต่างกับอีกคนยังทำหน้างงเป็นไก่

ตาแตกเพราะไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรไว้ถึงทำให้พี่เวย์โกรธได้ขนาดนี้ หรือเป็นเพราะว่าเธอปิดโทรศัพท์แล้วไม่ได้รับสายเขาเหรอ

“ฮึ ไม่รู้ หรือว่าพี่เวย์โกรธที่มนปิดมือถือ ขอโทษค่ะ”

มือป้อมกระพุ่มไหว้ เขาอยากจะยกนิ้วมือทั้งห้าขึ้นเขกกระหม่อมผู้หญิงคนนี้เสียจริง

“เรื่องนั้นก็ใช่ แต่เรื่องที่เธอทำวันนี้มันเกินขอบเขตหน้าที่ของนักข่าวที่จะต้องทำ เรื่องงานสืบสวนเป็นหน้าที่ของตำรวจ”

“รู้ค่ะ แต่ก็ยังอยากทำอยู่ดี อีกอย่างมันก็ดีต่อช่องของเราไม่ใช่หรือไงคะ เห็นพี่ท๊อปส่งข้อความมาบอกว่าเรตติ้งข่าวช่องเราถึงกับพุ่งกระฉูด”

“แต่ถ้าเรตติ้งมันต้องแลกมาด้วยอันตรายความเสี่ยงของชีวิตเธอ ฉันไม่ต้องการ”

เวทัศขึ้นเสียงเข้มมากกว่าเดิม ทว่าอีกฝ่ายกลับเปลี่ยนสีหน้าเรียบนิ่งเมื่อครู่เป็นรอยยิ้มแป้นฉีกแทบถึงรู้หู

“ห. หีบ ไม้เอก ว. แหวน ง.งู สะกดแบบนี้ค่ะ ถ้าพี่เวย์เป็นห่วงมนก็แค่บอกมาก็จบ ไม่ต้องมาแกล้งโมโหกลบเกลื่อนหรอก”

แขนยาวยกขึ้นเท้าสะเอวก้มหน้าลงพื้นพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่คิดเลยว่าการที่เขาถ่อมาถึงที่นี่จะทำให้มนลิตาเช้าใจผิดจนได้

เขาแค่นหัวเราะผ่านลำคอเหมือนกับเยาะเย้ย ใบหน้ายิ้มเมื่อครู่หุบลงฉับในทันที

“การที่ฉันเอาเธอมาเป็นเมียอย่านึกหลงดีใจว่าฉันจะรู้สึกอะไรด้วย ฉันไม่เคยห่วงผู้หญิงที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวแบบเธอหรอก เธอก็น่าจะรู้ดีนี่ว่าฉันมาถึงที่นี่เพราะใคร”

เวทัศยกโทรศัพท์ขึ้นโชว์หน้าจอซึ่งกำลังมีสายเรียกเข้าเป็นชื่อของคุณหญิงระย้าก็โทรเข้ามาพอดี จริงด้วยเธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท มันไม่เคยมีสักครั้งเลยที่พี่เวย์จะเป็นห่วงเธอจากใจจริงนอกจากถูกแม่บังคับ

‘จำไว้ฉันไม่เคยรักเธอ ไม่มีวันรัก ต่อให้เธอจะรักฉันก็ตาม...’

อยู่ ๆ ประโยคที่เขาตะโกนใส่หน้าเธอในคืนวันแต่งงานก็ดังขึ้นมาในโสนประสาทอีกครั้ง ก้อนสะอื้นวิ่งขึ้นมาจุกอยู่คอหอย ดวงตาเริ่มมีหยาดน้ำมาคลอจนมองเห็นแผ่นหลังของเขาที่กำลังเดินไปรับสายไม่ชัดเจนเหมือนเก่า

ที่แต่งงานก็เพราะรัก ที่ทนอยู่ก็เพราะรัก แค่คำพูดทำร้ายจิตใจเธอทนได้แต่ส่วนใหญ่ที่ผู้หญิงทนไม่ได้เลยก็คือการนอกใจ...