ขอคืน(1)

‘หลายเดือนแล้วนะ ไม่คิดจะกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่บ้างเหรอ’

ร่างอ้วนทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาของบ้านหลังจากกลับมาจากการทำงานด้วยความเหน็ดเหนื่อยก่อนจะประโยคตัดพ้อเมื่อรับสายเรียกเข้าเย็นของ

เมื่อวานจะลอยเข้ามาในห้วงแห่งความคิด จริงอย่างที่ท่านว่าช่วงนี้เธอไม่ได้กลับไปเยี่ยมเลย

ช่วงนี้ยุ่งมากทั้งเรื่องงานและเรื่องของหัวใจ สุดสัปดาห์นี้เธออยากกลับไปชาร์จแบตเหลือเกิน ลมหายใจถูกพ่นออกมาขยับตัวลุกจะกลับขึ้นห้องเพื่อไปอาบน้ำก็พอดีกับป้ามาลัยเดินเข้ามาหา

“คุณมนจะให้ป้าตั้งโต๊ะเลยหรือเปล่าคะ”

“ยังดีกว่าค่ะ รอพี่เวย์กลับมาก่อนก็ได้”

“ป้าเกรงว่าคุณมนจะรอเก้อนะสิคะ เพราะคุณเวย์เพิ่งโทรมาบอกป้าเมื่อครู่นี่เองว่าไม่ต้องตั้งโต๊ะเผื่อ เพราะจะไปทานข้าวกับเพื่อนที่กลับมาจากเมืองนอก”

เพื่อนอย่างนั้นเหรอ? เธอแค่นยิ้มออกมาเพื่อนที่พี่เวทัศบอกก็คงเป็นแฟนเก่าสินะ

“ถ้าอย่างนั้นมนรบกวนจัดใส่ถาดยกขึ้นมาบนห้องได้ไหม พอดีว่ามนต้องเคลียร์งานที่เอากลับมาทำด้วย นี่ก็ดึกมากแล้วกลัวว่าจะไม่ทัน”

“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณมนไปอาบน้ำเถอะค่ะ แล้วป้าจะรีบอุ่นให้แล้วนำไปเสิร์ฟให้นะคะ”

“ขอบคุณนะคะป้า”

หากจะหาคนที่ดีและจริงในกับเธอมากที่สุดรองจากพ่อแม่ก็คงต้องยอมรับว่าเป็นป้ามาลัยนี่แหละมั่ง คอยช่วยเหลือทุกอย่างทำแทนจนเธอแทบจะเป็นง่อยอยู่แล้ว

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จมนลิตาก็เห็นถาดอาหารมาวางรออยู่แล้ว ควันของแกงในถ้วยยังโขมงอยู่เลยแสดงว่าป้ามาลัยเพิ่งเอาเข้ามาให้

มืออวบยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดหัวไปมาส่วนมืออีกข้างก็ล้วงเอาโน้ตบุ๊คขึ้นมาเปิดไฟล์เนื้อข่าวซึ่งเป็นโปรเจ็กต์ใหม่เกี่ยวกับพวกค้าประเวณีใน

สถานบันเทิงซึ่งร่วมงานกับตำรวจหลายหน่วยงานและเป็นความลับค่อน

ข้างสูง

งานนี้เธอเพิ่งได้รับมอบหมายมาจากฝ่ายบริหารข่าวเมื่อช่วงค่ำ บอกปฏิเสธไปแล้วแต่ผู้ใหญ่ก็ยังขอร้องให้เธอทำเพราะชื่นชอบในผลงานและความใจกล้าในการหาข่าว ขนาดผู้ชายอกสามศอกยังไม่ค่อยกล้าทำกัน

นั่งทำงานไปก็เหลือบดูนาฬิกาไปเพราะเห็นว่าดึกมากแล้วคนเป็นสามียังไม่กลับมาเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้ทำอะไรกันไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว

สมองจินตนาการไปต่าง ๆ นานาพลางชะเง้อคอขึ้นมองออกไปยังนอกหน้าต่างเพื่อดูว่ารถของเวทัศกลับมาหรือยังโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่หล่อนคิดเอาไว้เลยสักนิดเพราะเพื่อนที่กลับมาจากเมืองนอกนั้นคือภูริไม่ใช่อินทุภาอย่างที่มนลิตาเข้าใจ

“จะกลับมาทำไมไม่ส่งข่าววะ จะได้ไปรับที่สนามบิน”

“ไปรับให้มันยุ่งยากทำไมวะ งานแกก็ยุ่ง ๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ ช่วงนี้เห็นทำรายการ ทำละคร หรือข่าวก็รุ่งไปหมดไม่ใช่เหรอ”

ขายาวยกขึ้นไขว่ห้างเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โคลงแก้วเหล้าในมือไปมา ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่เมืองนอกนานก็ไม่ได้หมายความว่าจะปิดหูปิดตาข่าวสารบ้านเกิดเมืองนอนสักหน่อย

“ฉันก็ไม่ได้ยุ่งถึงขนาดเจียดเวลาไปรับเพื่อนรักกลับมาจากเมืองนอกไม่ได้หรอก แล้วคิดไว้หรือยังว่ากลับมาจะทำอะไร”

“อือ คงหางานทำเพื่อเอาประสบการณ์ก่อนแล้วค่อยไปรับช่วงต่องานที่บ้าน ว่าแต่แกเถอะตั้งแต่แต่งงานมาชีวิตคู่เป็นยังไงบ้าง”

“ก็เรื่อย ๆ แกก็รู้ว่าฉันแต่งงานเพราะถูกคุณหญิงระย้าบังคับ”

พอพูดเรื่องเมียบรรยากาศก็ดูหม่นลงทันที เขารีบยกมือห้ามภูริทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะถามเกี่ยวกับมนลิตาอีกรอบ

“ทำไมวะ หรือว่าเมียแกจุกจิกเหมือนคนอื่น”

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก เลิกพูดเรื่องนี้สักทีว่าแต่แกเถอะทำไมไม่พาแฟนมาเปิดตัวสักที มีอยู่ช่วงหนึ่งถ่ายรูปลงอยู่บ่อย ๆ แต่เห็นแค่หลังกับมือกลัวเพื่อนรู้เหรอว่าแฟนสวย”

“ทีแกแต่งงานยังไม่เชิญเพื่อนสนิทอย่างฉันไปเลย หน้าเมียแกก็ไม่เคยเห็น จะรอให้มีลูกก่อนหรือไงถึงจะพามาแนะนำให้รู้จัก

ภูริย้อนคำกลับ ทำเอาเวทัศหน้าเหี่ยวลงอยู่ไม่น้อยเมื่อพูดถึงเรื่องมีลูกด้วยกัน เพราะเรื่องนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน

“แกอย่ารู้จักนะดีแล้ว เพราะอีกไม่นานฉันก็จะหย่ากับผู้หญิงคนนั้นแล้ว”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงยืดตัวตรงรีบวางแก้วเหล้าในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยแต่งงานกันมาตั้งสามปีอะไรทำให้เวทัศอยากหย่ากับเมีย

“อ้าว เฮ้ย! ทำไมล่ะ”

“อินกลับมาแล้ว และอย่างที่แกรู้ว่าฉันเองไม่เคยรักผู้หญิงคนนั้นเลยก็แค่แต่งงานตามคำขอของผู้ใหญ่เท่านั้น”

ภูริหรี่ตาลงเมื่อได้ยินว่าแฟนเก่าของเวทัศกลับมาแล้วก่อนจะมีสีหน้าเรียบตึงขึ้นมาโดยที่เพื่อนรักไม่ได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย

“แกจะให้เหตุผลในการหย่าว่าแฟนเก่ากลับมาเหรอ มันฟังไม่ขึ้นหรือเปล่าไม่สงสารเมียแกเหรอ อยู่ด้วยกันมาไม่ผูกพันสักนิดเลยหรือไง”

“ผูกพันอย่างนั้นเหรอ”

เวทัศทวนคำ มันก็คงรู้สึกแปลก ๆ นั่นแหละเพราะข้างกายเขามี

มนลิตานอนอยู่ด้วยมาตลอด แต่มันก็เป็นเพียงแค่คู่นอนเท่านั้น ตอนนี้เขาเชยชมและสร้างความเจ็บปวดให้เธอมามากพอแล้ว

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยมานานแค่ไหนแล้วรู้ตัวอีกทีร้านก็ประกาศว่าจะปิดแล้ว ความมึนเมาทำให้เวทัศขับรถกลับเองไม่ไหวจนต้องเรียกใช้บริการคนขับรถแทน

มนลิตายืนกอดอกมองคนเมามายที่นอนแผ่หลาอยู่กลางเตียงหลังจากช่วยกันแบกขึ้นมากับป้ามาลัย สองแขนทิ้งตัวลงข้างลำตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำครู่หนึ่ง เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูชุบน้ำแต่พอมาด

ใบหน้าหล่อแดงก่ำเนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ดวงตาแดงก่ำปรือปรอยลืมขึ้น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยานคาง