ผู้ประกาศข่าวคนใหม่(2)

“เพราะสวยหรือเปล่าคุณเวย์เขาถึงได้รับเข้ามาทำงาน ฉันได้ยินแว่ว ๆ ว่าทั้งคู่เคยเป็นแฟนกันมาก่อน หรือว่างานนี้ถ่านไฟเก่าจะคุวะ”

สาวผมยาวปากแดงซึ่งเป็นขาเม้าท์ประจำแผนกพูดขึ้น ทำเอามนลิตากำมือแน่นแฟนเก่าเหรอ คนไหนกัน เพราะกว่าจะโตมาได้และแต่งงานกับเธอก็ผ่านมือผู้หญิงมาหลายคนเหมือนกัน

ความอยากรู้ทำให้ร่างอ้วนไถเก้าอี้เข้าไปอยู่ในวงสนทนาและเป็นฝ่ายถามขึ้นมาบ้าง “เขาชื่ออะไร พี่พอจะรู้ไหม”

“ชื่ออินทุภา ดีกรีผู้ประกาศข่าวจากทีวีต่างประเทศเลยนะ”

ทุกอย่างเหมือนถูกกดหยุดนิ่งไว้เมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงคนนั้น หัวใจของมนลิตาแทบหยุดเต้น เธอกลับมาทำไม มีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่าในเมื่อเลือกที่เลิกกับพี่เวย์ไปแล้วแถมยังทรยศและหักหลังเขาไปอีกยังกล้ากลับมาเจอหน้าเขาอีกเหรอ

“มน...มนลิตา”

เสียงทุ้มของท๊อปร้องเรียกดังขึ้นและดังขึ้นอีกจนเจ้าตัวสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ “คะพี่ท๊อป มีอะไรคะ”

พี่ท๊อปยืนเท้าสะเอวมองตรงหน้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงพร้อมกับชูกระดาษหลายใบในมือขึ้นโบก เธอจำได้ว่ามันเป็นสรุปเนื้อหาข่าวคดีเหยื่อถูกลักพาตัวเมื่อวาน

“เนื้อหาข่าวไม่ผ่าน มีบางช่วงแกเขียนข่าวโจมตีตำรวจมากเกินไป ฝ่ายตรวจสอบเลยไม่ให้ผ่าน”

“แต่มันก็เรื่องจริงนี้พี่ ตำรวจทำงานช้ามากและดูเหมือนจะไม่สนใจตอนแม่เหยื่อไปแจ้งความว่าลูกสาวถูกลักพาตัวไปเสียด้วยซ้ำ แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ”

หญิงสาวเริ่มพูดเสียงดังขึ้นตามลำดับความโมโห พลางพ่นลมหายใจออกมาหลายครั้งเพื่อระงับความโกรธของตัวเอง

“ถูกต้องแต่ไม่ถูกใจ เราจะไปทำอะไรได้ แกเอาข่าวนี้ไปแก้เถอะยังพอมีเวลาก่อนช่วงข่าวภาคค่ำจะมาถึง”

“ค่ะ”

ยื่นมือไปรับงานข่าวกลับมาแล้วเดินกระแทกเท้ากลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เรื่องงานก็ไม่ผ่านเรื่องหัวใจก็มีหนามเก่ากลับมายอกอกอีกต่างหาก

เรื่องของอินทุภายังคงครางแครงในใจของเธอตลอดทั้งวันจนอดทนรอให้เลิกงานแล้วกลับไปถามเวทัศที่บ้านไม่ได้ หลังจากแก้เนื้อข่าวส่งไปใหม่แล้วเธอจึงมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา

“คุณเวทัศอยู่ไหมคะ”

“อยู่ค่ะ”

“บอกเขาทีค่ะว่าฉันมาขอพบ”

เลขาฯ สาวพยักหน้ารับ เอื้อมไปยกหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะโทรหาคนเป็นเจ้านายที่อยู่ด้านในทันที คงมีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละไม่ต้องนัดหมายก็พบกับเจ้าของสถานีได้

พอได้รับคำตอบจากปลายสายเลขาฯ ก็รีบพยักหน้าให้มนลิตาเข้าไปด้านในได้ เธอไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยอนุญาตความร้อนรุ่มใจทำให้เสียมารยาทเปิดประตูเข้าไปทันที

“ทำไมไม่เคาะประตู”

“รีบ”

“มีอะไรถึงขึ้นมาหา”

เวทัศวางปากกาลงลุกขึ้นเดินมานั่งยังโซฟารับแขก มนลิตาจึงเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามทันที

ดวงตาคู่สวยจับจ้องเขาด้วยความขุ่นเคือง อารมณ์หึงยามนี้แทบพุ่งขึ้นมาจากอกแล้วกระโดดเข้าไปบีบคอผู้เป็นสามีเสียจริง

“มนรู้เรื่องที่พี่รับคุณอินเข้ามาเป็นผู้ประกาศข่าวของช่องแล้วนะคะ”

“อืม รู้แล้วทำไม รู้ไปก็เท่านั้น” ใบหน้าเรียบนิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“แต่พี่เวย์รับเธอเข้ามาโดยไม่รอให้ฝ่ายบริหารร่วมสัมภาษณ์เลย พี่อยากได้เธอมาทำงานหรืออยากได้แฟนเก่าคืนกันแน่”

ใบหน้าหล่อหันขวับไปมอง ขบฟันกรามจนขึ้นสันนูน เขาเป็นเจ้าของที่นี่จะรับใครเข้าทำงานหรือไล่ออกเมื่อไรก็ได้ เป็นแค่เมียอย่ามาก้าวก่ายเรื่องงาน

“ฉันเป็นเจ้าของที่นี่จะทำอะไรก็ได้ อยากรับใครเข้ามาทำงานก็ได้หากมันทำให้เรตติ้งหรือโฆษณาเข้าช่อง เธอเป็นแค่เมียอย่ามายุ่งเรื่องนี้”

“รู้ตัวด้วยเหรอคะ ว่ามีมนเป็นเมีย”

ชายหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่งเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป เขาจ้องหน้ากลับด้วยสีหน้าราบเรียบ แล้วยกมือขึ้นโบกไล่

“กลับไปทำงานได้แล้ว อย่าเอาเรื่องนี้มาทะเลาะกัน ต่อให้วันนี้ไม่มีอินทุภากลับมาฉันก็ยังไม่ยืนยันคำตอบเดิมว่าไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธออยู่ดี”

“เลิกพูดว่าไม่รักมนสักทีได้ไหมคะ เรื่องนั้นได้ยินจนท่องจำขึ้นใจอยู่แล้ว ถ้าพี่ยังอยากมีเขาและกินหญ้าแทนข้าวก็เชิญกลับไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นได้เลย แล้วจะได้รู้ว่ากระดาษแผ่นเดียวที่พี่เซ็นเมื่อสามปีที่แล้วมันทำงานยังไง”

“อย่ามาขู่ คนอย่างฉันไม่เคยกลัวอะไรอย่างนั้นอยู่แล้ว”

“มนไม่เคยขู่ค่ะ พูดจริงทำจริง พี่เองก็น่าจะรู้นะคะเพราะเราเองก็รู้จักกันมาตั้งนาน”

เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องนั้นไป เวทัศได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้น มันก็จริงเหมือนที่เธอพูดผู้หญิงคนนี้พูดจริงและทำจริงเสมอ มีบางครั้งที่เขาเองก็เสียวสันหลังไม่ใช่น้อย...