กลืนไม่เข้า(1)

เช้าวันถัดมา...

ธีรณัฐมาถึงบริษัทสายกว่าปกติ แต่เขาก็ไม่ได้ตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองทันที แต่เลือกที่จะกดลิฟต์ไปยังชั้นที่แผนกการตลาดทำงานอยู่

“ท่านประธาน...”

สุริยาดีดตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา ไม่รู้ว่าช่วงนี้แผนกหล่อนพระศุกร์เข้า พระเสาร์แทรกหรือเปล่า ประธานบริษัทถึงเทียวมาบ่อย

“ฟาริศาล่ะ?” กวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง เมื่อไม่เห็นคนเจ้าเนื้อนั่งอยู่เก้าอี้ตรงโต๊ะทำงาน

“น้องฟาขอลางานค่ะ พอดีแม่...”

“เรื่องนั้นผมรู้แล้ว มีเบอร์ติดต่อไหม ผมขอหน่อย”

สุริยาย่นคิ้วเข้าหากัน ทำหน้าสงสัย ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมารอ แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าอีกฝ่ายยังยืนนิ่ง ดวงตาคมตวัดมองทันที น้ำเสียงเข้มขึ้นจนน่าขนลุก

“ยืนนิ่งทำไม ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ?”

“ฮะ ได้ยินฮะ”

สุริยารีบหันกลับไปยังโต๊ะทำงาน แล้วเปิดหาเบอร์โทรศัพท์ทันที พอได้เบอร์มา เขาก็กดโทรออก พร้อมกับเดินออกไป

“พี่สุริ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” แพรพายเห็นเจ้านายเดินไปแล้วก็รีบลุกจากเก้าอี้เดินมาหาหัวหน้าตัวเองทันที

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยัยฟาก็ไม่ยอมเล่าอะไร โทรไปก็ไม่รับสาย”

สุริยารู้สึกเป็นห่วงน้องในทีม ไหนจะเรื่องแม่ที่ป่วย ไหนจะเรื่องที่ท่านประ