พนักงานตัวอ้วน (3)

พอจบการอธิบาย เขายกมือขึ้นเท้าคางสายตาจ้องไปยังแผ่นภูมิที่อยู่บนจอโปรเจคเตอร์ ทุกคนในห้องต่างเงียบเสียงเพื่อรอฟังว่าเขาจะพูดอะไร

“แล้วมั่นใจแค่ไหนว่าถ้าเราทำเมนูนี้ไปตีตลาดต่างประเทศแล้วยอดขายจะเป็นไปตามเป้า...”

คำพูดนั้นเอ่ยขึ้น พลางปรายตามองไปยังร่างอ้วนที่ยืนอยู่ด้านข้างโปรเจคเตอร์ คำถามนั้นทำสะดุ้งเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาทีที่ได้สบตากันทำเอาหัวใจเธอสั่นไหวจนแทบคุมสติไม่อยู่

“ไม่มั่นใจค่ะ...”

เขาขมวดคิ้วเข้าหากันกับคำตอบของอีกฝ่าย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับทำให้เขาหยุดนิ่งเพื่อรอฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ

“ที่บอกว่าไม่มั่นใจ เพราะมันไม่มีอะไรแน่นอนในโลกธุรกิจค่ะ”

น้ำเสียงของฟาริศาฟังดูนิ่งเรียบ แต่หากสังเกตดี ๆ จะสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นจากแววตา แล้วเธอก็เอ่ยพูดต่ออย่างไม่ลังเล

“แผนงานของเราทุกวันนี้ก็ล้วนมีความเสี่ยง แต่อะไรที่ยังไม่มีใครทำ มันก็คือโอกาสของเราไม่ใช่เหรอคะ ถ้าเรารอให้มั่นใจก่อน บางที ... เราอาจจะช้ากว่าบริษัทคู่แข่งก็ได้”

น้ำเสียงหนักแน่นที่เธออธิบายทำให้ห้องประชุมเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงโต้แย้ง ธีรณัฐถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แขนข้างหนึ่งไขว้บนอกก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“เธอเชื่อในความเสี่ยงงั้นสิ”

“ไม่เชิงค่ะ” หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพยายามรวบรวมความกล้าแล้วพูดต่อ

“ฟาเชื่อในศักยภาพของบริษัทเราค่ะ เราจะสร้างอะไรบางอย่างที่คนอื่นลอกเลียนแบบไม่ได้ ... โดยเฉพาะรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของบริษัทเรา”

ธีรณัฐยังคงมองร่างอ้วนที่พูดจาฉะฉาน ราวกับกำลังชั่งใจอยู่ จนเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังพูดอะไรผิดไป

"อืม...”

เขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองกราฟตลาดต่างประเทศบนจอ “สรุปว่า ถ้าเริ่มโพรเจกต์นี้ เธอจะเป็นคนดูแลเอง?”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ใช่ค่ะ”

เขาเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “งั้น...พิสูจน์ให้เห็นว่าความเสี่ยงของเธอมันคุ้มค่าก็แล้วกัน”

เมื่อคำพูดนั้นจบลง ฟาริศาแทบจะทรุดนั่งลงตรงนั้นด้วยความโล่งใจ แต่ก็ต้องพยายามรักษาท่าที แล้วเหลือบตามองไปยังหัวหน้าแผนกตัวเองว่างานนี้เธอทำสำเร็จแล้ว

เพื่อนร่วมงานบางคนเริ่มพยักหน้าอย่างเห็นด้วย บางคนแม้ยังไม่เชื่อในไอเดีย แต่ก็เงียบเพื่อให้โอกาสเธอได้ลอง

ทันทีที่การประชุมจบลง หญิงสาวเดินออกจากห้องประชุมด้วยหัวใจพองโต มือที่กำแน่นค่อย ๆ คลายออก ... แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอสั่นไหวไม่ใช่แค่แรงกดดันจากโพรเจกต์ทว่ามันกลับเป็นสายตาของธีรณัฐ

“ปัง ๆ”

เสียงพลุกระดาษดังขึ้น ขณะที่ฟาริศาก้าวเข้ามาในห้อง แน่นอนว่าคนนำที่ฉลองในครั้งนี้ต้องเป็นพี่แพรพาย สาวทอมเพื่อนร่วมงานคนสนิทที่ทำงานด้วยกันจนรู้ใจตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาทำงานที่นี่

“ยินดีด้วยจ้า”

“ขอบคุณจ้า ข่าวมาไวเหมือนกันนะคะ ฟายังไม่ทันเดินกลับถึงแผนกเลย”

เธอเอ่ยแซวขณะย่อตัวนั่งลงเก้าอี้ แต่ยังไม่ทันที่จะหมุนตัวไปเปิดคอมพิวเตอร์ เสียงแหลมปรี๊ดของพี่สุริยาก็ลอยนำหน้าเข้ามาก่อน

“เอ้า ๆ อย่าพึ่งแกล้งทำงาน หันหน้ามาทางนี้ก่อนฉันมีเรื่องจะแจ้งพวกหล่อนจ้า เลิกดีใจกับน้องฟาแป๊บหนึ่ง...”

พี่สุริยาเดินมายืนอยู่หน้าห้องพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กในมือ ซึ่งเหมือนจดอะไรบางอย่างมาด้วย

“มีอะไรอีกล่ะเจ้?” พี่แพรพายหมุนเก้าอี้ไปยังหน้าห้อง

“ก็จะเรื่องอะไรอีกล่ะ ก็เรื่องที่พี่เคยเกริ่นไว้เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว...”

“อย่าบอกนะคะว่าเรื่องงานเลี้ยงบริษัท...” คราวนี้เป็นฟาริศาที่เอยขึ้น เพราะเห็นพนักงานบริษัทเริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันบ้างแล้วเมื่อตอนพักทานข้าวมื้อกลางวัน

“ใช่จ้ะ ... เห็นว่างานนี้เขาลงทุนจะพาพนักงานไปเที่ยวที่เวียดนาม”

“เวียดนาม!” คราวนี้ฟาริศาร้องออกมาเสียงดัง

“โอ๊ย ยัยฟาร้องทำไม ตกใจหมด” แพรพายหันกลับมาดุ คนตัวกลมที่ยิ้มแป้นแล่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความดีใจ

ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยไปเที่ยวต่างประเทศเลยแม้แต่ครั้งเดียว และที่สำคัญยังเป็นประเทศที่เธอยากไปมาก ๆ โดยเฉพาะเมืองดานัง

“ก็คนมันดีใจนี่พี่ ปีนี้บริษัทเราลงทุนไปต่างประเทศเลย”

“เอาล่ะ อย่าเพิ่งดีใจ บริษัทมีเวลาให้ไปทำพาสปอร์ตสองอาทิตย์ ส่วนใครไม่ไปก็มาลงชื่อ”

พี่สุริยาเอ่ยขึ้นเสียงใส ก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งที่ พอมองหันกลับไปยังเห็นน้องในทีมจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่

“จะคุยกันอีกนานไหม หรือจะให้ฉันทำเรื่องหักเงินเดือน ข้อหาอู้งาน”

เสียงประกาศิตนั้นทำเอาวงแตก ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำงาน มีเพียงฟาริศาเท่านั้นที่รีบไปเปิดปฏิทินเพื่อหาวันลาไปทำพาสปอร์ต