บทที่ 3 รอยแผลของคำโกหก

ร่างบางถูกกระชากเข้ามากอดรัด เยาวเรศกัดฟันแน่น มือกำข้างตัว พยายามเก็บอารมณ์ไม่ให้โวยวายจนเกิดเรื่อง

“อนาวินปล่อยฉัน!”

“เอากระเป๋าของภริดาไปไว้ในห้องตามเดิม แล้วต้นสร้อยคอออกมาให้ฉัน!” เขาสั่งบอดี้การ์ด

“หยุดนะ! เป็นบ้าหรือไง คุณทำลายฉัน ทำให้ฉันเสียหน้า เสียเกียรติ คุณควรพอได้แล้ว ฉันยินดีไปจากคุณ ไม่ยุ่งกับคุณแล้ว ยังต้องการอะไรอีก!”

“เธอไปไหนไม่ได้ เธอต้องอยู่ที่นี่!”

“พูดจาเอาแต่ได้ ไม่คิดถึงความรู้สึกผู้หญิงของคุณบ้างหรือไง ที่นี่ควรเป็นเยาวเรศอยู่ไม่ใช่ฉันอีกแล้ว!”

“ฉันไม่เคยพูดว่าจะให้เยาวเรศอยู่ที่นี่”

“แล้วคุณจะให้อยู่ทำไม อยู่ในฐานะอะไร!” เธอตะโกนลั่น

ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ให้คำตอบ เพราะเขาไม่อาจยอมเสียภริดา ต่อให้อยากปล่อยไปแค่ไหน วันนี้สิ่งที่เขากระทำ มันร้ายแรง และทำให้ภริดาต้องเจ็บปวด กระนั้นก็ไม่อยากปล่อยเธอไปอยู่ดี

“ในฐานะทาสรับใช้ของฉันไง!”

คนในอ้อมแขนดิ้นรนไม่ยินยอม

“ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันลดตัว ลดศักดิ์ศรีตัวเองเด็ดขาด ปล่อยฉันอนาวิน คุณอย่าหยามกันให้มากนัก คุณควรพอได้แล้ว ฉันขอให้เราต่างคนต่างเดิน ได้ยินไหม!”

“ได้ยิน”

“ได้ยินก็ปล่อยฉัน!”

“ถ้าเธอไป ฉันจะทำลายสร้อยคอแม่เธอซะ!”

ภริดาชะงัก เม้มริมฝีปาก หยุดการดิ้นรน น้ำตาเอ่อคลอ ถ้าหากต้องทนอยู่กับผู้ชายคนนี้ ขอยอมเสียของรักไปดีกว่า ตอนนี้เธอสูญเสียมากเหลือเกิน แม่คงเข้าใจ จะเก็บแม่เอาไว้ในใจ ถ้าหากยึดติดสิ่งของ รังแต่ทำร้ายตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่มีทางทนเห็นคนที่ตัวเองรัก พลอดรักกับศัตรูได้หรอก

“ทำลายไปสิ ทำไปเลย!” คนสวยท้าทาย

เยาวเรศกัดฟันแน่น สาวเท้าไปหาบอดี้การ์ดที่ถือสร้อย ทำให้อนาวินหลงงั้นเหรอ คอยดูสิถ้าเธอทำลายสร้อยเส้นนี้ ยังจะอ่อยอนาวินได้อีกไหม คว้าสร้อยในมือ กำไว้แน่น

“อยากเห็นมันพังมากใช่ไหม ฉันช่วยสนองนะภริดา!”

จับสร้อยแล้วกระชาก จนมันขาดสองท่อน ก่อนเหวี่ยงลงพื้น ภริดาดวงตาเบิกกว้าง เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาตระหนกตกใจ จนปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน ภริดาตรงเข้ากอบสร้อยไว้ในมือ สะอื้นออกมาด้วยความปวดร้าว ต้องทำร้ายกันถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ ลุกยืนเผชิญหน้ากับหญิงสาวอีกคน

เพียะ! เพียะ!

ใบหน้าหันตามแรงฝ่ามือ เยาวเรศยกมือกุมแก้ม แววตาวาวโรจน์

“ภริดา!”

“สารเลว!”

“นังภริดา แกกล้าดียังไงมาตบฉัน อยากให้อนาวินจัดการแกหรือไง!”

“ก็เอาสิ เอาเลย คนอย่างฉันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว อยากทำอะไรก็เชิญเลย!”

ภริดาตวัดสายตามอง เห็นสีหน้าแววตาเขา มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ จะเสแสร้งไปถึงเมื่อไหร่ ทำร้ายเธอขนาดนี้ จะบอกว่ารู้สึกผิดงั้นเหรอ

“อนาวิน! ให้คนมาตบสั่งสอนนังนี่หน่อยสิคะ!”

ชายหนุ่มยืนนิ่ง ราวกับไม่ได้ยินเสียงใด รู้สึกผิดที่ทำให้สร้อยของภริดาเสียหาย แต่กลับต้องหักห้ามไม่ให้ปลอบประโลม รั้งข้อมือเยาวเรศดึงมาหา

“เรศคุณกลับไปก่อน”

“อะไรนะคะ?” เยาวเรศย้อนถาม คิ้วขมวดสีหน้าสับสน

“ผมบอกให้กลับไป ไม่ได้ยินหรือไง!” เสียงเริ่มแข็งขึ้น แววตาเยือกเย็น

“เข้าใจแล้วค่ะ” เยาวเรศรีบรับคำ แล้วเลี่ยงออกไปทันที

มาถึงรถเปิดประตูนั่ง ดูเหมือนอนาวินไม่ได้รังเกียจในตัวภริดาเลย ท่าทางนั้น มันบอกว่าอาลัยอาวรณ์นักหนา หรือที่ตนเองทำมันน้อยไป ต้องทำยังไงให้เขาเกลียดผู้หญิงอย่างภริดา

หญิงสาวกระชากกระเป๋าจากบอดี้การ์ดทั้งน้ำตา สร้อยเสียแล้วก็ซ่อมใหม่ได้ แต่หัวใจที่มันแหลกสลาย นานเท่าไหร่ถึงจะซ่อมมันได้ ไม่มีวัน ระหว่างเราไม่มีทางบรรจบกันได้อีกแล้ว สิ่งที่เขาทำ มันสร้างความเจ็บปวดให้เธอจนแทบอยากหมดลมหายใจ ถ้าไม่คิดว่าตนเอง ยังมีน้องชาย ซึ่งเป็นครอบครัวเพียงคนเดียว คงหาทางจากโลกนี้เสียตั้งแต่ตอนนี้แล้ว

“ฉันไม่ให้เธอไปได้ยินไหม!”

“ปล่อยฉัน! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียว!”

“อยากไปงั้นเหรอภริดา งั้นก็รอให้เธอไร้ค่าจนไม่มีใครเอาก่อนก็แล้วกัน!”

ร่างบางถูกอุ้มพาดบ่า คนโดนอุ้มดิ้นรน แต่กลับไม่เป็นผล ประตูห้องนอนเปิดออก เธอถูกโยนลงบนเตียง คนสวยทะลึ่งพรวดเพื่อหนี แต่กลับถูกผลักดันจนอยู่ใต้ร่างอีกฝ่าย

“คุณคิดจะทำอะไรอนาวิน!” เธอร้องถามเสียงสั่น