บทที่ 4 รอยแผลของคำโกหก

ต่อให้อยู่ด้วยกัน ในคฤหาสน์หลังนี้ อนาวินแทบไม่เคยแตะต้องเธอมาก่อนเลย มีเพียงแค่กอดจูบ ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ แต่จากที่เห็นตอนนี้มันไม่ใช่เลย

“ฉันจะให้เธอเป็นนางบำเรอดีไหมภริดา”

“หยุดความคิดอุบาทว์ของคุณซะ เยาวเรศสุดที่รักคุณกำลังรออยู่ ไปขอให้นังนั่นขึ้นเตียงกับคุณสิ!”

เขาหัวเราะในลำคอ “ฉันต้องยกย่องเยาวเรศเหนือกว่าเธอสิ เพราะเยาวเรศคือผู้หญิงที่คู่ควรกับฉัน ส่วนเธอเหมาะไว้ระบายความใคร่ เวลาอยาก.. เธอควรดีใจนะภริดา ที่ฉันกำลังเสนอหน้าที่นางบำเรอให้”

“ไอ้สารเลวชาติชั่ว!” หญิงสาวด่าทอเสียงกร้าว พยายามหาทางเอาตัวรอด

“ด่าสิ ด่าเลย มีคำด่าอีกไหม ฉันอยากฟัง ก่อนเอากับเธอภริดา!”

“ไอ้อนาวิน ฉันจะไม่มีวันอภัยให้แก ฉันเกลียดแก!”

มือข้างหนึ่งยกบีบปลายคางมน จนเจ้าของเบ้หน้าด้วยความเจ็บ เบือนหน้าหนีแต่เขากลับออกแรงมากขึ้น อนาวินขบกราม หัวเราะในลำคอ แววตาเยือกเย็น

“ปากดีแบบนี้ สงสัยรสริมฝีปากน่าจะจัดจ้านไม่เบา!”

“ฉันปากดีเฉพาะกับแก!”

“ถ้างั้นเวลาตอนเรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ก็อย่างลืมร้องครางให้สุดเสียงด้วยล่ะ”

ริมฝีปากบางถูกฉกฉวย มือเธอยกผลักดัน ลมหายใจกำลังถูกกลืนหาย เมื่อลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปาก ภริดาขัดขืนสุดกำลัง ตลอดเวลาที่ผ่านมา อนาวินอ่อนโยนมาตลอด ไม่เคยทำเช่นนี้เลย

“อื้อ!” เธอครางประท้วง ยิ่งเขาตวัดควานหาความหวาน ยิ่งทำเอาหัวใจสั่นสะท้าน 

มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชร กอบกุมบีบเคล้นทรวงงาม ก่อนสอดมือไปยังแผ่นหลัง เพื่อปลดเปลื้องบราเซียสีหวานออก จากนั้นจึงปลดกระดุมเสื้อ เขาถอนริมฝีปากแล้วหันมาสนใจทรวงอกคู่งามเมื่อสาปเสื้อแยกจากกัน เนินเนื้ออวบอิ่มยอดมันกำลังชูชัน ราวกันต้องการให้ลิ้มลอง อนาวินหายใจหนักขึ้น

“ปล่อยฉันนะ! อย่านะ อย่าทำแบบนี้อนาวิน!” ภริดาร้องลั่น น้ำตาเริ่มไหลริน

ทว่าเขากลับไม่สนใจ รวบมือสองข้างไว้เหนือศีรษะ แล้วกระชากบราเซียสีชมพูกับเสื้อเชื้ตสีดำออกจากร่างงาม ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยต่อสายตา ทรวงอกกระเพื่อมไหว สีหน้าแววตาของคนถูกกระทำ บ่งบอกถึงความสิ้นหวัง เจ็บปวด และทรมาน

“ได้โปรด.. อนาวิน ให้ฉันเหลือศักดิ์ศรีไว้บ้าง คุณทำลายงานหมั้นของเรา ให้ฉันเสียหน้าไปแล้ว อย่าทำร้ายกันไปมากกว่านี้เลย”

อนาวินกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วโน้มใบหน้า จุมพิตตรงดวงตา เธอหลับตาลงด้วยความร้าวราน ทำไมต้องทำร้ายกันถึงเพียงนี้ เธอยอมถอยออกมาแล้ว ไม่เรียงร้อง ไม่ถาม คิดว่าต่างคนต่างอยู่ แต่แล้วทำไม อนาวินถึงไม่ปล่อยเธอไป

มือบีบคางมนไว้ “รู้อะไรไหมภริดา เวลาฉันเห็นน้ำตาเธอ มันทำให้ฉันมีความสุขมากเหลือเกิน ยิ่งเธอทุกข์ทรมาน จนน้ำตาท่วมใบหน้า ฉันยิ่งรู้สึกดี”

นี่น่ะเหรอคนที่เธอรัก จากดีแสนดีกลับร้ายเหลือเกิน ถ้าหากไม่ได้พบกันคงดีกว่านี้ คงไม่ต้องทรมาน ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ เขาปล่อยคางมน แล้วโน้มเข้าหา ดูดกลืนยอดบัวจนเจ้าของมันสะดุ้ง

“อ๊ะ!”

ใบหน้าเรียวสวยเริ่มแดงกล่ำ ดิ้นรนอีกครั้ง เพื่อเอาตัวรอด แม้รู้ว่ามันไม่มีหวังแม้แต่น้อย

“ปะ... ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีก” เธอพยายามอ้อนวอน

“ไม่มีวัน!”

ลิ้นลากไล้ตวัดยอมบัวงาม มืออีกข้างบีบเคล้น ลูบไปตามเรือนร่างอรชร คนใต้ร่างสะท้านไหว กัดริมฝีปากแน่น น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกมา มือสองข้างถูกปล่อยเป็นอิสระ เธอรีบดันกายเขาออกห่าง จะมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว อย่างน้อยก็อยากหลงเหลือความภาคภูมิใจให้ตัวเองบ้าง

“ปล่อยฉันอนาวิน ปล่อยได้ยินไหม!”

“ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปภริดา จนกว่าเธอจะย่อยยับ!”

“ฉันทำอะไรผิดนักหนา ฉันไม่เข้าใจ ฉันทำอะไรที่ผิดต่อคุณกันแน่!” เธอกรีดร้อง สะอื้นไห้

แม้เขารู้สึกสั่นไหว แต่กลับไม่สั่นคลอน ถ้าหากปล่อยภริดาไป เธอต้องหนีไกลแสนไกล ไม่ให้เจอหน้าอีกแน่ ถึงต้องยื้อเธอไว้ด้วยวิธีการร้ายกาจ ใจหนึ่งอยากปล่อย ทว่าอีกใจอยากรั้งเธอไว้ เขาไม่ควรมีความรู้สึกกับเธอตั้งแต่แรก ควรหักห้ามใจตนเองมากกว่านี้

อนาวินเลือกไม่ตอบ หากบอกออกไป รังแต่จะทำให้เรื่องทุกอย่าง มันซับซ้อนมากขึ้น เขาอยากแก้แค้น และมันก็สำเร็จแล้ว แต่ตอนนี้สิ่งที่เลือกกระทำ คือการฉุดรั้งภริดาเอาไว้ ด้วยความเจ็บปวด พันธนาการเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน คนที่จะครอบครองได้ มีแค่ตนเองคนเดียวเท่านั้น

“หุบปาก แล้วร้องครางก็พอ!”

เขาไม่ฟังเสียง ต้องการครอบครองเธอเท่านั้น ไม่มีทางปล่อยภริดาไป กางเกงถูกรั้งออกจากเรียวขา ตามด้วยซับในตัวจิ๋ว ภริดาตระหนกหุบขาเข้าหากันด้วยความอับอาย มือยกผลักดัน ดิ้นรนสุดกำลัง แม้ทางรอดริบหรี่เพียงใด

“อย่านะอนาวิน ได้โปรด...”

ริมฝีปากยังคงลากไว้ จุมพิตสร้างรอยแดงทั่วเรือนร่าง เรียวขาถูกแยกจากกัน เผยให้เห็นดอกไม้งาม สีสันเย้ายวนตา มันกำลังเต้นตุบ ๆ ราวกับต้องการให้ลิ้มลอง มือแตะแผ่วบริเวณนั้น เจ้าของมันสะดุ้งส่งเสียง

“ไม่นะ! อย่า!”