บทที่ 5 รอยแผลของคำโกหก

ทว่าอีกฝ่ายไม่ฟัง แยกกลีบดอกไม้ออกจากกัน ก้มลงชื่นชม ช่างงดงามสดใหม่ จนไม่อาจทานทน ลิ้นแตะแผ่วเธอผวามือสอดเข้าเรือนผมหนา สีหน้าราวกับปวดร้าวทรมาน ความรู้เสียดเสียวพุ่งทะยาน ยิ่งลิ้นขยับตวัดหนักเบาสลับ ยิ่งทำร่างกายสั่นสะท้าน เรียวขาเกร็ง ร่างกายบิดเร้าตามแรงปรารถนา

“อ๊า! อย่าทำแบบนี้ ออกไปนะ!” เธอยังคงประท้วง ฝืนตัวเองสุดกำลัง

เขาชะงัก เงยหน้าสบตา เห็นมองมาพร้อมน้ำตาที่กำลังเอ่อ

“แต่ร่างกายเธอไม่ได้บอกแบบนั้นเลยภริดา ดูสิ” เขายกมือตัวเอง ที่กำลังมีน้ำหล่อเลี้ยง

ผิวแก้มคนสวยแดงขึ้น อับอายมากเหลือเกิน เธอไร้ยางอายขนาดนี้เลยเหรอ ปฏิเสธกับปาก แต่ร่างกายดันไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย อนาวินแสยะยิ้มแล้วก้มลงหาดอกไม้งามอีกครั้ง ใช้ลิ้นตวัดลากไล้ สัมผัสเกสรดอกไม้ คนตัวเล็กสะดุ้ง  หนีบเรียวขาเข้าหากัน มือกอบกุมศีรษะเขาไว้มั่น

“อื้อ!” ภริดาร้องลั่น ร่างกายมันรับไม่ไหวแล้วความเสียวซ่าน ปั่นป่วนท้องน้อยเช่นนี้ “กรี๊ด!” เธอกรีดร้องออกมา ร่างกายกระตุกเกร็ง น้ำหวานไหลซึม อนาวินมองดูแล้วใช้ลิ้นตวัดกลืนมัน ก่อนผละห่างคนงาม

กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออก สะบัดออกจากเรือนร่าง แล้วตามด้วยเข็มขัด กางเกงสแลค และชั้นในชาย ภริดาตระหนกถอยหลัง เมื่อเห็นตัวตนผงาดขึ้นมา เธอกลืนน้ำลายลงคอ และไม่คิดว่า ร่างกายจะยอมรับสิ่งนี้เข้ามาได้

“ไม่! อนาวิน ฉันไม่เอา!” ร้องบอก แล้วพลิกกายเพื่อคลานหนี แต่ข้อเท้ากลับถูกคว้าแล้วลากกลับมา

“อะไรกันภริดา ฉันไม่ยอมหรอกนะ คิดมีความสุขคนเดียวแบบนี้ได้ไง!”

“อย่านะอนาวิน เราสองคนเข้ากันไม่ได้หรอก เชื่อฉันสิ!”

“เข้าได้แน่นอนภริดา เธอต่างหากที่ต้องเชื่อฉัน เราสองคนเข้ากันได้ และจะเข้ากันได้ดีต่อไปอีกด้วย”

เขาพลิกร่างเปลือยเปล่า รวบมือสองข้างไว้เหนือศีรษะ หยิบเนคไทผูกไว้กับหัวเตียง เพื่อไม่ให้คิดหนีอีก จับสะโพกมนไว้ใช้ลำตัวแยกเรียวขา โน้มกายเข้าหากดแทรกตัวตน

“เจ็บ!” เธอร้องออกมาทันที เมื่อเขาพยายมผลักดันเข้าหา “ฉันเจ็บแล้วอนาวิน!”

“ทนเอาหน่อย แค่นี้ไม่ตายหรอก!” ชายหนุ่มขบกราบแน่น ความรู้สึกแทบปริแตกมันคับแน่นเสียจนอารมณ์แทบกระเจิง ถ้าหากเขาแทรกเข้าหาเร็วกว่านี้ เธอคงเจ็บปวดจนร้องไห้ไม่หยุดแน่

อนาวินไม่อาจทานทนความต้องการ กดกายเข้าหา จนคนใต้ร่างผวากอดเขาไว้แน่น แล้วสะอื้น

“ฉันเจ็บ ไม่ไหวแล้ว!”

ชายหนุ่มเลือกขยับกาย แม้ได้ยินเสียงร้องก็ตาม ทรวงอกกระเพื่อมไหวไปตามแรง เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเจ็บปวดผสานความเสียวซ่านนี่มันคืออะไร กัดริมฝีปากจนห้อเลือด โอบกอดเขาแล้วจิกเล็บบนแผ่นหลังมันเกิดรอยแดง อนาวินครางในลำคอ

“พอได้แล้ว หยุดเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว!” เธอร้องออกมา ขณะที่เขากำลังเร่งจังหวะ

เสียงเนื้อกระทบกัน อนาวินไม่อาจอดทนต่อความต้องการ เขาใส่แรงเท่าที่มี เมื่อตนเองใกล้ถึงฝั่งฝัน คนสวยร้องเสียงหลง มือป่ายปัดไปทั่ว เมื่อความรู้สึกบางอย่าง กำลังเข้ามาแทน

“อ๊า!” ภริดากรีดร้องออกมา

จังหวะเขาขยับสะโพกเร็ว และแรงขึ้น จนกระทั่งหยุดลง ซุกซบใบหน้ากับอกอวบอิ่ม สองคนหอบหายใจ อนาวินผละห่างออกมานอนด้านข้าง เธอดึงผ้าห่มคลุมกาย แล้วหันหน้าหนี หลับตาลงเพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา ไม่คิดว่าแค่วันเดียว ศักดิ์ศรีเธอถูกคนที่ตัวเองรักเหยียบย่ำไม่เหลือชิ้นดี มันเจ็บจนแทบไม่อยากทานทนอีกแล้ว

อนาวินมองดูไหล่บางไหวสั่น รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังร่ำไห้ อยากปลอบประโลม แต่ภริดาคงไม่มีวันอภัย ต่อให้เธอจะเกลียดเขามากแค่ไหนก็ไม่เป็นไร ขอแค่ได้อยู่เคียงข้างก็พอ หญิงสาวกล้ำกลืนน้ำตา ยกมือปาดมันออก ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ภายใน

“ปล่อยฉันไปได้หรือยัง” เธอเอ่ยถาม น้ำเสียงสั่นเครือ

คิ้วเข้มขมวด เพิ่งผ่านบทรักมาหมาด ๆ กลับพูดคำนี้ออกมา อยากไปจากเขามากเลยหรือไง

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป!”

คนตัวเล็กชันกายลุกนั่ง อย่างยากเย็น สบตาด้วยความปวดร้าว

“ทำไม! ทำไมถึงไม่ปล่อยฉันไป ตกลงฉันทำอะไรผิดกันแน่ ถึงได้ทำร้ายกันแบบนี้!”

“ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป ยอมอยู่ที่นี่เป็นผู้หญิงของฉันดี ๆ เถอะภริดา”

“คุณมีผู้หญิงคนอื่นแล้ว ทำไมยังรั้งฉันไว้แบบนี้!”

“เธอก็แค่นางบำเรอ ส่วนเยาวเรศคือคนที่ฉันเชิดหน้าชูตา”

มือกำแน่น กัดฟันด้วยความแค้นเคือง ภาวนาให้ตนเองหาทางรอด หนีจากที่นี่ไปได้ เธอจะไม่มีวันให้ชายคนนี้พบเจออีกเด็ดขาด

“ได้... ถ้าแค้นฉันนัก เกลียดฉันมากนัก ได้เลยอนาวิน ฉันจะทำให้คุณไม่ต้องเห็นหน้าฉันอีกต่อไป!”

พอได้ยินคำพูด อนาวินชะงัก สบตาอีกฝ่าย เห็นน้ำตากำลังไหลรินออกมาอาบแก้ม มือของเธอสั่นเทา ท่าทางราวกับคนหมดอาลัย คำพูดเมื่อครู่ทำให้รู้สึกสังหรณ์ใจ

“อย่าคิดขู่ อย่าลืมนะว่าเธอยังมีพ่อ ยังมีน้องชายที่ต้องดูแล”

คนฟังชะงัก ดูเหมือนนี่คงเป็นสิ่ง ที่ทำให้ตนเองยังมีลมหายใจสินะ

“ก็คงใช่... ฉันยังต้องดูแลพวกเขา” เธอตอบกลับน้ำเสียงอ่อนแรง หัวใจมันแตกสลาย ร่างกายปวดร้าวทรมาน