เมียเก็บมาเฟียไร้หัวใจ

เมียเก็บมาเฟียไร้หัวใจ

last updateآخر تحديث : 2026-02-02
بواسطة:  วนาลักษณ์مستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
14فصول
720وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เขาทำลายเธอ เพียงเพราะเชื่อผู้หญิงอีกคน ความเจ็บปวดทำให้เธอหลีกหนีพร้อมลูกในท้อง และตั้งใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เขากลับตามหาบดขยี้ ครอบครอง กักขัง เธอไว้ภายใต้อ้อมแขน ไม่ยินยอมให้เธอห่างหายไปไหน จนกระทั่งความจริงเปิดเผย เธอจึงเดินจากมา ต่อจากนี้ แม้เขาคุกเข่าหรือตายตรงหน้า เธอก็ไม่แคร์! *********** ร่างบางถูกอุ้มพาดบ่า คนโดนอุ้มดิ้นรน แต่กลับไม่เป็นผล ประตูห้องนอนเปิดออก เธอถูกโยนลงบนเตียง คนสวยทะลึ่งพรวดเพื่อหนี แต่กลับถูกผลักดันจนอยู่ใต้ร่างอีกฝ่าย “คุณคิดจะทำอะไรอนาวิน!” เธอร้องถามเสียงสั่น ต่อให้อยู่ด้วยกัน ในคฤหาสน์หลังนี้ อนาวินแทบไม่เคยแตะต้องเธอมาก่อนเลย มีเพียงแค่กอดจูบ ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ แต่จากที่เห็นตอนนี้มันไม่ใช่เลย “ฉันจะให้เธอเป็นนางบำเรอดีไหมภริดา” “หยุดความคิดอุบาทว์ของคุณซะ เยาวเรศสุดที่รักคุณกำลังรออยู่ ไปขอให้นังนั่นขึ้นเตียงกับคุณสิ!”

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 รอยแผลของคำโกหก

PRENG!!!

  Suara piring serta gelas pecah itu terdengar sangat keras. Semua pecah berantakan. 

  "Dasar pelayan tidak becus, kalau niatmu hanya ingin mengotori pakaianku, sebaiknya kamu keluar saja dari pekerjaanmu." 

  "Ma-maaf Nona, sa-saya tidak sengaja," ucap Daffa memohon. 

  Baru kali ini dia melakukan hal yang tidak diinginkan. Baginya, gadis ini telah menghinanya mentah-mentah. Bukan hanya ingin Daffa keluar dari pekerjaannya sekarang, bahkan gadis sombong itu ingin dirinya bersujud di bawah kakinya. Apa dia gila? Sungguh hal di luar nalar. 

  "Aku ingin pria ini dipecat sekarang juga dari restoran ini. Jika tidak, maka restoran ini harus ditutup selamanya," teriaknya lantang. 

 Daffa bangkit lalu menatap gadis itu dengan malas. "Tapi Nona, saya sudah melakukan apa yang Nona inginkan, bahkan saya sudah berlutut di bawah kaki Anda. Apa itu tidak cukup?" 

  Gadis itu lalu menyeringai, sungguh memuakkan. "Kau pikir dengan berlutut saja bisa mengganti pakaianku yang mahal ini, huh?" 

  "Ada apa ini?" 

  Seorang pria paruh baya itu menghampiri keributan pagi ini. Banyak pecahan beling berantakan di sana dan itu semua perbuatan Daffa. 

  Ya, Daffa tidak sengaja melakukannya sebab, saat dia mengantarkan pesanan gadis itu, kakinya tersandung meja makan hingga semua tumpah mengenai dirinya, Raina. 

  Namanya Raina Alexa Kharisma, usianya 23 tahun, dia gadis berparas cantik nan anggun. Rambut panjang lurus terurai sangat rapih dan terurus. Kulitnya putih juga ... seksi. Sungguh menawan. Hanya saja Raina itu gadis yang angkuh dan keras kepala. Apapun keinginannya harus segera terlaksana. Maklum saja, dia terlahir dari seorang pengusaha kaya. Bahkan dia selalu diikuti oleh para pria bertubuh besar. Sebut saja orang itu para Bodyguard nya. 

  Daffa bisa apa jika dirinya sudah dikelilingi oleh para Bodyguard itu. Dia seakan menciut, tak berani melawan. Melawan pun akan percuma karena terlalu banyak lawannya di sana. Daffa hanya menunduk, menerima semua kesalahan yang dia buat. 

  "Anda harus pecat pria ini sekarang juga, atau jika tidak, restoran ini harus ditutup selamanya. Apa perkataanku sudah jelas?" 

  Orang paruh baya itu mengangguk cepat, dirinya juga tak kuasa jika mendapat perintah dari Nona sang Ratu pengusaha. Sedangkan Daffa sudah menatap Manager restoran itu dengan tajam. Sungguh hari yang menyebalkan. 

  "Tapi Pak, saya ..." 

  

  "Daffa, kamu ikut saya ke kantor." 

  Daffa hanya bisa pasrah, dirinya kena pecat pun mau apa? Dia sudah tak kuasa atas segalanya. Semua ada di tangan sang Manager restoran. 

  "Daffa Kenzo Nur Salim." 

  "Pak, Daffa aja, jangan sebut nama panjang saya," protes Daffa. 

  "Memangnya kenapa? Bukankah itu nama asli mu?" 

  "Iya, Pak. Tapi saya geli dengernya." 

  "Nama sendiri kok geli, aneh banget kamu itu. Mulai sekarang dan seterusnya kamu sudah tidak bekerja di sini lagi, Daffa. Kamu saya pecat dan gaji kamu saya potong 50%. Kamu sudah bisa pulang sekarang," tegas Manager restoran. 

  "Tapi, Pak. Saya hanya melakukan itu tanpa sengaja, tolong jangan pecat saya, kalau Bapak pecat saya, saya harus kerja dimana lagi? Cari kerja di Bandung susah, dan aku juga gak bisa balik ke Jakarta, aku gak punya uang buat ke sana. Tolonglah pak, kasihani saya. Saya janji bakal ganti rugi semua yang Nona itu mau, dan saya akan menyicilnya sedikit demi sedikit, lama-lama juga bakal jadi bukit, eh, bukti. Iya Pak, bukti." 

  Daffa memegang tangan sang Manager itu sebab dirinya tidak mau kena pecat. Bagaimana dengan kesehariannya jika memang benar itu terjadi. Sedangkan Daffa hanya mengandalkan gaji dari restoran itu untuk bertahan hidup. 

  "Alah banyak alasan aja kau, kalau kamu gak cari ya gak dapet kerja lah. Daripada restoran saya hilang, lebih baik saya pecat kamu lah. Kamu masih bisa cari kerja di tempat lain kan, carilah sendiri sampai dapat dan saya ingin restoran ini selamat tanpa adanya penutupan. Apa kamu paham?" 

  Pak Junaedi sebagai Manager restoran sekaligus pemiliknya itu melempar sebuah amplop berwarna coklat di depan Daffa. Daffa pun segera mengambilnya. 

"Ini apa, Pak?" tanya Daffa. 

  "Itu gaji kamu yang sudah saya potong 50%. Sekarang cepatlah pergi sebelum Nona itu marah lagi," tegas Pak Junaedi. 

  "Apa Bapak setega itu sama saya?" 

  "Oh harus, saya harus tega. Kalo nggak, ya saya bakalan kehilangan restoran ini, saya tidak mau itu terjadi." 

  "Baiklah jika itu mau Bapak. Tapi, bisakah Bapak tambahkan beberapa persen lagi? Saya belum bayar kos, peralatan mandi saya juga sudah habis, terus saya harus naik angkot dan itu perlu ongkos. Apa Bapak yang baik hati ini mau tambahkan persen lagi?" rayu Daffa. 

  Pak Junaedi mengambil lagi amplop berwarna coklat itu lalu membukanya. Daffa terlihat sangat senang, akhirnya dia berhasil meluluhkan hati Pak Junaedi. 

  "Loh, loh, kok dicabut?" 

  Senyum Daffa tiba-tiba hilang saat Pak Junaedi menarik beberapa lembar uang itu. Oh, tidak. Itu namanya mengurangi, bukan menambahi. Dasar orang tua. 

  "Bukanya kamu mau tambahan persen?" 

  "Lah, itu bukan nambah persen, Pak. Tapi mengurangi persen. Aku gak mau, terimakasih atas gaji nya." 

  Daffa menarik kembali semua miliknya dan langsung pergi. Orang tua ini benar-benar membuat darahnya naik. Bukan hanya dia kehilangan pekerjaan, Pak Junaedi juga ingin mengurangi uang yang selama satu bulan penuh dia cari. Benar-benar mengesalkan. 

  Pak Junaedi hanya terkekeh, "Hei, Daffa. Bukankah kau ingin tambahan persen? Saya kan sudah tambahkan persen untuk saya dan sedikit persen untukmu. Kurang baik apa saya ini?" teriak Pak Junaedi yang tidak mau Daffa dengar. 

  Daffa terus menggerutu di sepanjang jalan menuju keluar restoran sambil melepas celemek yang ia gunakan. 

  Saat di luar, rupanya gadis itu belum pulang juga. Mau apa lagi dia? Kenapa gadis itu masih ada di sana? 

  "Sudah dipecatnya?" 

  Daffa tidak menjawab, dia hanya menatap gadis itu seperti membencinya. Akan tetapi, saat melihat kedua bola mata indah itu, jantung Daffa berpacu sangat cepat. Entah apa yang ia rasakan saat ini. Namun, dia begitu menyukai kedua bola mata cantik itu. Sangat indah. 

  "Apa liat-liat, huh? Kamu suka sama saya? Jangan harap ya, pria miskin." 

  Gadis itu pergi dari hadapan Daffa sambil mengibaskan rambutnya ke wajah Daffa. Daffa hanya bisa menghela napas panjang dan menahan amarahnya. Benar-benar tidak sopan. 

***

  Karena tidak mempunyai pekerjaan, Daffa berniat untuk melamar kerja kembali. Dia sudah membawa surat identitas dirinya dan hari ini semoga saja dia beruntung mendapat pekerjaan yang layak. 

  Daffa sudah tidak punya uang lebih, dia hanya menggunakan angkutan umum saja. Baginya, kendaraan itu sudah yang paling murah. 

  Dua tahun silam, hidupnya sangat enak, apapun terjamin dan semua yang dia mau selalu dituruti. Namun, saat itu Denis, ayah Daffa menginginkannya memegang perusahaan, akan tetapi Daffa tidak mau sebab dia tidak mau pusing memikirkan perusahaan yang dijalankan oleh Denis. Sebagai ayah, Denis terus memaksa Daffa agar dia bisa belajar sedikit demi sedikit. Lagipula, nantinya Daffa yang akan memegang semua saham Kenz Corp. Jika tidak belajar, Daffa bisa apa? 

  Karena kesal, Daffa memutuskan untuk pergi ke kota Bandung untuk menemui Jihan. Jihan sendiri adalah kekasihnya, dia sudah menjalin hubungan selama dua tahun. Namun, selama Daffa berada di Bandung, dia belum menemukan Jihan sampai sekarang. Kembali ke Jakarta pun percuma, Daffa tidak ingin ayahnya terus memaksa dirinya untuk memegang perusahaan. 

  Daffa memutuskan untuk mencari pekerjaan lain untuk bertahan hidup. Dan ini yang dia inginkan. Hidup sendiri tanpa ada yang mengatur. Walaupun pahit, tapi Daffa menyukainya. 

  Kendaraan umum itu berjalan sangat lambat, keringat Daffa sudah mengalir karena gerah. Maklum saja, kendaraan itu tidak ada angin buatan di dalamnya. Daffa mengipasi dirinya menggunakan sebuah berkas di tangannya sendiri. 

  Pandangannya beralih tepat melihat seseorang yang dia kenal di sana. Rupanya gadis itulah yang dia cari selama ini. 

  "Kiri, kiri. Stop pak, stop, ah elahh." 

  Daffa kesal karena sopir angkutan umum itu tidak segera berhenti. Daffa lalu lompat sesuka hati tanpa memberi ongkos, tapi tetap saja angkutan itu terus berjalan. 

  "Gila apa? Dari tadi gak denger pelanggan minta turun, apa orang itu tuli?" gerutu Daffa. 

  Kebetulan Daffa melihat ada kabel putih yang menempel di leher sang sopir. "Pantas saja dia gak denger, telinganya aja ketutup headset gitu." 

  Daffa tersadar, dia ingat lagi tujuannya apa. "Ah, iya. Jihan." 

  Daffa celingukan mencari Jihan di tempat yang tadi dia lihat, rupanya dia masih ada di sana. Untunglah. Daffa pun segera menyebrang jalan dan memastikan jika gadis itu benar-benar Jihan. 

  "Jihan," panggil Daffa. 

  Gadis itu menoleh, "Daffa?" gadis itu bersedekap, melihat penampilan Daffa yang sekarang. Sungguh memalukan. 

  "Akhirnya aku menemukanmu, sayang. Aku begitu merindukanmu." 

  Daffa merentangkan kedua tangannya untuk memeluk gadis itu karena dia begitu rindu. Akan tetapi gadis itu sudah menjauhi Daffa. 

  "Kenapa, Sayang? Apa kamu gak rindu sama aku?" kata Daffa kecewa. 

  Seorang pria datang lalu menggandeng gadis itu di depan Daffa. Daffa melotot tak terima jika wanitanya diambil orang. 

  "Hei, lepaskan tangan cewek gue." Daffa melepas tangan cowok itu dari bahu Jihan. 

  "Daffa, kamu ini apa-apaan sih?" pekik Jihan. "Aku sudah tunangan dan kita sudah tidak ada hubungan apa-apa lagi ya, Daffa. Kamu itu miskin dan aku gak mau punya suami miskin kayak kamu." 

  "Apa? A-apa maksud kamu? Tunangan? Miskin? Jangan becanda ya, Jihan." Daffa tidak terima dengan semua tuduhan ini. 

  "Udah deh, Daffa. Sebaiknya kamu kembali aja sama kerjaan kamu nganterin makanan itu ke pelanggan. Dan lagi, kamu itu pengecut banget ya, udah ngaku orang kaya tapi nyatanya hanya pelayan restoran kecil, sungguh menjijikan." 

  "Tapi ini semua tidak seperti yang kamu bicarakan, Ji. Aku ..." 

  "Udah ah, aku pergi. Dah Daffa ..." 

  Jihan pergi dengan pria di sampingnya. Daffa melempar berkas itu dengan kesal. 

  "Aarrgghh ... sial. Kenapa hari ini aku benar-benar sial banget sih!!"

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
14 فصول
บทที่ 1 รอยแผลของคำโกหก
เสียงปรบมือ ท่ามกลางแขกเหรื่อกำลังชื่นชมหญิงสาว ซึ่งกำลังยื่นมือให้กับคนรัก เพื่อสวมแหวนหมั้น ทว่ายังไม่ทันได้สวมมัน หญิงสาวรูปร่างสมส่วนสาวเท้าเข้ามา ในชุดเดรสสีชมพูอ่อน ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว ใบหน้าคมเข้ม ริมฝีปากอิ่ม จมูกโด่งเป็นสัน นามอนาวิน ประธานบริษัทไฮดีไซน์ ลุกยืนจ้องมองผู้หญิงอีกคน ที่กำลังสาวเท้า ภริดาลุกยืนตามว่าที่คู่หมั้น สับสนไม่เข้าใจ ทำไมเยาวเรศถึงได้มาที่งานนี้“เธอมาที่นี่ทำไม!” ภูมิธรรมเอ่ยถาม น้ำเสียงแข็งอดีตผู้หญิงคนนี้ เคยเป็นคนรักของพี่ชายมาก่อน แต่กลับหักอกเขาจนพี่ชายเธอกลายเป็นคนสติไม่ดี ต้องรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล“ทำไมคะ ฉันมาไม่ได้เหรอ ในเมื่อแฟนของฉัน กำลังจะหมั้น”แฟนงั้นเหรอ ภริดามองคู่หมั้น สีหน้าสับสนไม่เข้าใจ ที่เยาวเรศเอ่ยออกมา มันคืออะไรกัน“แฟนเธอใครกัน ที่นี่มีคนกำลังหมั้นแค่สองคนเท่านั้นคือลูกสาวฉัน กับอนาวิน!” ภูมิธรรมย้อนถามเยาวเรศยกยิ้ม เข้าไปควงแขนอนาวินไว้ ภูมิธรรมนิ่งงัน เสียงแขกในงานเริ่มดังขึ้น ภริดาสับสนไม่เข้าใจ เหตุใดอนาวินถึงไม่พูดอะไร นอกจากยืนนิ่ง แล้วมองดู“หมายความว่ายังไงคะวิน” เธอถามเขา“ก็ไม่ได้หมายความว่ายังไง”“คุณปฏิเ
اقرأ المزيد
บทที่ 2 รอยแผลของคำโกหก
ภูมิธรรมขบกราม “เอาเปรียบกันเกินไปแล้ว เห็นลูกสาวฉันเป็นอะไร!”“ไม่รู้สิครับ แล้วแต่จะคิดเลย”“สารเลว!” คนเป็นพ่อสบถออกมาเพียะใบหน้าหันตามแรงฝ่ามือ เยาวเรศสีหน้าตระหนก ลูบแก้มสากแล้วหันมองคนตบ อิงอรน้ำตานองหน้า ไม่คิดว่าหลานชายจะกลายเป็นคนแบบนี้ ไร้มนุษยธรรม เล่นกับความรู้สึกคนอื่น“แกทำแบบนี้ ไม่เห็นแกหน้าย่า ไม่สนใจว่าใครจะเป็นยังไง ถ้าแกไม่อยากหมั้นแกก็ไม่ควรจัดงานขึ้นมา หนูดาทำผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทำร้ายเธอขนาดนี้ แกมันไม่ใช่คนแล้ว!”น้ำท่วมปากอยากบอกความจริง ทว่าย่าก็ยังไม่รู้เลย ตอนนี้ดาริการักษาตัวอยู่ที่ต่างประเทศ ถ้าย่ารู้คงอาการทรุดเป็นแน่“ครับคุณย่า ผมมันเลว ผมแค่อยากสั่งสอนดาให้รู้จักเจียมตัวเสียบ้าง วันนี้เธอคงรู้สำนึกแล้วล่ะครับ”ภริดากำมือข้างตัวแน่น พ่อรีบเข้ามาโอบไหล่บางเอาไว้“ไม่เป็นไรดา เรากลับบ้านกันนะ”เธอรู้ดีว่า พ่อกับเขามีการร่วมงานกันมากมาย ถ้าหากขาดบริษัทของอนาวินไป ทางพ่อคงแย่แน่ กระนั้นแล้ว ตนเองก็ไม่อยากอยู่กับชายคนนี้ แม้แต่วินาทีเดียว อยากหนีไปให้ไกล ไม่ต้องพบเจอกันอีก“กลับไปสิดา ผมน่ะไม่ว่าอะไรคุณหรอก ถ้าคุณกลับไปกับพ่อคุณ คนอย่างคุณจะมีค่าอะไร สุดท
اقرأ المزيد
บทที่ 3 รอยแผลของคำโกหก
ร่างบางถูกกระชากเข้ามากอดรัด เยาวเรศกัดฟันแน่น มือกำข้างตัว พยายามเก็บอารมณ์ไม่ให้โวยวายจนเกิดเรื่อง“อนาวินปล่อยฉัน!”“เอากระเป๋าของภริดาไปไว้ในห้องตามเดิม แล้วต้นสร้อยคอออกมาให้ฉัน!” เขาสั่งบอดี้การ์ด“หยุดนะ! เป็นบ้าหรือไง คุณทำลายฉัน ทำให้ฉันเสียหน้า เสียเกียรติ คุณควรพอได้แล้ว ฉันยินดีไปจากคุณ ไม่ยุ่งกับคุณแล้ว ยังต้องการอะไรอีก!”“เธอไปไหนไม่ได้ เธอต้องอยู่ที่นี่!”“พูดจาเอาแต่ได้ ไม่คิดถึงความรู้สึกผู้หญิงของคุณบ้างหรือไง ที่นี่ควรเป็นเยาวเรศอยู่ไม่ใช่ฉันอีกแล้ว!”“ฉันไม่เคยพูดว่าจะให้เยาวเรศอยู่ที่นี่”“แล้วคุณจะให้อยู่ทำไม อยู่ในฐานะอะไร!” เธอตะโกนลั่นทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ให้คำตอบ เพราะเขาไม่อาจยอมเสียภริดา ต่อให้อยากปล่อยไปแค่ไหน วันนี้สิ่งที่เขากระทำ มันร้ายแรง และทำให้ภริดาต้องเจ็บปวด กระนั้นก็ไม่อยากปล่อยเธอไปอยู่ดี“ในฐานะทาสรับใช้ของฉันไง!”คนในอ้อมแขนดิ้นรนไม่ยินยอม“ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันลดตัว ลดศักดิ์ศรีตัวเองเด็ดขาด ปล่อยฉันอนาวิน คุณอย่าหยามกันให้มากนัก คุณควรพอได้แล้ว ฉันขอให้เราต่างคนต่างเดิน ได้ยินไหม!”“ได้ยิน”“ได้ยินก็ปล่อยฉัน!”“ถ้าเธอไป ฉันจะทำลายสร้อยคอแม่เธอ
اقرأ المزيد
บทที่ 4 รอยแผลของคำโกหก
ต่อให้อยู่ด้วยกัน ในคฤหาสน์หลังนี้ อนาวินแทบไม่เคยแตะต้องเธอมาก่อนเลย มีเพียงแค่กอดจูบ ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ แต่จากที่เห็นตอนนี้มันไม่ใช่เลย“ฉันจะให้เธอเป็นนางบำเรอดีไหมภริดา”“หยุดความคิดอุบาทว์ของคุณซะ เยาวเรศสุดที่รักคุณกำลังรออยู่ ไปขอให้นังนั่นขึ้นเตียงกับคุณสิ!”เขาหัวเราะในลำคอ “ฉันต้องยกย่องเยาวเรศเหนือกว่าเธอสิ เพราะเยาวเรศคือผู้หญิงที่คู่ควรกับฉัน ส่วนเธอเหมาะไว้ระบายความใคร่ เวลาอยาก.. เธอควรดีใจนะภริดา ที่ฉันกำลังเสนอหน้าที่นางบำเรอให้”“ไอ้สารเลวชาติชั่ว!” หญิงสาวด่าทอเสียงกร้าว พยายามหาทางเอาตัวรอด“ด่าสิ ด่าเลย มีคำด่าอีกไหม ฉันอยากฟัง ก่อนเอากับเธอภริดา!”“ไอ้อนาวิน ฉันจะไม่มีวันอภัยให้แก ฉันเกลียดแก!”มือข้างหนึ่งยกบีบปลายคางมน จนเจ้าของเบ้หน้าด้วยความเจ็บ เบือนหน้าหนีแต่เขากลับออกแรงมากขึ้น อนาวินขบกราม หัวเราะในลำคอ แววตาเยือกเย็น“ปากดีแบบนี้ สงสัยรสริมฝีปากน่าจะจัดจ้านไม่เบา!”“ฉันปากดีเฉพาะกับแก!”“ถ้างั้นเวลาตอนเรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ก็อย่างลืมร้องครางให้สุดเสียงด้วยล่ะ”ริมฝีปากบางถูกฉกฉวย มือเธอยกผลักดัน ลมหายใจกำลังถูกกลืนหาย เมื่อลิ้นร้อนแทรกเ
اقرأ المزيد
บทที่ 5 รอยแผลของคำโกหก
ทว่าอีกฝ่ายไม่ฟัง แยกกลีบดอกไม้ออกจากกัน ก้มลงชื่นชม ช่างงดงามสดใหม่ จนไม่อาจทานทน ลิ้นแตะแผ่วเธอผวามือสอดเข้าเรือนผมหนา สีหน้าราวกับปวดร้าวทรมาน ความรู้เสียดเสียวพุ่งทะยาน ยิ่งลิ้นขยับตวัดหนักเบาสลับ ยิ่งทำร่างกายสั่นสะท้าน เรียวขาเกร็ง ร่างกายบิดเร้าตามแรงปรารถนา“อ๊า! อย่าทำแบบนี้ ออกไปนะ!” เธอยังคงประท้วง ฝืนตัวเองสุดกำลังเขาชะงัก เงยหน้าสบตา เห็นมองมาพร้อมน้ำตาที่กำลังเอ่อ“แต่ร่างกายเธอไม่ได้บอกแบบนั้นเลยภริดา ดูสิ” เขายกมือตัวเอง ที่กำลังมีน้ำหล่อเลี้ยงผิวแก้มคนสวยแดงขึ้น อับอายมากเหลือเกิน เธอไร้ยางอายขนาดนี้เลยเหรอ ปฏิเสธกับปาก แต่ร่างกายดันไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย อนาวินแสยะยิ้มแล้วก้มลงหาดอกไม้งามอีกครั้ง ใช้ลิ้นตวัดลากไล้ สัมผัสเกสรดอกไม้ คนตัวเล็กสะดุ้ง หนีบเรียวขาเข้าหากัน มือกอบกุมศีรษะเขาไว้มั่น“อื้อ!” ภริดาร้องลั่น ร่างกายมันรับไม่ไหวแล้วความเสียวซ่าน ปั่นป่วนท้องน้อยเช่นนี้ “กรี๊ด!” เธอกรีดร้องออกมา ร่างกายกระตุกเกร็ง น้ำหวานไหลซึม อนาวินมองดูแล้วใช้ลิ้นตวัดกลืนมัน ก่อนผละห่างคนงามกระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออก สะบัดออกจากเรือนร่าง แล้วตามด้วยเข็มขัด กางเกงสแลค และชั้นใ
اقرأ المزيد
บทที่ 6 รอยแผลของคำโกหก
อนาวินลุกยืน ถ้าหากไม่อยู่ในห้อง อาจพอช่วยให้คลายความเจ็บปวดลง หยิบเสื้อผ้ามาสวม แล้วหันมองเธอ ที่กำลังนั่งชันเข่า น้ำตาไหลตลอดเวลา“ฉันจะให้ป้าศรีนวลเอาอาหารมาให้ เธอต้องกินด้วยล่ะ เพราะถ้าเธอไม่กิน ฉันจะมาจัดการเธอ!” ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตู ป้าศรีนวลก้าวเข้ามา มองดูหญิงสาวบนเตียง หญิงกลางคนเดินเข้าไปหา วางถาดอาหารไว้ตรงโต๊ะหัวเตียง“คุณดาทานอาหารสักหน่อยนะคะ” เธอบอกน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาบ่งบอกถึงความเป็นห่วงตอนคุณภริดา มาอาศัยอยู่ที่นี่ เป็นคนดีมาก มีน้ำใจกับบ่าวไพร่เสมอ เคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้ คงได้เป็นนายหญิงของบ้าน แต่สุดท้ายกลับไม่เป็นเช่นนั้น ไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณชาย จะกระทำเช่นนี้ เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ เมื่อก่อนเคยคิดว่าสองท่านเป็นคู่รักที่น่าอิจฉา แต่บัดนี้ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ด้วยภริดากัดริมฝีปาก ใจอยากปฏิเสธ แต่รู้ดีว่า หากอนาวินรู้เข้า คงทำโทษตนเองอีกแน่นอน“เดี๋ยวฉันทานเองค่ะป้า ป้าออกไปก่อนก็ได้ค่ะ”ศรีนวลหย่อนกายลงบนเตียงเคียข้าง แล้วดึงมือบางมากุมไว้“ป้าอยากให้คุณอดทนเข้มแข็งไว้นะคะ คุณชายไม่ใช่คนใจร้าย เรื่องที่เกิดขึ้น คงมีสาเหตุแน่”เธอยิ้มเศร้า “ไม่ว่าสาเหตุอะไร
اقرأ المزيد
บทที่ 7 รอยแผลของคำโกหก
ภูมิธรรหันกายกลับไปยังรถ มือจับหน้าอกไว้แน่น อาการปวดร้าวทำนิ่วหน้า เขาพยายามสูดหายใจเข้าปอด หลายวันมาแทบไม่ได้พักผ่อน เพราะหาหนทางช่วยลูก วิ่งเต้นทุกวิถีทางแต่กลับไม่มีใครยินยอมช่วยเหลือ มันคือความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ถ้าหากตอนนั้นไม่ให้ลูกคบกับอนาวินก็คงดีอาการปวดหน้าอกไม่บรรเทา มือจับพวงมาลัยไว้แน่น กัดฟันข่มความเจ็บปวด จนบอดี้การ์ดเห็นถึงความผิดปกติ เดินมาส่องผ่านกระจกรถสีดำ แล้วรีบล้วงมือถือ ติดต่อหน้าหัวหน้า“หัวหน้าครับ ภูมิธรรมอาการไม่ดีแล้วครับ”“อะไรนะ!”“ผมเห็นเขาสลบอยู่ในรถ”“เคาะเรียกสิ!”ก๊อก ก๊อกเชนทร์พยายามเคาะ แต่กลับไม่มีการตอบรับ“ไม่ฟื้นครับหัวหน้า ไม่ตอบสนองอะไรเลย”“งัดรถแล้วพาคนออกมา เดี๋ยวฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้!”“ครับหัวหน้า”รถพยาบาลเคลื่อนออกจากหน้าบ้าน หลังจากทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้น จนชีพจรกลับมาแล้ว วิรุตต์ล้วงมือถือ ติดต่อหาเจ้านายในทันที“ว่าไงรุตต์” เขากรอกเสียง“ท่านครับ ภูมิธรรมช็อกหมดสติหน้าบ้านเราครับ ตอนนี้ผมให้คนพาไปส่งโรงพยาบาลแล้ว”“อะไรนะ!” ชายหนุ่มผุดลุกจากเก้าอี้สีหน้าตระหนก “แล้วตอนนี้อาการเป็นไงบ้าง”“ผมยังไม่ทราบเหมือนกันครับ อีกสักพักลู
اقرأ المزيد
บทที่ 8 รอยแผลของคำโกหก
เยาวเรศชักสีหน้าไม่พอใจ เมื่อเห็นเชนทร์กำลังโทรหา เปิดประตูลงจากรถ แล้วแย่งมือถือเขวี้ยงลงพื้น ก่อนเดินไปยังป้อมด้านหน้า กดเปิดประตู แล้วขับรถเข้าไป เชนทร์รีบโทรหาหัวหน้า ซึ่งตอนนี้กำลังปฏิบัติงานอยู่ข้างนอก ใช้เวลากลับมาก็คงเกือบชั่วโมง“หัวหน้าครับคุณเยาวเรศมาที่นี่ครับ!” เขารีบรายงานเสียงสั่น“อะไรนะ! รีบห้ามสิ อย่าให้ขึ้นไปบนห้องคุณภริดาได้!”“ผมห้ามแล้วครับ แต่เธอไม่ยอม”“แกเป็นผู้ชายหรือเปล่าไอ้เชนทร์ ถ้าแกไม่ห้าม หัวเราได้หลุดกันหมดแน่ รีบไปจัดการ เดี๋ยวฉันกลับไป!”“ครับหัวหน้า”เยาวเรศลงจากรถ แล้วสาวเท้าเข้าด้านใน สาวใช้วัยแรกรุ่นรีบวิ่งเข้ามาหา“มันอยู่ไหน!”“อยู่ห้องติดกับห้องคุณผู้ชายค่ะ!” บ่าวรับใช้รายงานในทันทีเธอไม่รอช้าพอมาถึงหน้าห้อง จับลูกบิดเปิดเข้าไปด้านใน เห็นหญิงสาวกำลังนอนหลับบนเตียง ตรงเข้าหากระชากแขนลากลงมาตุบ!“โอ้ย!” ภริดาร้องคลำช่วงเอว แล้วจ้องมองคนทำ เห็นยืนกอดอกตาเขียว “เยาวเรศ!”“ใช่ ฉันเอง!”ภริดาพยุงกายลุกยืน มองไปยังหญิงสาว ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนสนิท ที่เธอรักและหวังดี คิดว่าคนคนนี้คือคนที่เชื่อใจได้ แต่สุกท้ายกลับไม่เป็นเช่นนั้น เยาวเรศซ่อนเขี้ยวเล
اقرأ المزيد
บทที่ 9 รอยแผลของคำโกหก
หญิงสาวสะดุ้ง ยอมเอามีดให้กับอนาวิน เขาพับแล้วเก็บมันเข้ากระเป๋า ก่อนเดินไปหาร่างที่กำลังสลบกับพื้น ไม่นานนักเธอขยับกาย ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ในสภาพที่เปลือกตาแทบปิด อนาวินขบกรามแน่นพยายามข่มใจ ทำไมมันถึงเจ็บปวดขนาดนี้ ชายหนุ่มย่อกายลง“เป็นยังไง ยังไม่ตายใช่ไหม” เขาเอ่ยถาม แม้ใจเป็นห่วง แต่คำพูดกลับทำร้ายอีกฝ่าย“ยังเลย ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เอามีดที่คนรักของคุณ มาเสียบคอฉันเลยดีไหม จะได้ตาย ๆ สมใจคุณเสียที”อนาวินชะงัก เก็บอาการอ่อนไหวเอาไว้“ได้ยังไงกันเล่าภริดา ฉันไม่ยอมให้เธอตายง่าย ๆ หรอก เธอต้องอยู่เป็นของเล่นของฉัน กับเยาวเรศไปอีกนาน”คนเจ็บกัดฟันกรอด ร่างกายมันปวดร้าวแทบทนไม่ไหว แต่จำต้องอดทนเอาไว้“ไอ้สารเลว!”“ด่าได้ดี เห็นไหมเธอยังด่าฉันได้ขนาดนี้ แสดงว่ายังมีแรง ไม่ตายง่าย ๆ หรอก”“น่าเสียดาย...”“เสียดายอะไร”ปรือตามอง คนที่ตนเองเคยรักมากเหลือเกิน บัดนี้ไม่หลงเหลืออะไรเลย ทุกอย่างที่ผ่านมา เป็นแค่เพียงภาพลวงตาเท่านั้น ถ้าหาก... มองให้ลึก มองให้ชัดกว่านี้ คงไม่ต้องโดนหลอก จนต้องอับอาย ทำให้พ่อต้องเป็นทุกข์“เสียดายที่ฉันตายยากไปหน่อย”ชายหนุ่มกัดฟันกรอด แล้วลุกยืนทันที ทว่าใ
اقرأ المزيد
บทที่ 10 รอยแผลของคำโกหก
“เธอเครียดน่ะครับ อาจจะมีเรื่องกระทบจิตใจ เลยทำให้อ่อนเพลีย”อนาวินพยักหน้ารับรู้ “ขอบคุณมากครับหมอ”“หมอขอตัวก่อนนะครับ”เดินเข้าห้อง เห็นคนบนเตียงใบหน้าเขียวช้ำ ถึงหมอบอกไม่เป็นอะไรมาก แต่สภาพที่เห็นทำเอาใจหาย ถ้าภริดาเป็นอะไรไป เขาจะทำยังไง หย่อนกายลงข้างเตียง หยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตามใบหน้า“พ่อคะ” เธอละเมอออก “วัตร”ชายหนุ่มชะงักมือ กำผ้าแน่น กรามขบเป็นสันนูน เขาไม่อยากได้ยินชื่อสองคนนี้เลย ต่อให้ภริดาไม่รู้เรื่อง กระนั้นแล้วเธอก็ยังคงเป็นลูกสาวและน้องสาวของสารเลวสองคนอยู่ดี โยนผ้าไว้ในอ่างตามเดิม แล้วเดินออกมาด้านนอก“เฝ้าเธอไว้ให้ดีด้วยป้าศรีนวล”“ได้ค่ะคุณผู้ชาย”จัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อย อนาวินมายังรถ เพื่อเดินทางไปโรงพยาบาล รถจอดเทียบแพทย์เจ้าของไข้ออกมาต้อนรับทันที เพราะที่นี่คือโรงพยาบาลที่บริษัทของเขาจัดตั้งและสนับสนุนตลอดระยะเวลาหลายปี ชายหนุ่มมาหยุดยืนหน้าห้องไอซียู ด้านในเห็นชายวัยกลางคน กำลังใส่เครื่องช่วยหายใจ ไม่ได้สติ“อาการเป็นยังไงบ้าง” อนาวินถามเสียงเครียด“อาการทรงตัวครับ ถ้าจะให้ดีต้องผ่าตัด ถ้าเกิดญาติเซ็นต์ผมเตรียมผ่าให้ได้เลย”“ถ้าไม่ผ่าจะเป็นอะไรไหม”“ไม่ดีค
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status