บทที่ 13 แอบดูฉันเหรอ

ทั้งที่เป็นคนปล่อยให้อีกฝ่ายรอแท้ ๆ แต่ตัวเองกลับอยู่ไม่ติดเก้าอี้

อคิราห์ที่ปกติสุขุมเยือกเย็นตอนนี้กลับเทียวลุกเทียวนั่ง บางครั้งก็เดินวนรอบโต๊ะทำงานเหมือนคนหาทางออกไม่เจอ ทุกครั้งที่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ เขายิ่งรู้สึกเหมือนว่าเวลาเดินช้ากว่าปกติ

ความเงียบในห้องยิ่งตอกย้ำความหงุดหงิดที่กัดกินในอก เขาอยากออกไป แต่อีกใจกลับบอกว่าให้รออีกหน่อย ปล่อยให้ฝ่ายนั้นได้ลิ้มรสการรอคอยบ้าง

ทว่าในท้ายที่สุดความอดทนก็ดูเหมือนจะหมดลงจนได้ ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูมือหนายื่นไปจับคันประตูแล้วเปิดออกด้วยท่าทางไม่รีบร้อน แต่พอก้าวออกมาด้านนอกกลับพบแต่ความเงียบงัน

อำพลที่มักจะยืนรอต้อนรับเจ้านายก็หายไปจากโถงรับแขก เหลือเพียงร่างเล็กของน้ำฟ้าที่นั่งหลับอยู่บนโซฟาโดยมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ใกล้ ๆ

เธอคงรอนานจนเผลอหลับไป

อคิราห์ชะงักฝีเท้า ที่อยากจะแสดงความไม่พอใจพลันถูกกลืนหายไปกับภาพตรงหน้า เขาก้าวเข้าใกล้เธอเงียบ ๆ แววตาคมซึ่งมักจะดุดันพลันอ่อนลงในพริบตา

ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟาอย่างเบาที่สุด สายตาคมเพ่งมองคนนอนหลับ ก่อนจะเผลอยื่นมือไปปัดปอยผมที่ปรกตรงข้างแก้มระเรื่อ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อำพลเดินเข้ามาพอดี

ลูกน้องคนสนิททำท่าจะอ้าปากพูด ทว่าเพียงเจอสายตาคมดุเขาก็รีบหุบปากทันที ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปก่อน ตอนนี้เจ้านายน่าจะไม่อยากให้ใครมารบกวน

เกือบครึ่งชั่วโมงที่อคิราห์นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น เขาเฝ้าสังเกตใบหน้าคนหลับสนิท เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเธอช่างสวนทางกับจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผล

น่าแปลกที่คราวนี้อคิราห์สามารถนั่งรอได้โดยไม่รู้สึกหงุดหงิด ทั้งที่ปกติคนอย่างเขาไม่เคยต้องเสียเวลารอใครนานขนาดนี้

หลังจากนั้นไม่นานเปลือกตาคู่สวยก็ค่อย ๆ กะพริบเปิดทีละนิด ร่างเล็กขยับเพียงเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นเต็มตื่น

และทันทีที่สายตาประสบเข้ากับร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงหน้า เธอก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

“คะ...คุณ!”

เสียงสั่นเครือแทบไม่เป็นคำพูดหลุดออกจากริมฝีปากเล็ก ใบหน้าเคร่งขรึมที่มองมาทำให้น้ำฟ้ารู้สึกเกร็งไปทั้งตัว

‘เขาต้องโกรธอยู่แน่ ๆ’

 “หนูขอโทษค่ะ”

เสียงที่เปล่งออกมาเบาหวิวราวกับขนนก

ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากดโทร จากนั้นก็เอ่ยกับคนปลายสาย

“เข้ามา”

เพียงไม่นานอำพลก็ย่างกรายเข้ามาในโถงรับแขกพร้อมกับแฟ้มเอกสาร

เขานั่งลงตรงโซฟาอีกตัวที่ยังว่าง จากนั้นก็เอ่ยขึ้น

“คุณน้ำฟ้าครับ นี่เป็นเอกสารตอบรับจากทางโรงพยาบาลเวชวรา พรุ่งนี้จะมีรถจากทางโรงพยาบาลไปรับคุณพ่อของคุณที่บ้านครับ”

น้ำฟ้ารับเอกสารมาไล่ดูรายละเอียดเพียงคร่าว ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของใบหน้าเรียบตึงแล้วยกมือไหว้

“ขอบคุณค่ะ”

“ฉันแค่ทำตามข้อตกลง”

คนนิ่งขรึมพูดเสียงทุ้ม ที่เขาช่วยให้พ่อเธอได้รับการรักษาก็เพราะไม่อยากให้เธอต้องมัวกังวล ต่อจากนี้เธอจะได้มีเวลามาทุ่มเทช่วยงานเขาเต็มที่ก็เท่านั้น

หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย เมื่อทุกอย่างอยู่ในความเงียบอำพลจึงเอ่ยต่อไปอีกว่า

“นี่เป็นเอกสารสำหรับยื่นเรียนต่อ ผมติดต่อกับทางมหา’ลัยเรียบร้อยแล้ว อาทิตย์หน้าคุณน้ำฟ้าสามารถไปเรียนได้ตามปกติ โดยไม่ต้องรอรอบลงทะเบียนใหม่ครับ”

“เดี๋ยวนะคะ เรื่องเรียนไม่มีในข้อตกลงนี่คะ”

น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างมองหน้าอำพลสลับกับผู้ว่าจ้างเพื่อรอคำตอบ

“ฉันเป็นคนเพิ่มเข้าไปเอง”

เสียงเข้มของผู้เป็นเจ้านายเอ่ยขึ้น

น้ำฟ้ายังทำสีหน้างุนงงไม่หาย

“ทำไม? ไม่อยากเรียนแล้วเหรอ”

“เปล่าค่ะ หนูยังอยากเรียนต่อ แต่แค่สงสัย”

“งั้นก็เลิกสงสัยแล้วกลับไปตั้งใจเรียนให้จบ ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย”

คำพูดชัดถ้อยชัดคำเอ่ยออกมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ได้ถกเถียง น้ำฟ้าทำท่าจะอ้าปากพูดแต่เธอก็ทำได้แค่เพียงนั่งเงียบ

ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้กลับไปเรียนต่ออย่างที่ใฝ่ฝันเอาไว้

“ขอบคุณค่ะ”

น้ำเสียงเบาหวิวแต่ทุกคำพูดล้วนเต็มไปด้วยความจริงใจ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลรื้นคลอเบ้า

อคิราห์สบประสานกับดวงตาที่สั่นระริก เขากำลังจะเอ่ยบางอย่างทว่ากลับเลือกเก็บไว้ในใจแล้วเปลี่ยนเป็นสนทนาเรื่องอื่นแทน

“ออ...ยังมีอีกเรื่อง งานที่คลับ ไม่ต้องไปทำแล้วนะ”

“ทำไมคะ”

“อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธออยู่ในฐานะเมียฉัน ถ้ามีคนรู้ว่าเมียฉันทำงานอยู่ในคลับ พวกเขาจะคิดยังไง”

คำตอบชัดเจนพร้อมกับสายตาดุดันนั้น ทำให้น้ำฟ้าต้องรีบเม้มปากไว้ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเอ่ยถามคนตรงหน้าเพื่อหาคำตอบที่แน่ชัด

“แล้วถ้าจู่ ๆ คุณยกเลิกสัญญาขึ้นมาล่ะคะ หนูก็กลายเป็นคนตกงานน่ะสิ หนูขอทำงานที่คลับต่อไม่ได้เหรอคะ”

“ไม่ได้!”

เสียงเข้มดังก้องในโถงรับแขก สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ควรมาต่อรองอะไรทั้งนั้น

น้ำฟ้าเผลอทำหน้าไม่พอใจ ทั้งที่เมื่อครู่ยังรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเขาอยู่แท้ ๆ เลย

“ค่ะ”

เธอตอบรับสั้น ๆ จากนั้นความเงียบก็โรยตัวปกคลุมบรรยากาศภายในห้องจนน่าอึดอัด

อำพลซึ่งนั่งเงียบอยู่นานก็พูดบางอย่างขึ้นมาเพื่อทำลายความตึงเครียดนั้น

“คุณน้ำฟ้าครับ อันนี้เป็นเงินเดือนเดือนแรกครับ”

พูดพร้อมกับยื่นซองสีน้ำตาลที่มีเงินสดจำนวนสามแสนบาทอยู่ในนั้น

น้ำฟ้ารับซองเงินจากอำพลแล้วมองมันอย่างพิจารณาขณะฟังคำอธิบายไปด้วย

“เดือนนี้จ่ายเป็นเงินสดก่อน ส่วนเดือนต่อ ๆ ไป ผมจะโอนเข้าบัญชีของคุณน้ำฟ้าทุกสิ้นเดือนนะครับ ผมรบกวนคุณน้ำฟ้าส่งเลขบัญชีให้ผมหน่อยนะครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เธอกล่าวสั้น ๆ ขณะนั่งยิ้มอยู่กับซองเงิน

อคิราห์มองภาพนั้นอย่างนึกขำ แววตาที่เปล่งประกายอย่างไร้เดียงสาเหมือนเด็กได้ของขวัญทำให้มุมปากหยักเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แต่ทันทีที่สติกลับมา ชายหนุ่มก็รีบหุบรอยยิ้มลง เหมือนไม่อยากให้ใครจับได้ว่าเมื่อครู่ร่างกายของเขาสูญเสียการควบคุมไปเพราะเธอ

ช่วงค่ำ

น้ำฟ้าเดินไปเดินมาในห้องนอนกว้างอย่างคนว่างจัด ก่อนจะนั่งลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง อยู่ห่างพ่อแม่ไม่ทันไรก็คิดถึงพวกท่านอีกแล้ว

‘คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่จัง’

คิดขึ้นมาในใจพลันกลิ่นอาหารในจินตนาการก็ลอยคลุ้งมาแตะจมูกราวกับมีแม่มายืนผัดข้าวอยู่ใกล้ ๆ

‘หรือจะหิวนะ’

‘คงหิวแหละ’

ตามปกติเวลานี้เธอต้องนั่งทานข้าวเย็นอยู่ที่บ้านกับแม่แล้ว ไม่รู้ว่าที่นี่ต้องทานข้าวเวลากี่โมง แล้วเธอต้องทานพร้อมเจ้าของบ้านหรือทานใครทานมัน

คงเป็นอย่างหลังเพราะอย่างไรเสียเธอก็เป็นแค่เมียปลอม ๆ ของเขานี่นา

“หรือต้องทำกับข้าวกินเองนะ”

คิดแล้วพูดพึมพำคนเดียว จากนั้นก็ลุกจากเตียงแล้วเดินออกมานอกห้อง เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง สงสัยเจ้าของบ้านไม่อยู่

“ห้องครัวอยู่ตรงไหนนะ”

น้ำฟ้าเดินทอดน่องไปตามโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าเล็กดังสะท้อนอยู่ในบ้านที่เงียบสงัด เหลียวซ้ายทีขวาที พยายามมองหาตำแหน่งห้องครัวของบ้าน ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นห้องห้องหนึ่งซึ่งดูน่าจะเป็นไปได้มากที่สุด

“น่าจะใช่ห้องนี้มั้ง”

เธอผลักประตูเข้าไปเพื่อสำรวจห้องครัวหรูหรา อุปกรณ์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้านและใหม่เอี่ยมราวกับไม่เคยถูกใช้งาน แล้วอย่างนี้เธอจะกล้าหยิบจับโดยพลการได้ยังไงกัน

เดินตาละห้อยออกมา มองหาป้าแม่บ้านที่ทำงานอยู่ที่นี่ประจำแต่ก็ไม่เห็น ร่างเล็กลองเดินตามหาตามห้องต่าง ๆ จนในที่สุดก็พาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงประตูบานใหญ่ที่เปิดออกสู่ด้านนอกได้

หรือจะอยู่ด้านนอกนะ

มือเล็กผลักบานประตูใหญ่ ลมเย็นปะทะเข้ากับใบหน้า พลันสายตาเหลือบเห็นบางอย่างสะท้อนกับผืนน้ำระยิบระยับ

ขาเรียวก้าวออกไปอย่างเผลอไผล หัวใจเต้นโครมครามเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในสระว่ายน้ำ

แผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นตึงสะท้อนแสงไฟอย่างเด่นชัด

น้ำฟ้าเบิกตากว้างพลันยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจ ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟสุมใกล้

ไม่รู้ว่าเธอโชคดีที่ได้เห็นอคิราห์เปลือยอกเซ็กซี่ หรือโชคร้ายที่หลงเข้ามาในสถานที่แห่งนี้

แต่ที่รู้ ๆ คือคนตรงหน้างานดีสุด ๆ ไปเลย

จู่ ๆ เสียงน้ำกระเซ็นพลันเงียบลง ร่างสูงในสระหายวับไปต่อหน้าต่อตา น้ำฟ้าที่เฝ้าสังเกตอยู่นานเริ่มใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เธอขยับเท้าเข้าใกล้ขอบสระ กวาดตามองหาทุกทิศทางแต่ไม่เห็นเขาโผล่ขึ้นมาสักที

‘หรือว่า…จมน้ำ’

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความกังวลพุ่งขึ้นจนไม่ทันคิดถึงความเหมาะสม

เขาจะมาตายตอนนี้ไม่ได้นะ เธอเพิ่งจะได้รับเงินเดือนเดือนแรกเอง

ร่างเล็กรีบก้าวเข้าใกล้ขอบสระเตรียมจะก้มตัวลงดู ทว่าจู่ ๆ ร่างกำยำก็พุ่งทะยานโผล่พรวดขึ้นมา หยดน้ำสาดกระเซ็นมาถึงตัวเธอ

หญิงสาวตกใจสุดขีดหยุดฝีเท้าแทบไม่ทัน เธอรีบทรุดตัวนั่งลงแล้วคลานเข่าเข้าไปหลบหลังกำแพงข้าง ๆ ห้องล้างตัว

‘ตายแน่น้ำฟ้า ถ้าถูกจับได้จะอธิบายยังไงดี เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูนะ’

หลังขึ้นจากน้ำ ร่างกำยำที่เผยให้เห็นทุกสัดส่วนแน่นหนั่นก็เดินตรงดิ่งมาทางห้องล้างตัว

น้ำฟ้าแทบกลั้นหายใจ ยืนเกร็งตัวแนบกำแพงจนแทบจะละลายเข้ากับผนัง

โชคดีที่อคิราห์ไม่ได้หันมามอง ทันทีที่เขาเดินหายเข้าไปในห้องล้างตัวประตูบานหนาก็ปิดลงทันที

น้ำฟ้าถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะพึมพำออกมา

“เกือบไปแล้วเรา”

ร่างเล็กขยับตัวออกจากมุมอับ จังหวะนี้ต้องรีบเผ่นหนีก่อนที่เขาจะกลับออกมาแล้วจับได้ว่าเธอแอบดูเขาว่ายน้ำ

แต่ทว่าเพียงขยับขาแค่ก้าวแรก เธอก็ถูกแขนแข็งแรงล็อกคอจากทางด้านหลัง ริมฝีปากหนาแนบใกล้ใบหูแล้วกระซิบเสียงทุ้ม

“แอบดูฉันเหรอ”