บทที่ 3 ให้ค้างที่เพนต์เฮาส์

น้ำฟ้ามองเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ที่ถูกรีดไว้อย่างประณีตในมือของแม่บ้านวัยกลางคนอย่างละล้าละลัง

เธอรับเสื้อมาถือไว้ด้วยความเกรงใจ สัมผัสเนื้อผ้าบางเบาและกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำยาปรับผ้านุ่มทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

เธอก้มมองเสื้อก่อนจะเอ่ยถามป้าแม่บ้าน

“ให้หนูใส่ตัวนี้จริง ๆ เหรอคะ”

“มันใหญ่ไปเหรอคะ แต่เสื้อตัวนี้เล็กที่สุดแล้วนะคะ”

“หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ หนูหมายถึงจะให้หนูใส่เสื้อของ...เอ่อ...เจ้านายป้าเหรอคะ คือหนูเกรงใจน่ะค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ อีกอย่างเจ้านายก็เป็นคนสั่งเองว่าให้หาเสื้อสักตัวให้คุณใส่”

สิ้นประโยค หญิงวัยกลางคนก็ส่งยิ้มอย่างใจดีให้ น้ำเสียงของป้าแม่บ้านฟังดูจริงใจจนเธอไม่อยากขัด

น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พร้อมกับพยักหน้า ยอมสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตามคำแนะนำของหญิงวัยกลางคน

หญิงสาวมองตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ขณะกลัดกระดุม ก่อนจะพับแขนเสื้อที่ยาวคลุมปลายนิ้วขึ้นจนถึงข้อศอก พอเสื้อตัวยาวอยู่บนตัวเธอมันก็กลายเป็นชุดเดรสทันที

ร่างเล็กสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้าวออกจากกรอบประตูห้องน้ำ สายตาค่อย ๆ กวาดมองรอบ ๆ ห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งไว้อย่างหรูหรา ห้องกว้างดูเงียบสงบและสะอาดสะอ้านจนไร้ที่ติ

ผนังกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูแพงแต่เรียบง่าย โซฟาหนังสีเทาเข้มและพรมสีขาวสะอาด บ่งบอกรสนิยมเจ้าของได้เป็นอย่างดี

สายตาคู่สวยหยุดอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ซึ่งยืนอยู่ริมกระจก เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก โทรศัพท์แนบอยู่ที่ข้างแก้ม เสียงพูดของเขาเบาจนไม่ได้ยิน แต่ท่าทียังมั่นคงและสุขุมจนดูน่าเกรงขามเฉกเช่นเดิม

ชายหนุ่มละจากเครื่องมือสื่อสารเล็กน้อยขณะปรายตามาทางร่างเล็ก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กดวางสายแล้วหันมามองเธออย่างเต็มตา ก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาแล้วเอ่ยขึ้น

“นั่งสิ”

หญิงสาวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ พลางดึงชายเสื้อเชิ้ตลงปกปิดเรียวขา ดวงตาคู่งามกวาดมองพื้นพรมแทนที่จะสบตากับเขา

“ชื่ออะไร”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบ ๆ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมกริบอย่างห้ามไม่ได้ แม้ไม่ใช่คำถามเร่งรัดหรือกดดัน แต่แววตาที่มองเธอไม่กะพริบก็ทำให้รู้สึกเกร็งไม่น้อย

“น้ำฟ้าค่ะ”

ความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาส่งให้ปลายเสียงแทบจะหล่นหายไปในลำคอ หญิงสาวบีบมือแน่นพลางก้มหน้า ขณะสายตาของอีกฝ่ายยังคงจับจ้องเธออยู่

อคิราห์พยักหน้ารับรู้ ไม่มีคำพูดหรือการซักถามต่อ เพียงแค่จดจำชื่อเธอไว้ด้วยท่าทางนิ่งขรึม ก่อนที่หลังจากนั้นเขาจะถามเรื่องอื่นเพื่อทำลายความเงียบ

“ทำไมต้องทำงานกลางคืน”

น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างนิด ๆ รู้สึกประหลาดใจที่อยู่ดี ๆ เขาก็ถามแบบนั้น ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้งแล้วพูดออกไปตามที่คิด

“ก็งานกลางคืนได้เงินเยอะกว่างานอื่นนี่คะ”

“แล้วครอบครัวไม่ว่าเหรอ”

น้ำฟ้าสูดลมหายใจเบา ๆ จ้องมองมือตัวเองที่กุมอยู่บนตัก

“พ่อป่วยค่ะ แม่ต้องอยู่ดูแลพ่อที่บ้าน หนูก็เลยต้องออกมาทำงาน ถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีเงินไปรักษาพ่อ”

คนฟังนั่งเงียบ ไม่พูดแทรก ไม่ถามอะไรอีก นอกจากพยักหน้าส่งสัญญาณให้เธอเล่าต่อได้ ทว่าหญิงสาวกลับเงียบไป เขาจึงเอ่ยถามอีกครั้ง

“อายุเท่าไหร่แล้ว”

“ยี่สิบเอ็ดปีค่ะ”

“ยังเรียนอยู่หนิ”

หญิงสาวส่ายหน้าขอบเบ้าตาเริ่มขึ้นสีแดงก่ำ ก่อนจะเปล่งเสียงสั่นเครือออกมา

“หนูดรอปไว้ค่ะ ตอนนี้ต้องทำงานหาเงินมารักษาพ่อก่อน”

คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มเงียบไป สายตาเรียบนิ่งของเขาจับจ้องคนตรงหน้าอย่างครุ่นคิด

ท่ามกลางความเงียบที่แทรกเข้ามาชั่วครู่  เหมือนมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

จะว่าสงสารเธอ...ก็ไม่ใช่

ชายหนุ่มเบือนสายตาออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ พยายามกดความรู้สึกนั้นให้จมหายไปกับทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองหลวงด้านนอก

เธอไม่ใช่คนแรกที่ลำบาก และก็ไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะต้องเก็บปัญหาของใครกลับมาคิด

เสียงในหัวตอกย้ำอย่างเย็นชา เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยื่นมือช่วยเหลือใครเพราะความเวทนา แค่ที่ช่วยไปวันนี้ก็มากเกินพอแล้ว

อคิราห์สูดหายใจลึกพลางเอนตัวพิงพนักโซฟา ดวงตาเยียบเย็นราวกับว่าเมื่อครู่ไม่เคยถูกความรู้สึกใด ๆ ทำให้ใจสั่นคลอน ใบหน้าคมสันแสดงออกชัดเจนว่าเรื่องของหญิงสาวไม่มีผลกระทบต่อเขา

เมื่อคิดได้ดังนั้นชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ฉันให้แม่บ้านจัดห้องนอนไว้ให้แล้ว คืนนี้นอนค้างที่นี่ไปก่อนละกัน พรุ่งนี้จะให้คนไปส่งที่บ้าน”

น้ำฟ้าเงยหน้าสบตากับคนตัวสูงอีกครั้ง ก่อนจะยกมือไหว้พร้อมกล่าวถ้อยคำขอบคุณซึ่งนับเป็นรอบที่สามได้

“ขอบคุณนะคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลุกจากโซฟาแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอนของเขา

หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างจนลับสายตา เธอถอนหายใจออกมาแทบจะทันทีที่ประตูห้องนอนของเขาปิดลง ก่อนที่แม่บ้านคนเดิมจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

“เชิญทางนี้ค่ะ”

คนอายุเยอะเอ่ยเรียกพลางเดินนำหน้าพาไปยังห้องนอนอีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องนอนของเขา

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้าวขาตามเข้าไป

ห้องนอนกว้างใหญ่โปร่งสบายถูกตกแต่งในโทนสีน้ำตาลให้ความรู้สึกอบอุ่น ทุกอย่างดูเรียบร้อย มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย      

บนเตียงขนาดใหญ่ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา มีหมอนสองใบจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

“ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมโทรหาป้าได้ตลอดเลยนะคะ ป้าจดเบอร์โทรวางไว้ให้ตรงนั้นค่ะ ป้าชื่อป้าน้อยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

น้ำฟ้ายกมือไหว้อย่างนอบน้อม ป้าแม่บ้านยิ้มรับ ก่อนจะผละตัวกลับออกไปทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่กลางห้องเพียงลำพัง

เธอกวาดมองไปรอบ ๆ บรรยากาศเงียบสงบภายในห้องทำให้น้ำฟ้าได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง หลังจากรู้สึกเกร็งมาเป็นชั่วโมง

ร่างเล็กหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่  มองเงาสะท้อนของตัวเองพลางถอนหายใจเบา ๆ

การได้เจอกับชายหนุ่มในวันนี้ ทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังพอมีโชคอยู่บ้าง ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเขาไม่บังเอิญผ่านมาเจอเข้า จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

“เฮ่อ!”

คิดแล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง จากนั้นก็เดินไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ ทิ้งร่างอ่อนล้าลงบนที่นอนนุ่ม ๆ ให้ความอบอุ่นจากผ้าห่มห่อหุ้มผิวกาย เพียงไม่กี่นาทีต่อจากนั้นดวงตาคู่สวยก็ค่อย ๆ ปิดสนิท