บทที่ 8 เจ้าของตัวจริง

น้ำฟ้ายืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ความสับสนแล่นพล่านอยู่ในใจ

ชายหนุ่มยื่นมือเข้ามาแตะปลายคาง บังคับให้ริมฝีปากที่อ้าค้างอยู่นั้นปิดลงโดยไม่ต้องออกคำสั่งใด ๆ

เขายกยิ้มให้กับท่าทางเหลอหลาของหญิงสาว ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันไปทางปลายรุ้งอีกครั้ง แววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนตอนมองน้ำฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์เหมือนกลายร่างเป็นอีกคน

สองขาของอคิราห์ก้าวเข้าใกล้ปลายรุ้งทีละนิดราวกับนักล่าที่กำลังจู่โจมเหยื่อ ดวงตาคมกริบดุดันจ้องมองอย่างไม่กะพริบ แรงกดดันจากแววตาเพียงคู่เดียวทำให้บรรยากาศรอบกายเธอหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

ปลายรุ้งที่เมื่อครู่ยังเชิดหน้าท้าทาย บัดนี้ กลับเริ่มขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะด้านหลัง ท่าทางทรงอำนาจของชายหนุ่ม ทำให้ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามาช่วยเธอแม้แต่คนเดียว

“แกจะทำอะไรฉัน ไม่รู้รึไงว่าฉันเป็นใคร ฉะ...ฉันรู้จักกับคุณอาไพโรจน์เจ้าของที่นี่นะ ถ้าแกทำอะไรฉัน คุณอาไพโรจน์ต้องไม่ปล่อยแกไว้แน่”

“งั้นก็ลองเรียกมาดูสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเขาจะจัดการกับฉันยังไง”

แม้คำพูดท้าทายจะทำให้ปลายรุ้งรู้สึกประหม่าจนมือไม้สั่น แต่เธอก็ยังมั่นใจที่จะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเจ้าของคลับ พอเขารับสายเธอก็รีบเล่าเรื่องที่แต่งขึ้นมาให้อีกฝ่ายฟังทันที

“คุณอาขาช่วยปลายรุ้งด้วยค่ะ มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาทำร้ายปลายรุ้ง คุณอารีบมาจัดการให้ปลายรุ้งนะคะ”

[ใครมันกล้ามาทำร้ายปลายรุ้งของอา ตอนนี้อยู่ที่ไหนจ๊ะอาจะได้ไปหา]

“ปลายรุ้งอยู่ในคลับของคุณอาค่ะ คุณอารีบมานะคะ”

[ได้จ้ะ อามาถึงพอดีเลย เดี๋ยวอาจะรีบเข้าไปจัดการให้นะ]

หลังจากวางสายปลายรุ้งก็หันมาเชิดหน้าใส่ ริมฝีปากคลี่ยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาสบกับอคิราห์อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“หึ! คุณอาไพโรจน์กำลังจะเข้ามาแล้ว คราวนี้แกเละแน่”

เธอเอ่ยเยาะเย้ย ก่อนจะปรายตามองน้ำฟ้าที่ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มด้วยสายตาดูถูกแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

“ส่วนแก เตรียมตัวโดนไล่ออกได้เลย ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า”

อคิราห์ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าไม่สะทกสะท้านกับคำขู่ของอีกฝ่าย ในขณะที่นายแพทย์อนาวินได้แต่ยืนขำให้กับเหตุการณ์ตรงหน้า คุณอคิราห์ผู้ลึกลับกำลังจะเปิดเผยตัวตนเพราะช่วยผู้หญิงเพียงคนเดียวเหรอเนี่ย

“น่าสนุกดีแฮะ”

เพียงไม่กี่อึดใจเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหน้า ประตูบานใหญ่ถูกผลักออก ชายฉกรรจ์หลายคนกรูกันเข้ามาในร้านพร้อมกับเสียงประกาศก้องของชายวัยกลางคนที่เดินตามมาทีหลัง

“ใครมันกล้ามารังแกหลานฉัน”

ปลายรุ้งวิ่งแจ้นเข้าไปต้อนรับพลางกอดแขนคนที่เธอเรียกว่าคุณอา จากนั้นก็ชี้นิ้วไปทางอคิราห์และน้ำฟ้าทันที

“นั่นค่ะคุณอา พวกมันสองคนรังแกหนูกับเพื่อนค่ะ ถ้าคุณอาไม่เชื่อลองถามผู้จัดการร้านก็ได้นะคะ”

“ใช่ค่ะคุณไพโรจน์ สองคนนี้รังแกคุณปลายรุ้งจริง ๆ ค่ะ”

ผู้จัดการรีบพูดเสริมทัพพลางยกยิ้มลับหลัง งานนี้เธอหวังว่าจะได้หน้าเต็ม ๆ

‘ไพโรจน์’ พยักหน้าตอบรับ ก่อนสายตาจะกวาดไปเจอใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย พลันสองขาก็อ่อนแรงจนแทบทรุดลงกับพื้น สีหน้าเกรี้ยวโกรธเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา

“คะ...คะ…คุณ!!!…”

เสียงสั่นเครือหลุดออกจากปากแผ่วเบาอย่างไม่อาจควบคุมได้

ลูกน้องที่ตามมาด้วยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวทำอะไรต่อ

หัวใจของไพโรจน์เต้นโครมคราม แม้จะเคยพบกันแค่ครั้งเดียวตอนงานศพท่านผู้นำวราฤทธิ์คนก่อน แต่ไพโรจน์ก็จำได้แม่นยำว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือ ‘อคิราห์ วราฤทธิ์’ ผู้เป็นเจ้าของคลับตัวจริง ส่วนเขาเป็นเจ้าของแค่ในนามเท่านั้น

อคิราห์ยืนนิ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกหนาวสะท้านไปตาม ๆ กัน

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ…คุณไพโรจน์”

เสียงทุ้มต่ำชัดถ้อยชัดคำดังสะท้อนในรูหู ความกดดันหนักอึ้งทำให้ไพโรจน์ถึงกับยืนตัวสั่น เหงื่อผุดเต็มขมับ

เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะรีบเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

“ผมว่าต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ ปลายรุ้งยังเด็กอายุเธอยังไม่ถึงยี่สิบปีเลย คุณอย่าถือสาเธอเลยนะครับ”

“ไม่ถึงยี่สิบ? เข้ามาเที่ยวในนี้ได้ด้วยเหรอ หรือว่าคุณอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ”

ปลายรุ้งที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ เธอรีบถามขึ้นมาทันที

“คุณอาจะไปกลัวมันทำไมคะ รีบจัดการพวกมันเลยค่ะ”

เพียะ!!!

เสียงตบหน้าดังลั่นจนทุกคนยืนนิ่งตกตะลึง ไพโรจน์หันไปดุลูกสาวเพื่อนด้วยแววตาแข็งกร้าว

“หุบปาก! แล้วเลิกก่อเรื่องสักที”

เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดต่ออีกว่า

“ฟังให้ดีนะ ท่านผู้นี้คือคุณอคิราห์ วราฤทธิ์ รู้ไว้ซะด้วย”

ปลายรุ้งเบิกตากว้าง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเมื่อครู่กลับซีดเผือดทันตา แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ รีบโต้กลับเสียงแข็ง

“แต่คลับนี้เป็นของคุณอานะคะ ต่อให้เป็นคุณอคิราห์จริง ๆ ก็เถอะ ยังไงก็ต้องให้เกียรติคุณอาที่เป็นเจ้าของคลับสิคะ”

เพียะ!!!

ฝ่ามือของไพโรจน์ฟาดลงบนแก้มลูกสาวเพื่อนอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าครั้งก่อนส่งผลให้ร่างเล็กแทบล้มทั้งยืน

“หุบปาก! แล้วก็ฟังให้ดี ที่นี่ไม่ใช่ของอา แต่เป็นของตระกูลวราฤทธิ์ต่างหาก”

“จะเป็นไปได้ยังไงคะ ก็คุณพ่อเคยบอกว่าคุณอาเป็นเจ้าของที่นี่”

“ถ้าแกยังไม่หุบปาก ฉันจะให้คนเอาอะไรมายัดปากแกเดี๋ยวนี้แหละ”

ปลายรุ้งยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวจากการถูกตบถึงสองครั้ง ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจกลับสั่นระริกอย่างเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา

ตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากพูดอะไรทั้งนั้น

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทั่วร้าน หลายคนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปอคิราห์แห่งวราฤทธิ์ราวกับว่าเขาเป็นซูเปอร์สตาร์

ขณะที่อคิราห์กำลังจะเอ่ยปาก แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงตบมือก็ดังขึ้นมาจากอีกฟากหนึ่ง

แปะ! แปะ! แปะ!

“โอ้โห! สนุกจริง ๆ”

เสียงทุ้มปนขำขันดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของอนาวินที่ก้าวเข้ามากลางวงล้อม ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มกวนประสาทก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า

“รู้สึกเหมือนดูละครคุณธรรมเลย จริงไหมลูกแมวน้อย”

เขาหันมาทางน้ำฟ้าแล้วยกยิ้มกรุ้มกริ่มจนหญิงสาวรู้สึกประหม่า แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ อคิราห์ก็ก้าวเข้ามาขวางทันที กันสาวน้อยออกห่างจากสายตาร้ายกาจของญาติผู้น้อง

“อย่าไร้สาระ”

“ฮ่า ๆ ๆ”

อนาวินหัวเราะชอบใจ ก่อนจะหันไปทางผู้คนในห้องแล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัด

“เผื่อทุกคนยังไม่รู้ ผมคืออนาวิน ทายาทอีกคนของวราฤทธิ์”

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศในร้านเริ่มกลับมาคึกคัก ทุกคนหันกล้องมาถ่ายรูปอนาวินด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน

คนเป็นพี่ขมวดคิ้วหันไปบ่นน้ำเสียงติดหงุดหงิด

“บอกเพื่อ?”

“ก็กูไม่อยากให้มึงดังคนเดียวนี่หว่า”

“ไร้สาระฉิบหาย”

“ไร้สาระอะไร มีสาระจะตาย คอยดูนะพรุ่งนี้ข่าวกูเต็มโซเชียลแน่”

อคิราห์ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ยื่นมือไปรั้งคอน้องชายเข้ามาใกล้

“งั้นก็จัดการต่อเลย”

“เดี๋ยวจัดให้”

อนาวินตอบเสียงยียวน ก่อนจะหันไปทางไพโรจน์แล้วพูดต่อ

“รู้ใช่ไหมว่าต้องจัดการยังไง”

“ทราบครับ”

ไพโรจน์รีบก้มหัวรับคำสั่ง ก่อนจะหันไปสั่งการกับลูกน้อง

“ลากตัวปลายรุ้งกับเพื่อนออกไปสั่งสอน”

เสียงกรีดร้องของปลายรุ้งดังลั่นเมื่อถูกลูกน้องของเพื่อนพ่อกระชากตัวออกไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ ไพโรจน์หันกลับมาทำความเคารพทั้งสองหนุ่มจากนั้นก็เอ่ยเสียงสั่น

“ผมจัดการแบบนี้พอใจไหมครับ”

อนาวินส่ายหน้าก่อนจะบุ้ยปากไปทางผู้จัดการร้านอีกคน

“นั่นด้วย”

ผู้จัดการคนสวยทรุดฮวบลงกับพื้น รีบคุกเข่าอ้อนวอน

“คุณอคิราห์คะ ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้จริง ๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉยสีหน้าติดไปทางรำคาญเสียมากกว่า เธอจึงหันไปคว้ามือน้ำฟ้าพยายามร้องขอความเห็นใจ แต่ไม่มีใครสนใจสุดท้ายก็ถูกลากตัวออกไปเช่นกัน

“แบบนี้พอใจรึยังครับ”

ไพโรจน์เอ่ยเสียงสั่นอีกครั้งพร้อมกับส่งยิ้มเจื่อน ๆ

อนาวินหันไปพยักพเยิดหน้ากับพี่ชายอย่างถามความเห็น

“ว่าไง”

อคิราห์ตวัดหางตามาทางไพโรจน์ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

“โยนมันออกไปด้วย”

พูดจบเขาก็จูงมือน้ำฟ้าเดินออกไปนอกร้านโดยไม่หันหลังกลับมามอง

อนาวินยักคิ้วใส่ไพโรจน์แล้วเอ่ยสั้น ๆ

“ตามนั้น”

สิ้นเสียงเขาก็หมุนตัวเดินตามออกไปบ้าง ปล่อยให้ไพโรจน์ทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับคนหมดแรง ลมหายใจติดขัดคล้ายกำลังจะขาดใจอยู่รอมร่อ

ไม่กี่อึดใจต่อมา ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของไพโรจน์ก็ถูกลูกน้องลากออกจากร้านราวกับสิ่งของไร้ค่า จากผู้นำที่เคยเชิดหน้าสั่งการคนทั้งคลับ บัดนี้กลับกลายเป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอก และต้นตอทั้งหมดก็เป็นเพราะปลายรุ้งเพียงคนเดียว