บทที่ 2 ช่วยเหลือ

“หนูร้อน~”

ทันทีที่ขึ้นรถน้ำเสียงแหบกระเส่าก็หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบวาบจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอพยายามดึงรั้งใบหน้าเคร่งขรึมลงมาจูบ ในขณะที่เขากำลังช่วยประคองเธอไว้

“อย่าซน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาจากลำคอหนา ฟังดูราบเรียบและไร้อารมณ์ แต่น่าแปลก แม้จะฟังดูเย็นชาทว่ากลับไม่มีความรำคาญเจืออยู่แม้แต่น้อย

เขาจับมือเธอไว้แน่น ขืนปล่อยให้เป็นอิสระคงซุกซนไม่หยุด คราวนี้คงไม่ใช่แค่เธอที่อดใจไม่ไหว

รถคันงามเคลื่อนมาจอดหน้าคอนโดหรู ร่างสูงอุ้มคนถูกวางยาลงจากรถแล้วพาเดินไปยังลิฟต์ส่วนตัว โดยมีลูกน้องนับสิบตามประกบไม่ห่าง

ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ร่างสูงก็อุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ลังเล

เขาค่อย ๆ โน้มตัววางร่างเล็กลงในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องอย่างระมัดระวัง

ผิวนุ่มสัมผัสกับน้ำเย็นเฉียบที่ถูกเตรียมไว้โดยแม่บ้าน ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก สองมือรีบไขว่คว้าท่อนแขนแข็งแรงเอาไว้

“คุณ ช่วยหนูด้วย~”

สองมือดึงรั้งชายหนุ่มราวกับต้องการบางอย่างจากตัวเขา เจ้าของแววตาเรียบนิ่งย่อตัวลงจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ

“เดี๋ยวหมอก็มา”

น้ำเสียงเย็นชาทว่ากลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างแปลกประหลาด น้ำฟ้าพยักหน้าเชื่อฟัง ในขณะที่เจ้าของห้องลุกขึ้นยืนกอดอกมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ

ไม่นานนักประตูก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทากางเกงสแล็กสีเข้ม เขาเดินเข้ามาโดยมีกระเป๋ายาใบหนึ่งในมือ

ดวงตาคมของคนเพิ่งมาถึงเพ่งมองสภาพสาวน้อยในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะเหลือบมองเจ้าของห้องด้วยแววตาประหลาดใจเจือขำขัน

“ปกติมึงไม่พาผู้หญิงกลับเพนต์เฮาส์”

น้ำเสียงติดตลกของ ‘อนาวิน’ แพทย์หนุ่มพ่วงตำแหน่งกรรมการฝ่ายบริหารโรงพยาบาลในเครือวราฤทธิ์เอ่ยขึ้น ขณะเดินมุ่งหน้าไปทางอ่างอาบน้ำ เขามีศักดิ์เป็นญาติผู้น้องของอคิราห์ แม้อายุจะน้อยกว่าถึงสองปี แต่อนาวินก็ไม่เคยเรียกคนอายุเยอะกว่าว่าพี่

อคิราห์ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วตอบเสียงเรียบ

“กูเห็นอาการหนัก เลยไม่อยากปล่อยไว้คนเดียว”

นายแพทย์หนุ่มเค้นเสียงหัวเราะหึ ๆ ก่อนจะวางกระเป๋ายาลงแล้วหยิบถุงมือออกมาสวมอย่างชำนาญ จากนั้นก็ขยับไปยืนอยู่ตรงขอบอ่าง

“ดูจากอาการแล้ว น่าจะโดนยาปลุกเซ็กส์ชนิดรุนแรงว่ะ”

เขาพูดไปด้วยขณะเตรียมของ

“เป็นตัวกระตุ้นอารมณ์โดยตรง ไม่แปลกที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้”

อคิราห์ย่นคิ้ว มองหญิงสาวซึ่งตอนนี้กำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาเว้าวอน

“แล้วต้องทำยังไง”

หมอหนุ่มชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์

“คนอย่างมึงไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าต้องทำยังไงกับสาวสวยที่ถูกวางยา”

อคิราห์ตวัดสายตาใส่ญาติผู้น้อง ก่อนจะเปล่งน้ำเสียงราบเรียบแต่ฟาดแรงจนทำให้คุณหมอสุดหล่อหลุดหัวเราะออกมา

“ถ้ากูจะทำแบบนั้น กูจะเรียกมึงมาทำห่าอะไรล่ะไอ้หมอเวร”

“โอเค ๆ เชื่อแล้วว่าเป็นคนดี รักษาให้ก็ได้ครับ”

เขาพูดพลางหยิบเข็มฉีดยาที่เตรียมไว้ขึ้นมา จากนั้นก็เดินเข้าไปหาหญิงสาว

อคิราห์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากขอบอ่างพลันขยับเท้าตามมาอย่างลืมตัว

หมอหนุ่มหันไปมองแล้วยิ้มกวน

“ขยับตามมาเพื่อ? กลัวกูโดนเธอปล้ำเหรอ”

คนถูกท้วงชะงักฝีเท้า ก่อนจะถอนหายใจแล้วขยับถอยหลังไปสองก้าว

ญาติผู้น้องหัวเราะในลำคอ จากนั้นก็ก้มตัวลงฉีดยาเข้าไปที่หัวไหล่ของหญิงสาวด้วยความชำนาญ

“อดทนหน่อยนะลูกแมวน้อย”

หมอหนุ่มพูดหยอกเย้าคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งพยายามข่มอารมณ์ นัยน์ตาแป๋ว ๆ นั่นเหมือนลูกแมวตัวน้อยไม่มีผิด

“เรียบร้อย”

สิ้นประโยคคนเป็นหมอก็ยืดตัวเต็มความสูงแล้วถอดถุงมือออก ระหว่างนั้นก็อธิบายไปด้วย

“อีกเดี๋ยวยาก็ออกฤทธิ์ แล้วอาการก็จะค่อย ๆ ดีขึ้น พยายามให้เธอดื่มน้ำเยอะ ๆ จะได้ช่วยขับพิษอีกทาง”

พูดจบคุณหมอสุดหล่อก็หันไปมองเจ้าของห้องแล้วแกล้งขยิบตา

“ระหว่างรอยาออกฤทธิ์ มึงก็อดใจให้ได้ละกัน”

“เออ”

อคิราห์ตอบห้วน ๆ พลางเบือนหน้าจากญาติผู้น้อง ไม่รู้ว่าผีเจาะปากมาพูดรึไงมันถึงได้พูดมากนัก

นายแพทย์อนาวินยิ้มมุมปาก เก็บของกลับเข้ากระเป๋าแล้วตั้งท่าจะเดินออกจากห้อง ก่อนปิดประตูไม่ลืมทิ้งท้ายด้วยคำพูดติดตลกนิด ๆ

“อดใจให้ได้ล่ะ ไปนะลูกแมวน้อย”

ประโยคหลังหันไปโบกมือให้คนที่อยู่ในอ่าง ไม่นานประตูก็ปิดลง เหลือเพียงเจ้าของห้องกับหญิงสาวในอ่างอาบน้ำ

อคิราห์ส่ายหน้าให้กับคำพูดของหมอวิน ก่อนจะหันมาทางหญิงสาวอีกครั้ง

ดวงตาหวานเยิ้มมองมาที่เขาเช่นกัน หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ มือสองข้างยกขึ้นพนมไหว้

“ขอบคุณค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะขยับเข้าใกล้อ่างอาบน้ำแล้วย่อตัวลง

“ดีขึ้นไหม”

“เริ่มดีขึ้นแล้วค่ะ”

เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาราวกับกระซิบ

อคิราห์ยื่นมือไปแตะหน้าผากคนในอ่างเบา ๆ เพื่อวัดระดับความร้อน ใบหน้าเรียบนิ่งยังคงเฝ้ามองเธอด้วยสายตาแบบเดิม 

สายตาที่ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ แต่ไม่เคยละจากเธอไปไหน

“ถ้าเวียนหัวก็บอกนะ”

“ไม่เวียนค่ะ”

เธอพูดพลางส่ายหน้า

“แล้ว...ยังมีอาการนั้นอยู่รึเปล่า”

เขาถามถึงอาการกระสันอยากที่ก่อนหน้านี้เกิดขึ้นกับเธอ

คนถูกถามก้มหน้าด้วยความเขินอาย เธอจำได้ดีว่าตอนไม่มีสติเผลอทำเรื่องน่าเกลียดกับเขาเอาไว้

น้ำฟ้าส่ายศีรษะรัว ๆ ขยับนั่งตัวตรงทันทีที่เริ่มรู้สึกผ่อนคลาย สงสัยยาที่คุณหมอฉีดให้จะออกฤทธิ์แล้ว

สายตาของอคิราห์กวาดมองไปทั่วใบหน้าหวานที่เริ่มกลับมามีสีเลือดฝาด ก่อนจะพูดขึ้น

“อยากลุกรึยัง”

หญิงสาวพยักหน้า

“เดี๋ยวฉันจะออกไปบอกแม่บ้านให้เอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน เปลี่ยนเสร็จแล้วค่อยตามออกมา”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง กลับหลังหันตั้งท่าจะเดินออกจากห้องแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากในอ่าง

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

อคิราห์ไม่ได้หันกลับไปมอง มีเพียงมุมปากที่ขยับเล็กน้อยพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ขานตอบเพียงสั้น ๆ

“อืม”

จากนั้นร่างสูงก็เดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

เมื่อประตูปิดลง น้ำฟ้าก็เอนหลังพิงขอบอ่าง แล้วนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

แววตาเย็นชาของเขา น้ำเสียงที่ฟังดูไร้อารมณ์ และสัมผัสแผ่วเบาบนหน้าผากของเธอ มันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด กลับกัน เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่อบอุ่นแทรกซึมเข้ามาในใจมากกว่า

หญิงสาวทอดมองผิวน้ำที่สะท้อนเงาตัวเอง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น แล้วจู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ

ยิ่งนึกภาพตอนตัวเองดึงคอเสื้อเขาลงมาจูบ ยิ่งทำให้แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้

น้ำฟ้ายกมือขึ้นปิดหน้าเพื่อปกปิดรอยยิ้มอย่างเขินอายและใบหน้าแดงซ่านของตัวเอง

“น่าอายจัง ทำอะไรลงไปเนี่ยน้ำฟ้า”

ขณะพูดพึมพำ ภาพใบหน้านิ่ง ๆ ของเขาก็ผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่

‘จะว่าไปท่าทางนิ่ง ๆ ของเขานั้นดูมีเสน่ห์จัง’