ตอนที่ 10 คำขอร้องของแม่

เมื่อครบเวลา 15 นาทีแล้วอันดาก็บอกลามารดาก่อนจะออกมาจากห้องซึ่งตอนนี้หลินกำลังยืนคุยอยู่กับนายหัวนที

“นายหัวมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“มาได้แป๊บหนึ่งแล้วแหละ เดี๋ยวฉันขอเข้าไปเยี่ยมแม่เธอหน่อยนะแล้วค่อยไปกินข้าวด้วยกันสามคน”

“นายหัวจะไปกินข้าวกับเราด้วยเหรอคะ”

“อือ รอแป๊บหนึ่งก็แล้วกัน” นายหัวนทีบอกกับหญิงสาวก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วเดินเข้าไปเยี่ยมประไพในห้องไอซียู

“สวัสดีครับน้าไพเป็นยังไงบ้างสีหน้าดีขึ้นแล้วนะครับ”

“น้าดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนายหัวมากๆ นะคะอันดาบอกว่านายหัวช่วยค่าใช้จ่ายของน้าหมดเลย”

“น้าครับค่าใช้จ่ายไม่ได้แพงอะไรเลยที่นี่มันเป็นโรงพยาบาลรัฐบาลนะครับมีค่าใช้จ่ายเพิ่มแค่นิดเดียวเอง”

“เอาไว้น้าได้ออกจากโรงพยาบาลน้าจะจัดการคืนเงินให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ น้าไพก็เป็นคนงานของผมยังไงก็ต้องดู ผมดีใจที่เห็นน้ากำลังจะกลับมาแข็งแรง”

“นายหัวคะ น้ารู้ดีว่าโรคของน้ามันไม่มีทางหายเป็นปกติ น้ารู้สึกเหนื่อยมากแต่พอเห็นอันดาแล้วก็มีแรงขึ้นเยอะแต่ก็ไม่รู้ว่าในอนาคตมันจะเป็นยังไง”

“พูดอะไรอย่างนั้นครับน้าไพ หมอที่นี่เก่งมากนะครับนี้อีกหน่อยน้าไพก็กลับมาหายดีครับ”

“น้าก็ไม่รู้อนาคตหรอกนะคะ น้าแค่เป็นห่วงอันดาถ้าน้าไม่อยู่แล้วนายหัวช่วยดูแลอันดาหน่อยได้ไหมคะ อันดาอาจจะดื้อบ้าง แต่ลึกๆ แล้วเธอก็เป็นเด็กดี อันดากำลังจะลาออกจากงานที่กรุงเทพแล้วกลับมาดูแลน้าแต่น้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย นายหัวก็รู้ว่าทำงานที่กรุงเทพอนาคตมันอาจจะดีกว่าที่นี่”

“ผมว่าอันดาก็คงอยากมาดูแลน้าใกล้ๆ”

“แต่ถ้าอันดาลาออกจากกรุงเทพมาหางานทำที่บ้านและมาดูแลน้า แล้ววันหนึ่งน้าไม่อยู่ขึ้นมาล่ะโอกาสที่จะได้ทำงานในบริษัทใหญ่แบบนั้นมันไม่ได้มีบ่อยๆ ถ้าน้าไม่อยู่แล้วอันดาก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียว น้าเลยอยากให้เธอมีงานทำดีๆ”

“น้าไพครับผมขอถามอะไรหน่อยนะ แต่ถ้าน้าไม่สะดวกใจไม่ต้องตอบก็ได้”

“นายหัวจะถามอะไรน้าคะ”

“ผมอยากรู้ว่าครอบครัวของน้ามีกันแค่สองคนเหรอครับ”

“จริงๆ ครอบครัวของเราอยู่เชียงใหม่ค่ะ แต่น้าไม่ได้ติดต่อไปเลยน้ากลัวพ่อของอันดาจะรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน น้าเลือกที่จะให้อันดาอยู่อย่างโดดเดี่ยวดีกว่ากลับไปเจอกับครอบครัว พ่อของอันดาเป็นคนอันตรายค่ะ ตั้งแต่น้าหนีมาอยู่ที่นี่น้าก็ไม่เคยติดต่อใครที่เชียงใหม่อีกเลยต่อให้น้าเป็นอะไรไปนายหัวก็ไม่ต้องพยายามติดต่อหรือตามหาญาติของน้านะคะ”

“แล้วอันดาล่ะครับ เคยอยากติดต่อไปบ้างไหม”

“เรื่องนี้อันดาเธอเข้าใจดีค่ะ เพราะเธอเป็นคนชวนน้าหนีออกมาจากที่นั่นเอง”

“อันดาน่ะเหรอครับชวนหนีมา”

“ใช่ค่ะ เธอทนเห็นน้าถูกสามีทำร้ายไม่ได้ก็ตั้งแต่หนีมาจากที่นั่นอันดาก็ไม่เคยพูดถึงพ่อหรือครอบครัวที่เชียงใหม่อีกเลย เห็นว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็กแต่จริงๆ แล้วอันดาเป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็งมาก อันดาเข้มแข็งมากกว่าน้าอีกค่ะ น้าเชื่อว่าถ้านายไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วอันดาจะสามารถใช้ชีวิตของตัวเองได้อย่างดีแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ยังไงก็ขอฝากให้นายหัวช่วยดูแลด้วยก็แล้วกันนะคะ”

“ได้ครับน้า แต่ผมว่าเดี๋ยวน้าก็หาย” ชายหนุ่มพูดให้กำลังใจ

“น้าไม่รู้ว่าจะหายได้ไหม น้ารู้สึกเหนื่อยมาก”

“งั้นน้าไพพักผ่อนนะครับ”

“เดี๋ยวค่ะนายหัว น้ามีอีกเรื่องที่อยากขอร้องนายหัวค่ะ อย่าหาว่าน้าเรื่องมากเลยนะคะ”

“อะไรครับน้าไพ”

“ถ้าน้าเป็นอะไรไปในเร็วๆ นี้...”

“น้าภัยครับอย่าพูดอย่างนี้สิ ผมเองก็ใจคอไม่ดีเลยเหมือนกันนะ ถึงผมกับน้าจะไม่ใช่ญาติพี่น้องกันแต่ผมก็รู้จักกับน้ามาสิบกว่าปีแล้วน้าก็เหมือนกับญาติผู้ใหญ่ของผมคนหนึ่ง”

“น้าแค่พูดเผื่อไว้ก่อน พูดตอนที่ยังมีแรงพูด”

“ครับน้าไพ”

“เรื่องรับปริญญาถ้าถึงวันนั้นน้าไม่อยู่น้าอยากให้นายหัวช่วยเป็นตัวแทนของนะไปงานรับปริญญาได้ไหม”

“ผมไม่อยากสัญญาเลยเพราะผมอยากให้น้าไปเห็นอันดาได้รับปริญญาด้วยตัวเองมากกว่าเอาเป็นว่าถ้าถึงวันนั้นผมจะเป็นคนพาน้าไพไปงานรับปริญญาของอันดานะครับ”

“ขอบคุณค่ะนายหัว ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา”

“น้าไนครับวันนี้ น้าเหนื่อยมากแล้วผมว่าน้าพักดีกว่าส่วนเรื่องอันดาน้าไม่ต้องห่วงนะครับ ผมว่าเธอเป็นเด็กดีผมจะช่วยน้าดูแลเธอระหว่างที่น้าอยู่ที่โรงพยาบาลก็แล้วกันนะครับ เดี๋ยวผมคงต้องไปก่อนใกล้หมดเวลาเยี่ยมแล้ว พรุ่งนี้ผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ”

นายหัวนทีเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าที่ปรับให้ดูปกติทั้งที่ในใจเป็นกังวล เพราะการคุยกับน้าประไพในครั้งนี้เหมือนเธอรู้ตัวว่าคงมีเวลาอีกไม่นานและคำพูดสั่งเสียเหล่านั้นก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกไม่ดีเลย

“แม่พูดอะไรกับนายหัวบ้างคะ”

“ก็คุยเรื่องทั่วๆ นั่นแหละฉันว่าเราไปกินข้าวกันเถอะเดี๋ยวจะได้กลับไปพัก”

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็พากันไปทานอาหารก่อนจะถึงเวลากลับวันนี้อันดาขอขี่รถกลับเองเพราะพรุ่งนี้เธอจะได้มาเยี่ยมมารดาแต่เช้านายหัวก็ยอม เขาขับรถยนต์ตามเธอมาอย่างช้าๆ จนกระทั่งถึงบ้าน

“ขอบคุณนะคะนายหัว”

“อือ รีบพักนะพรุ่งนี้จะไปตั้งแต่เช้าเหมือนเดิมหรือเปล่า”

“พรุ่งนี้หนูคงไปช่วงสายๆ ค่ะ หมอบอกว่าเข้าเยี่ยมได้ตอนเที่ยงค่ะ”

“อือ ฉันไปนะ รีบนอนพักล่ะ”

“ค่ะนายหัว” เมื่อนายหัวกลับไปแล้วอันดาก็ทำธุระส่วนตัวก่อนจะเข้านอน คืนนี้เธอหลับได้เร็วกว่าเมื่อคืนก่อนเพราะเริ่มคลายกังวลเกี่ยวกับอาการของมารดาแล้ว