บทที่ 1

บทที่ 1

แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้อง ทว่าม่านฟ้ากลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายไปกับมันแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่เธอรับรู้ได้ในตอนนี้คือความตึงเครียดที่เกาะแน่นอยู่กลางอก ไล่ลามจากปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นมาถึงต้นคอ

ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนกะพริบถี่เพื่อปรับสายตา เมื่อประตูไม้บานหนาหุ้มหนังสีดำสนิทถูกพนักงานชายที่พาเธอขึ้นมาผลักปิดลงเบา ๆ

ตอนแรกม่านฟ้าคิดว่าคงเป็นเรื่องงานตามปกติ

อาจมีลูกค้ากลุ่มใหญ่ต้องการพนักงานเพิ่ม หรือไม่ก็เป็นออเดอร์พิเศษที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ เธอเพิ่งเลิกกะหลังจากวิ่งวุ่นรับออร์เดอร์และเสิร์ฟเครื่องดื่มจนแทบหมดแรง ร่างกายเมื่อยล้าจนอยากกลับไปทิ้งตัวลงนอนเต็มที

แต่เพราะปากท้องยังต้องพึ่งงาน เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่งโดยไม่คิดอะไรมาก จนกระทั่งก้าวเข้ามาในห้องนี้บรรยากาศทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในทันที

ห้องรับรอง VIP กว้างขวางและหรูหราเกินกว่าจะเป็นพื้นที่บริการทั่วไป แสงไฟถูกหรี่ลงจนบรรยากาศดูอึมครึมชวนอึดอัด

บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง มีชายสูงวัยคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้ว

เขาสวมสูทตัดเย็บอย่างประณีต บ่งบอกฐานะได้เป็นอย่างดี ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับทำให้ม่านฟ้ารู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น

หญิงสาวชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัสัญชาตญาณบางอย่างกำลังร้องเตือนว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นี่

“เชิญนั่งก่อนสิ แม่หนู”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ สายตาของชายสูงวัยไล่สำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างเปิดเผย จนม่านฟ้ารู้สึกอยากหันหลังกลับไปคว้าลูกบิดประตูเสียเดี๋ยวนั้น

“ขอโทษค่ะ…”

เธอพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

“ฉันคิดว่าผู้จัดการเรียกมาเสิร์ฟเครื่องดื่มค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ”

ม่านฟ้ายังไม่ทันหมุนตัว เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ก็ดังขึ้นด้านหลัง

“เสิร์ฟเหรอ?”

ชายสูงวัยยิ้มเยาะ ก่อนเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์

“เธอไม่ต้องเสิร์ฟอะไรที่นี่หรอก เพราะงานของเธอในคืนนี้ถูกจัดการไว้หมดแล้ว”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันหัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ

“หมายความว่ายังไงคะ? หนูเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟของบาร์ ไม่ได้รับงานอื่นค่ะ”

“เด็กดื้อเอ๊ย…”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“เธอคิดว่าหน้าตาแบบนี้ ผิวพรรณแบบนี้ จะเหมาะกับการถือถาดเสิร์ฟไปวัน ๆ หรือไง?”

ชายสูงวัยหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดา

“ทางบาร์ตกลงราคากับฉันเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เธอคือคนของฉัน”

ใบหน้าของม่านฟ้าซีดลงทันที

“อะไรนะคะ?”

“ค่าตัวของเธอถูกโอนเข้าบัญชีผู้จัดการเรียบร้อยแล้ว”

ความหนาวเย็นแล่นวาบไปทั่วร่าง

“หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น!”

ม่านฟ้าหันกลับไปยังประตูทันที มือเล็กคว้าลูกบิดแล้วบิดสุดแรง ไม่ขยับเพราะประตูถูกล็อกจากด้านนอก

“ปล่อยหนูออกไปเดี๋ยวนี้!”

เธอหันกลับมา น้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธและหวาดกลัวชายสูงวัยเพียงยิ้ม

“อย่าดิ้นรนเลยหนู คิดว่าตัวเองมีทางเลือกมากนักหรือไง?”

เขาพูดต่ออย่างใจเย็น

“เธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีครอบครัว ไม่มีใครคอยปกป้อง ถ้าไม่ได้ฉัน เธอจะไปอยู่ที่ไหน?”

คำว่าเด็กกำพร้ากระแทกเข้าใส่ความรู้สึกของม่านฟ้าอย่างรุนแรง

ใช่…เธอไม่มีใคร

เติบโตมาในสถานสงเคราะห์ เมื่อถึงวัยต้องออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เธอทำทุกอย่างเท่าที่หาได้เพื่อส่งตัวเองเรียนและประคับประคองชีวิตไปวัน ๆ

ไม่มีเงินเก็บมากพอจะรับมือกับเรื่องไม่คาดคิดไม่มีพ่อแม่ให้โทรหา ไม่มีพี่น้องให้ขอความช่วยเหลือ และในคืนนี้ เธอกำลังติดอยู่ในห้องที่ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

มือสั่นเทาของม่านฟ้าล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊ก หวังหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาผู้จัดการแต่กระเป๋ากลับว่างเปล่า

“หาอันนี้อยู่หรือเปล่า?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมห้องพนักงานชายคนที่พาเธอขึ้นมาค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมชูโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอขึ้น

ม่านฟ้าเบิกตากว้างเธอพุ่งเข้าไปหมายจะแย่งคืน แต่ชายคนนั้นกลับผลักไหล่เธออย่างแรงร่างบางเซถลาไปด้านข้าง โชคดีที่มือคว้าขอบโต๊ะไว้ทัน

“อย่าทำตัวมีปัญหาเลยน้อง”

น้ำเสียงของเขาเย็นชา

“คุณท่านเขาเมตตาแล้ว รับ ๆ ไปซะเถอะ”

ความสิ้นหวังเข้าครอบคลุมหัวใจของม่านฟ้า ไม่มีโทรศัพท์ไร้หนทางหนีไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ ชายสูงวัยลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ ม่านฟ้าถอยหลังจนแผ่นหลังชนประตู

“มาเถอะ…เด็กน้อย”

มือของเขายื่นออกมาหญิงสาวหลับตาแน่น ยกแขนขึ้นป้องกันตัวตามสัญชาตญาณเธอไม่มีทางหนีแล้วจริง ๆ

ด้านนอกห้องรับรอง VIP อิศรากำลังเดินผ่านโถงทางเดินพร้อมลูกน้อง หลังจากแวะมาที่บาร์เพื่อตามหาหลานสาววัยสิบเจ็ดปีที่แอบออกมาเที่ยวโดยไม่บอกเขา

ชายหนุ่มตั้งใจจะพาตัวเด็กเจ้าปัญหากลับบ้านทันทีที่พบ แต่ยังไม่ทันได้ถามหาหลานสาว เสียงบางอย่างจากห้องรับรองด้านในก็ทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดลง

“ช่วยด้วยค่ะ ฮึกก ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย!”

เสียงผู้หญิงดังลอดออกมาจากหลังประตูอิศราชะงักเพียงเสี้ยววินาที สมองของเขาก็คิดถึงหลานสาวขึ้นมาเป็นคนแรก

หรือว่าเด็กนั่นจะอยู่ในห้องนี้…

“เสียงมาจากห้องนี้ครับ”

ลูกน้องที่เดินตามหลังเอ่ยขึ้นอิศราไม่ตอบ เขาก้าวตรงไปยังประตูทันที

“เปิดประตู”

ลูกน้องลองจับลูกบิด แต่ประตูกลับถูกล็อกจากด้านในเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม

อิศราไม่รออีกต่อไปชายหนุ่มถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนพุ่งเข้าใส่ประตูเต็มแรง

ปัง!

เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนบานไม้แทบหลุดจากวงกบทุกคนในห้องชะงัก

และภาพแรกที่อิศราเห็นกลับไม่ใช่หลานสาวของเขา…แต่เป็นหญิงสาวในชุดพนักงานบาร์ที่กำลังถูกชายสูงวัยไล่ต้อนจนมุมอยู่ข้างประตู

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอิศรานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนความเข้าใจจะชัดเจนขึ้นในทันที

เขาเข้ามาผิดคนแต่เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเดินจากไปเฉย ๆ

“ปล่อยเธอ”

น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้าไปในห้องเพียงแค่เขาปรากฏตัว…บรรยากาศทั้งห้องก็เปลี่ยนไปในทันที