ตอนที่1 น้ำใจคนกันเอง

14:30น.

“ถือดีๆอย่าให้หก” พอประชุมงานเสร็จนักธุรกิจหนุ่มก็ไปกินข้าวที่โรงแรมต่อตามแผนที่วางไว้ แถมยังซื้อกลับไปฝากคนที่บ้านอีกด้วย

“ครับนายท่าน” ผู้ช่วยคนสนิทถือของอย่างระมัดระวัง จนถึงจุดที่จอดรถและได้ออกเดินทางกลับกัน

“นี่เขายังไม่กลับอีกหรอ” พอขับรถออกมาจากโรงแรมแล้ว เขาก็เหลือบสายตาไปเห็นเด็กคนนั้นกำลังขัดรองเท้าให้ลูกค้าคนหนึ่งอยู่

“นายท่านจะลงไปดูไหมล่ะครับ” ดูท่าทางแล้วเจ้านายดูสนใจมากเลย

“ดูหน่อยเผื่อเขายังไม่ได้กินอะไร” แล้วก็หาที่จอดรถดีๆพอลูกค้าคนนั้นเดินออกไปถึงลงจากรถมาหาเด็กคนนั้น

“นี่ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ” นักธุรกิจหนุ่มเดินเข้าไปถามเด็กคนนั้นทันที

“อ่อ~ยังครับเดี๋ยวรับลูกค้าต่ออีกหน่อยก็จะกลับแล้วครับ” เด็กคนนั้นพูดไปยิ้มไปด้วยความสดใส

“แล้วได้กินข้าวกินอะไรยังเนี่ย” เขาถามอย่างเป็นห่วงพร้อมกับมองดูภาพรวมของเด็กคนนั้น

“โอ๊ะ!ยังเลยครับรอลูกค้าเพลินไปหน่อยครับ แฮ่ะ~” เด็กคนนั้นตอบกลับพร้อมเกาหัวและขำแห้งใส่นักธุรกิจหนุ่ม

“ยังไม้ได้กินงั้นหรอ แจ็ค เอาอาหารนั่นมาให้เขา” นักธุรกิจหนุ่มหันไปบอกผู้ช่วยให้เอาอาหารที่จะเอากลับบ้านมาให้เด็กคนนั้นแทน

“ครับนายท่าย” เขารีบน้อม รับคำสั่งอย่างเจ้านายอย่างเร็วไว

“เอาไปกินนะฉันให้” พอได้อาหารมาแล้วเขาก็เอาให้เด็กคนนั้นหมดเลย

“เอ่อ~ให้ผมอีกแล้วนะครับ” เขารู้สึกแกรงใจมากๆเลย

“ไม่เป็นไรหรอกฉันเต็มใจให้แค่นี้ซื้อใหม่ได้ เราเอาไปเถอะทำงานมาทั้งวันแล้วหนิ” พอเห็นว่าเด็กคนนั้นไม่กล้ารับของจากเขา เขาเลยยื่นใส่มือให้ไป

“ขอบคุณมากๆนะครับ” เด็กคนนั้นรีบยกมือไหว้ขอบคุณไปทันที

“ไม่เป็นไร แล้วนี่อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย” แล้วเขาก็หาเรื่องคุยต่อไปอีก

“13ครับ” เจ้าตัวตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น

“โห้~เด็กมากเลยนะเนี่ยแล้วทำไมถึงได้มาทำงานแบบนี้ล่ะไม่ได้เรียนหรอ” เขา อึ้งตั้งแต่เห็นนั่งรอลูกค้าแล้ว

“ก็มันจำเป็นต้องทำน่ะครับถ้าไม่ทำเราก็จะไม่มีกินมีใช้กัน ตอนนี้ปิดเทอมอยู่ครับเลยมาทำงานได้” เด็กคนนั้นตอบคำถามด้วยสีหน้าเศร้านิดหน่อย

“ก็เนาะคนเรามันเลือกเกิดไม่ได้ แล้ววันนี้ได้กี่คนแล้วล่ะ” แล้วเขาก็ชวนคุยเรื่องใหม่แทน

“5คนครับวันนี้ไม่ค่อยมีแขกเลยครับแต่ก็ถือว่าได้อยู่ครับ” มันก็ไม่ได้แย่ซ่ะทีเดียวเลย

“ก็ดีกว่าไม่ได้แหละเนาะ แล้วทำไมถึงมาขัดรองเท้าแบบนี้ล่ะงานอื่นไม่มีหรอ” เขายังคงชวนคุยต่อไป

“เมื่อก่อนพ่อของผมก็ขัดรองเท้านี้แหละครับหาเลี้ยงผมมาจนโต ผมเลยได้ซึมซับแล้วก็เลือกทำงานนี้ บางวันก็ได้เยอะบางวันก็ได้น้อยครับแต่ก็ยังไม่แย่” เด็กคนนั้นตอบไปตามความจริงเลย

“อ้อ~งั้นก็รีบกลับบ้านล่ะกลับค่ำมืดมันไม่ดีนะ” ตัวเขาเองก็ต้องกลับไปเคลียร์งานเหมือนกัน

“ครับขอบคุณสำหรับทิปแล้วก็ข้าวนะครับ” เด็กคนนั้นยกมือไหว้ขอบคุณอีกครั้งก่อนจากกันด้วย

“ไม่เป็นไรช่วงนี้อาจจะได้เจอกันบ่อยนะ” เขามีงานให้ต้องมาแถวนี้อยู่พักหนึ่งเลย

“ยินดีครับ มาใช้บริการได้นะครับผมมาแถวนี้ทุกวันครับ” ทางนี้ก็ ยิ้มสดใสกลับไปด้วย

“อื้ม~กลับแล้วกินให้หมดเลยนะเข้าใจไหม” เขายื่นมือไปตบบ่าเด็กคนนั้นเบาๆก่อนจะกลับไปที่รถ

“เขาดูใจดีจังเลย” เด็กน้อยมองตามหลังเขาจนเขาขับรถห่างออกไป

“ไหนมีอะไรกินบ้าง ว้าว~มีแต่อาหารดีๆทั้งนั้นเลยนะเนี่ยกลับไปให้พ่อกินด้วยดีกว่า” ว่าแล้วเขาก็รีบกลับบ้านทันที

15:00น.

บ้านหลังเล็กๆ

“พ่อ~รินทร์กลับมาแล้ว” พอกลับมาถึงบ้านเขาก็เรียกหาผู้เป็นพ่อทันที

“กลับเร็วจังวันนี้” ผู้เป็นพ่อลุกขึ้นมาดูลูกชายที่กลับบ้านเร็วกว่าทุกวัน

“พอดีมีคนให้กับข้าวรินทร์มาน่ะครับเลยรีบกลับมาเดี๋ยวมันเสียก่อน อากาศยิ่งร้อนอยู่ด้วย” รินทร์เอาถุงอาหารสุดหรูเข้าไปหาพ่อทันที

“หืม~มีแต่ของแพงๆทั้งนั้นเลยนะใครให้มาขนาดนี้เนี่ย” ผู้เป็นพ่อเองก็ตกใจเล็กน้อยเพราะปกติไม่เคยได้เลย ถ้าไม่ซื้อกลับมาเอง

“รินทร์ก็ไม่เคยเจอเขามาก่อนเหมือนกันครับน่าจะมาทำงาน เขาใจดีมากๆเลยนะครับให้ทิปรินทร์ตั้ง400แหนะ” เขาเล่าให้พ่อฟังทันที ตอนนี้พ่อของรินทร์ได้ประสบอุบัติทำให้ไม่สามารถลุกเดินได้เหมือนคนปกติ ได้แค่ขยับช่วยเหลือตัวเองไปพลางๆก่อน

“ก็ดีแล้วที่เจอคนใจดีน้อยนะที่จะเจอคนแบบนี้” พ่อยังรับรู้ได้เลยว่าเขาต้องใจดีมากแน่ๆ

“ครับพ่อจะกินเลยไหมครับ รินทร์ยังไม่ได้กินข้าวด้วยว่าจะกินเลยหิว~” เขาทำหน้าอ้อนพ่อสุดๆเลยตอนนี้

“ก็เอามาสิกินพร้อมกันก็ดี” ผู้เป็นพ่อก็ตามใจลูกสุดๆ

“ได้ครับโอ๊ะ! มีกล่องมีช้อนให้ด้วยไม่ต้องแกะใส่จานแล้ว” รินทร์หยิบกล่องอาหารออกมาดูแล้วสองพ่อลูกก็กินข้าวมื้อพิเศษด้วยกัน

“อร่อยเนาะพ่อไม่คิดว่าจะได้กินอาหารดีๆแบบนี้” เจ้าตัวก็กินไปฟินไป

“ก็สมกับเป็นอาหารโรงแรมนั่นแหละอร่อยก็กินเยอะๆ” พอเห็นลูกกินได้เขาก็ดีใจแล้ว

“พ่อปวดตรงไหนไหมครับเดี๋ยว รินทร์มานวดให้” หลังจากกินเสร็จแล้วรินทร์ก็ลุกเอากล่องไปล้างเก็บไว้ใช้งานต่อด้วย

“ม่ะเดี๋ยวรินทร์นวดให้” แล้วก็เข้าไปนวดให้พ่อเหมือนที่เคยทำทุกๆวันพอเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาอ่านหนังสือ