ANMELDEN“ครับ” รินทร์เดินไปนั่งที่พื้นแล้วเอาอุปกรณ์ขัดรองเท้าออกมานั่งขัดรองเท้าตรงหน้า เจมส์ก็ไปเข้าห้องน้ำ10นาทีผ่านไป“คุณเจมส์ไปทำอะไรหรอครับ” อยากรู้เรื่องของเขาเฉยเลย“แปรงฟันไงกินข้าวมาก็ต้องทำความสะอาดสิ”คนทำฟันมาก็ต้องดูแลเป็นพิเศษ“อ่อคุณเจมส์จัดฟันด้วยหรอครับ” รินทร์พึ่งจะมาสังเกตุเลย“ใช่พึ่งไปเปลี่ยนมาสองสามวันนี้แหละ” ตอนอยู่โรงพยาบาลเขาไม่ได้ใส่“หล่อเลยนะครับ” เขาก็หล่อจริงๆนั่นแหละ“ก็ต้องดูแลตัวเองนั่นแหละยิ่งอยู่วงการนี้ยิ่งต้องดูแลตัวเอง” เขาก็กลับมานั่งที่เดิม“คุณเจมส์อายุเท่าไหร่หรอครับ” รินทร์อยากรู้มาสักพักแล้วเรื่องนี้“ปีนี้40” เขาตอบไปตรงๆเลย“โห้~เท่าพ่อผมเลย” อายุเท่าพ่อรินทร์เป๊ะๆเลยล่ะ“จะว่าฉันแก่หรอหืม~” เขาหันไปมองหน้ารินทร์ทันที“เปล่าครับๆคุณเจมส์หน้าเด็กกว่าอายุจริงๆอีก บอกว่าพึ่ง30ยังเชื่อเลย” เขาหน้าเด็กจริงๆใสกริ๊งเลย“น่าจะโกหกไปแต่แรกเนาะ” ไม่น่าบอกตรงๆเลย“มันก็ตามช่วงอายุแหละเนอะคุณเจมส์ประสบความสำเร็จขนาดนี้ ในอายุแค่นี้ก็คือต้องเก่งมากๆแล้วล่ะครับ” ดูยังเติบโตได้อีกเยอะเลย“อื้~รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเอ็นดูเราเป็นพิเศษ” แล้วก็เปลี่ยนเร
“มากเลยครับ โรงแรมยังขนาดนี้บ้านคุณเจมส์จะขนาดไหนครับ” มันก็ต้องเกินคาดอยู่แล้ว “อยากไปไหมล่ะ” เขาพาไปได้นะ “อุ้ย!ไม่ดีกว่าครับเกรงใจ” เจ้าตัวหันไปยิ้มแห้งให้เลย “ไปเถอะเดี๋ยวเข้าไปที่ห้องรับรองกัน” เจมส์ขับรถไปจอดไว้ที่ วีไอพีประจำตัวเขา “สวัสดีครับท่านประธาน มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ” พอเจมส์ลงจากรถ พนักงานรีบเข้ามาบริการ “ไม่เป็นไรครับคุณไปทำงานต่อเถอะ” เจมส์ก็พูดกับพนักงานด้วยความสุภาพและให้เกียรติเขา “ครับ” แล้วพนักงานก็กลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ “คุณเจมส์เป็นเจ้านายที่น่าทำงานด้วยจังเลย ไม่เหมือนเจ้านายที่ผมเคยเจอมาเลย” รินทร์เดินเข้ามาชมเจมส์ด้วยความจริงใจ “เขาทำงานให้เราดูแลลูกค้าให้ เราก็ต้องดูแลเขาและให้เกียรติเขานั่นแหละ เราต่างต้องพึ่งพาอาศัยกันทั้งนั้น” เจมส์ก็ตอบกลับด้วยความจริงใจเช่นกัน “ดีจังเลยนะครับ” ทำให้เด็กน้อยประทับใจจนไม่รู้จะประทับใจยังไงแล้วตอนนี้ “ไปเถอะตรงนี้มันร้อน ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมกินข้าวก่อนเถอะ” แล้วเจมส์ก็พารินทร์ไปที่ห้องอาหารสุดหรู “ว้าว~เคยเเต่ในหนังในละครได้มาเห็นของจริงแล้วสุดยอดมากเลยครับ” พอได้เห็นบรรยากาศรอบๆแล้วม
20นาทีผ่านไป “อิ่มแล้วหรอ” เจมส์เขาไม่สั่งมาเยอะหรอกสั่งมาแค่พอกินแค่นั้นแหละ “ครับอิ่มแล้วครับ” กินเสร็จแล้วรินทร์ก็วางช้อนส้อมอย่างเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ “น้องเช็กบิลครับ” พอเสร็จแล้วก็เรียกเช็กบิลทันทีและจ่ายเงินเองอีกด้วยทั้งๆที่เป็นเจ้านายจะใช้สิทธิ์ฟรีก็ได้แต่เขาไม่ทำ แถมให้ทิปพนักงานทุกคนอีกรวมๆก็หลายสิบคนเลยที่อยู่หน้างานและหลังงาน “โห้~คุณเจมส์ใจดีจังเลยนะครับ” ต้องชมอีกแล้ว “เขาก็ทำงานให้เราก็ได้ให้เกียรติเขาสิมีอะไรก็แบ่งปันกัน” เจ้าตัวก็ตอบไปตามความจริง “พร้อมจะไปทัวร์หรือยัง” กินเสร็จแล้วก็เตรียมตัวจะไปต่อกัน “ครับ” แล้วเจมส์ก็พารินทร์ไปที่ห้องรับรองแขก ห้องรับรองแขก “โห้~นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ” รินทร์มองไปรอบๆตัวที่หรูหรา มีสระน้ำหรูๆโซนนั่งเล่นต่างๆมีแขกมานั่งชิวกันเต็มเลย “แขกที่มาพักเขาก็ต้องการผ่อนคลาย ความสบายใจนั่นแหละเราดูแลเขาดีเขาก็อยากมาอีก” เจมส์ก็คอยเล่าให้ฟัง “สวัสดีค่ะท่านประธาน” แล้วพนักงานที่ดูแลในส่วนนี้ก็เข้ามาทักทายและยกมือไหว้ “ครับ” เจมส์ก็รับไหว้จากพนักงานด้วย “ท่านประธานมีอะไรให้ดิฉันรับใช้ไหมคะ” พนักงานร
วันศุกร์06:00น.และแล้ววันศุกร์สุดตื่นเต้นก็มาถึงเพราะวันนี้รินทร์มีนัดกับคุณเจมส์ซึ่งเป็นนัดแรกในชีวิตเขาเลย แต่ตอนนี้เจ้าตัวยังไม่ตื่นเลย“รินทร์ตื่นได้แล้วลูกมีนัดไม่ใช่หรอ” ผู้เป็นพ่อก็ขึ้นมาปลุกลูกชายที่หลับอยู่“นัดหรอครับ อื้ม~” เจ้าตัวยังสลึมสลืออยู่“คุณเจมส์นัดไว้ไม่ใช่หรอ” พ่อก็ย้ำเตือนอีกรอบ“ใช่รินทร์มีนัด!” แล้วก็สะดุ้งตื่น เพราะเมื่อคืนมีเคสผ่าตัดจนดึกแถมอยู่เวรแทนชั่วคราวอีก กลับบ้านมาเลยสลบคาที่เลย“อื้ม~ไหวไหมเนี่ย” พ่อก็เห็นลูกเพลียๆตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเลยอดเป็นห่วงไม่ได้“ไหวครับไม่เป็นไรแค่นี้เอง” แล้วก็รีบลุกไปเข้าห้องน้ำทันที07:00น.“กินนี่ก่อนสิ จะได้สดชื่น” พอเห็นรินทร์หัวฟูลงมาพ่อก็เอา น้ำมะนาวอุ่นมาให้ เพราะรินทร์ชอบดื่มตอนเช้าๆ“ขอบคุณครับพ่อ” รินทร์ก็เอามาดื่มทันที“อ่า~สดชื่นขึ้นเยอะเลยขอบคุุณนะครับ” ยกทีเดียวหมดเลย“อื้ม~ดูทางดีๆล่ะอย่ามัวแต่เหม่อลอยต้องมีสติเข้าใจไหม” ผู้เป็นพ่อก็คอยย้ำเตือนเรื่องความปลอดภัยของลูกชายตลอด“ค้าบพ่อ รินทร์ไปนะครับพ่อก็อย่าพึ่งทำงานหนักๆล่ะครับ” แล้วรินทร์ก็ออกไปตามนัด07:30น.หน้าโรงพยาบาล “หว่า~เขามารอนาน
“ตกใจอะไรขนาดนั้นไม่ใช่ผีนะ” เขาก็มองท่าทีของรินทร์ด้วยสีหน้านิ่งเฉย“ก็ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่หนิครับ” ไม่ให้ตกใจได้ไง“ก็แวะมาซื้อกับข้าวไง ทำไมวันนี้ยุ่งหรอ” เขาส่งการ์ดมาให้แต่ไม่ได้รับการตอบกลับเลย“เอ่อคือ ผมไม่กล้าติดต่อไปครับ” รินทร์รีบตอบไปตามความจริงทันที“ทำไมล่ะทีขอขัดรองเท้ายังกล้าขอเลย” เขามองหน้ารินทร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย“อ่า~ขอโทษครับแต่อันนี้มันไม่เหมือนกันหนิครับ” รินทร์ตอบกลับพร้อมทำหน้ารู้สึกผิดไป“หยอกน่ะไม่ได้โกรธเราหรอก หึ!” เจมส์ขำให้กับท่าทีของรินทร์ใหญ่เลย“หืมมอย่าเล่นแบบนี้สิครับใจหายหมด” กำลังรู้สึกผิดเลย“สรุปจะว่างได้วันไหนอยากคุยอะไรด้วยหน่อย” เขาก็แค่ต้องการคำตอบเท่านั้นแหละ“ผมหยุดทุกวันศุกร์ครับ” แน่นอนว่าโรงพยาบาลเอกชน ไม่ได้กำหนดให้หยุดตามวันราชการตลอด“งั้นหรอ วันศุกร์เจอกันนะ แล้วนี้กลับยังไงให้ไปส่งไหม” กลัวจะเดินทางไกล“ไม่เป็นไรครับผมเดินกลับเองได้ บ้านผมอยู่ห่างแค่สองซอยเองครับเดินแปปเดียวก็ถึงแล้วครับ ได้ออกกำลังกายด้วย” อันนี้คือเรื่องจริง“หืม~บ้านไม่ใกล้โรงแรมนั่นเลยนะ คนละฝากเลยไหม” เขาก็จำได้หมดแหละ“แหม่~มันก็ไม่ได้ไกลมากขน
1อาทิตย์ต่อมาสวนสาธารณะ 07:00น.“เป็นไงบ้างครับพ่อโอเคไหมครับ” หลังจากที่ทำกายภาพบำบัดอยู่อาทิตย์1เต็มๆวันนี้รินทร์ก็ได้พาพ่อออกมาเดินสูดอากาศดีๆข้างนอกบ้าง“ก็โอเคนะ” พ่อมองไปรอบๆข้างอย่างไม่น่าเชื่อว่าเขาจะได้กลับมาเดินได้และได้เห็นอะไรบรรยากาศข้างนอกแบบนี้อีก“ต่อไปนี้ถ้าพ่ออยากไปไหนก็บอกได้เลยนะครับ” รินทร์พูดพร้อมกับยิ้มหวานให้พ่อ “เก่งมากลูก” ผู้เป็นพ่อก็ลูบหัวลูกชายเบาๆไม่รู้จะภูมิใจยังไงแล้ว“รินทร์มีความสุขมากเลยวันนี้ เห็นพ่อเดินได้และแข็งแรงแบบนี้ รินทร์ก็มีแรงทำงานแล้ว” รินทร์ยิ้มอย่างมีความสุข สิ่งที่เขาอยากเห็นอีกครั้งวันนี้เขาก็ได้เห็นแล้ว คือพ่อกลับมาเดินได้นั่นเอง“ทำงานไปกลับก็อย่าลืมดูแลตัวเองดีๆล่ะมีสติตลอดเข้าใจไหม” ตอนนี้ไม่ต้องห่วงพ่อแล้วจะทำอะไรก็ไม่ต้องคอยห่วงคอยกังวล“ค้าบ~” รินทร์ยิ้มให้พ่อเหมือนเด็กน้อยเลย แล้วสองพ่อลูกก็พากันเดินเที่ยวออกกำลังกายจนถึงเวลาทำงาน รินทร์ก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ตัวเอง พ่อก็กลับมาพักผ่อนอยู่บ้าน ที่บ้านก็คือไม่ไกลจากโรงพยาบาลเท่าไหร่ รินทร์เลยไม่ต้องเทียวทางไกล โรงพยาบาล 11:00น.“คุณหมอคะบ่ายโมงตรงมีเคสผ่าตัดนะคะ” พยาบา







