บทนำ 2

           “อือ ไม่เอาหนูยังอยากคุยกับพี่อยู่เลย หนูชื่อไอริณนะคะ หรือเรียกหนูว่าหนูริณก็ได้นะคะพี่สุดหล่อ” ไม่ว่าเปล่า ไอริณลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตัวเอง เดินมาอีกฝั่งก่อนจะเบียดชิดร่างกายถูไถกายแกร่ง ทรวงอกนุ่มๆ ถูไถลำแขนแกร่งของชายหนุ่มทำเอาถึงกลับอึ้ง ตัวแข็งทื่อ โอ้...พระเจ้า เขาใช้ชีวิตมาสามสิบกว่าปีต้องมาแพ้ทางเด็กสาววัยสิบแปดอย่างนั้นเหรอ

            “ปล่อย ฉันจะกลับแล้ว”

            ภูชิตเริ่มหายใจติดขัด จากนั้นก็ลุกขึ้นออกจากร้านไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ทิ้งให้เด็กสาวหัวเราะคิกคักคนเดียวอย่างสบายอารมณ์ เธอเพิ่งเคยเห็นผู้ชายแก้มแดงก็วันนี้แหละ

            หลังจากนั้นหญิงสาวก็นั่งรถกลับบ้านหลังใหญ่ พอเข้ามาถึงภายในบ้านก็ไม่ผิดหวังเลยสักนิด บิดามารดากำลังนั่งสวีตหวานส่งยิ้มกว้างมาให้เธอ

            “พ่อจ้า แม่จ้า” ไอริณวิ่งเข้าไปสวมกอดบิดามารดาพร้อมทั้งหอมแก้มของทั้งสองด้วยความคิดถึง ซึ่งดาริณกับทิเบตก็อดหัวเราะไม่ได้ในความน่ารักของลูกสาวสุดรัก  ต่อให้ผ่านไปกี่ปีความขี้อ้อน น่ารัก น่าชังก็ไม่เคยหมดลงไปในตัวของลูกสาวคนนี้

            “ขี้อ้อนเหมือนเดิมเลยนะเรา” ทิเบตมองบุตรสาว ไอริณยิ้มเล็กน้อย เหมือนบิดาจะรู้ทันเธอไปเสียทุกครั้ง

            “ก็หนูคิดถึงพ่อกับแม่นะคะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน พ่อกับแม่ยังดูสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยชมเปาะ

            “พูดแบบนี้วันนี้คงไม่อยากอยู่บ้านสินะ” ดาริณเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันลูกสาวตัวแสบ

            “แหม หนูก็อยากไปเจอเพื่อนบ้างนี่คะ นะคะคุณแม่คนสวยของหนู นะคะคุณพ่อ สัญญาว่าหนูจะไม่กลับดึก ให้ลุงบุญมีขับรถไปส่งก็ได้นะคะ” ไอริณอ้อนเต็มที่หวังให้ผู้เป็นพ่อผู้เป็นแม่อนุญาต 

            จนทิเบตทนลูกอ้อนของลูกสาวตัวน้อยไม่ไหว พยักหน้าน้อยอย่างยอมจำนน โดยไม่สนว่าภรรยาคนสวยกำลังหน้าบึ้งอยู่ก็ตาม 

            “ไม่ได้นะคะพี่ทิเบต แบบนี้ลูกก็ได้ใจตลอด” ดาริณบ่นเบา ๆ เธอก็อดน้อยใจบุตรสาวเพียงคนเดียวไม่ได้ ไอริณยิ้มก่อนจะขโมยหอมแก้มมารดา

            “นะคะคุณแม่คนสวยของหนู” 

            ไอริณอ้อนมารดาอีกครั้ง เพื่อหวังจะออกไปเปิดหูเปิดตาในตอนเย็น เธอไปเรียนอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็ก พอถึงเมืองไทยเธอก็อยากไปเที่ยวให้หนำใจเสียหน่อย

            “ก็ได้ แต่คราวหน้า แม่ไม่ใจดีแบบนี้แล้วนะ” ดาริณเอ่ยอนุญาต ส่วนไอริณก็หอมแก้มมารดาอีกครั้งอย่างดีใจเดินบรรยาย พร้อมวิ่งขึ้นไปห้องนอนของตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็รีบแต่งตัวเพราะเธอนัดกับเพื่อนสมัยเด็กเอาไว้ ไม่รู้จะมาตามนัดหรือเปล่า ไอริณอดคิดถึงชายหนุ่มที่กล่าวหาว่าเธอเป็นเด็กเสี่ยไม่ได้

            “คนบ้าหาว่าเราเป็นเด็กเสี่ย”